Het is zondag. In de kattenhal ligt er iemand op de grond. Er vliegt een speelgoedmuis door de lucht. Op de voet gevolgd door een kat. “Ahh, Maud is er” concludeer ik uit deze drie beelden.
Belangeloos
Maud Velders is een van onze vaste vrijwillige asielfotografen*. Laat me tien dierenfoto’s zien en ik pik feilloos die van Maud er tussenuit. Ik bewonder haar stijl en ben vereerd en blij dat ze al zolang haar tijd, vakmanschap en artistieke gaven belangeloos aan onze asieldieren ter beschikking stelt.
* Bij Stevenshage zijn we gezegend met een aantal geweldige dierfotografen. Dit blog gaat over Maud, zonder daarmee de kunst en kunde van de anderen, Annemiek Ouwerkerk en Sanne van de Berg, tekort te willen doen.
Beukende joekels
Ik herinner me hoe ze zo’n 15 jaar geleden als verlegen jong meisje kwam vragen of ze misschien een examenopdracht voor haar opleiding fotografie bij ons mocht doen. Na ons akkoord -de verwachtingen waren eerlijk gezegd niet al te hoog gespannen- ging ze onopvallend en stilletjes haar gang in ons hondenbos. Hield zich moeiteloos staande terwijl ze de meest energieke loebassen en beukende joekels voor haar lens kreeg. En leverde een ontroerend mooie serie “ogen-foto’s” in.
Overal te zien
Welk cijfer ze uiteindelijk haalde weet ik niet meer. Dat ze, terecht, met vlag en wimpel slaagde nog wel. Die foto’s hangen nog steeds in het tussengangetje naar de hondenkennel. Elke keer als ik er onderdoor loop, kijk ik er naar en geniet ik er weer van. Inmiddels zien we het werk van Maud ook terug in het spandoek aan het hek van het asiel, op zo’n beetje al onze posters en banners, in vele edities van dit blog Intussen in het asiel, op onze wenskaarten, op de cover van ons asielblad Beestenbende en zelfs bovenaan deze website.
Schitterende platen
Maud staat altijd voor de asieldieren klaar. Of we nu met een aantal vrijwilligers en (asiel)honden een “50” uitbeelden, als er foto’s voor een asielkalender moeten komen, als een langzittende asielkat in de schijnwerper moet komen of als we mini-fotoshoots op het Noordwijkse strand organiseren (waarbij we haar languit in de branding zien spartelen “voor nét dat ene super-plaatje”), Maud levert onverstoorbaar de meest schitterende platen af.
Perfectionisme
Het enige dat haar parten kan spelen, is haar perfectionisme… Op de vraag “Maud, heb je die-en-die foto’s al voor ons?” krijgen we vaak het antwoord “nee, ehh, ik ben nog niet helemaal tevreden, ik moet nog even…”. Als we uiteindelijk onder zachte dwang uiteindelijk toch de-echt-nog-niet-klare-en-niet-goed-genoeg-e beelden ontvangen, zijn we altijd weer sprakeloos over het eindresultaat. In de loop der jaren heeft ze ons belangeloos voorzien van tientallen (honderden?) foto’s. Daar zijn we blij mee. En dat mag best eens gezegd worden!
Eén foto zegt meer dan duizend woorden. Vooral als het een “Maud-foto” is… kijkt u zelf maar naar onderstaande kleine (!) selectie van haar belangeloze werk voor Dierentehuis Stevenshage.
U kunt trouwens ook bij Maud terecht voor een fotoshoot van uw eigen huisdier!
Laatste blog & nieuws
Met pensioen: Marian ging van de klas naar de katten
Wie ben je zonder je betaalde werk? Die vraag stond centraal in het magazine van FNV Senioren. Marian Castenmiller weet het antwoord wel! Zij is vrijwilliger bij onze asielkatten. “Samen met de katten ontspan ik en weet: dit is echt genieten. Dit is mijn pensioen.” Lees hier het hele verhaal van Marian.
Asieldieren niet zielig, maar willen wel een eigen thuis
VIDEO | Omroep Sleutelstad was op bezoek bij ons in het asiel! Het idee dat asieldieren zielig zijn, of dat heel veel dieren jarenlang in het asiel zitten klopt niet. “De meeste honden en katten vinden snel een nieuw thuis”, legt collega Suzan uit aan lokale omroep Sleutelstad die een bezoek bracht aan het asiel. “Gemiddeld zit een kat hier zes weken, maar sommige zijn al met een paar dagen weg.” Ze vertelt hoe de adoptie van een dier in zijn werk gaat, en geeft tips voor mensen die een huisdier overwegen. Bekijk hier het hele interview!
Gouden match voor lovebirds Loofje en Kwetter
Agapornis Willemijn landde afgelopen zomer doodmoe in een tuin. Gelukkig knapte ze snel op en ze vond een nieuw thuis èn nieuwe liefde bij de prachtige agapornisman Kwetter. Daar werd Willemijn liefdevol omgedoopt tot Loofje. Het kromsnavel-koppel speelt en knuffelt er elke dag op los en gaat zelfs mee op vakantie. “Loofje is echt een deel van het gezin en ik kijk er elke dag naar uit om met haar bezig te zijn.” aldus haar nieuwe baasje.
