Intussen in het asiel: Toepoel’s Hondenencyclopaedie

Ik heb nooit gepland of zelfs maar gedroomd dat ik asielbeheerder zou worden. Als kind was ik vooral gek op boeken. Boeken over dieren, dat dan weer wel. Als klein meisje wilde ik vooral graag bibliothecaresse worden. Totdat ik erachter kwam dat het beroep van bibliothecaresse niet inhield dat je de hele dag mocht lezen…

Hondenboeken

Kort geleden kregen we een heleboel hondenboeken gedoneerd. Toevallig hebben we -bij wijze van experiment- net een boekenkast in de hal van het asiel neergezet waar vrijwilligers, medewerkers en klanten hun gelezen boeken kunnen ruilen voor de gelezen boeken van iemand anders (ook wel genaamd mini-bieb).

We besluiten om één plank in die boekenkast te reserveren voor hondenboeken. Tijdens het selecteren en ordenen herinner ik me ineens weer mijn kinderdroom. Dat ie dan toch nog een beetje is uitgekomen, gniffel ik zachtjes voor me uit.

Magische encyclopedie

Dan krijg ik de Toepoel’s Hondenencyclopaedie (sp.) tweede druk (in een puntgave conditie) in handen. Er staat geen jaartal in, maar het zal uit 1949 of 1950 stammen. Toepoel’s is voor hondenliefhebbers van een zekere leeftijd -ahum- een bijna magische naam. Voor de jongeren: Wikipedia over honden en hondenrassen op papier.

Ik kan het niet laten en sla het boek open. Mijn oog valt op het allereerste lemma “Aaien” en ik lees voor: “Sommige honden worden niet graag over het hoofd geaaid, althans blijken zij het onaangenaam te vinden, wanneer een vreemde juist dáár begint.” en “Kent men de hond niet en heeft men niet dadelijk wat met hem nodig, dan kan het bij een vriendelijk woord alléén blijven.” Hoe oud was dit boek ook weer?

Rassen opzoeken

We worden nieuwsgierig en besluiten wat rassen op te zoeken. De Amerikaanse Cocker Spaniel bijvoorbeeld (Lanzo van collega Marianne is er eentje). “Vlotte, sterke, welgebouwde werkspioen” staat er. En: “uitdrukking minder vriendelijk dan de Engelse Cocker”. Sorry, Lanzo, kennelijk is jouw ras toch wel behoorlijk veranderd in meer dan 60 jaar…

Dan -ik kan het natuurlijk niet laten- de poedel. Daar staat: “Uiterlijk van een schrandere hond, bedrijvig en harmonisch gebouwd. Beroemd om zijn trouw. De Poedel heeft een trippelende en lichte gang.” Dat klopt dan weer wel.

Groot is mijn verbazing als blijkt dat er aan het einde van de 19^e eeuw een poedelpointer bestaan heeft (een kruising tussen, je verzint het niet, een poedel en een pointer). Zoiets als een labradoodle misschien? De poedelpointer is geruisloos weer van het toneel verdwenen omdat ze niet raszuiver vererfden, aldus de heer Toepoel.

Asiel in de jaren ’50

Tenslotte zoek ik -en waarom ook niet- op “asiel”. Bijna twee bladzijden heeft de schrijver gewijd aan dit onderwerp dat ons zo na aan het hart ligt. Alleen spelt hij het als “Asyl’. Er volgt een beschrijving van de doelstellingen van zo’n “bewaarplaats voor Noodlijdende dieren”, onder meer:

1. in haar “Asyl” onbeheerde of haar ter verzorging toevertrouwde dieren, voornamelijk honden en katten, op te nemen en te verplegen;
2. opgenomen, gezonde dieren, die niet aan de rechthebbende kunnen worden teruggegeven, zo mogelijk tegen vergoeding aan dierenvrienden af te staan.

Elders lezen wij dat het Amsterdamse “Asyl” een viertal “oppassers” heeft die de dieren voederen, kennels reinigen en de honden “afstappen”. En dat zij werken onder de leiding van een aan het “Asyl” wonende opzichter. Eveneens is er sprake van een pension, om “nog meerdere inkomsten te kweken”. Je zou bijna geloven dat er in 60 jaar eigenlijk niets veranderd is.

Dan sla ik het boek dicht en kijk eens goed om me heen. Toch best wel, denk ik dan…

Laatste blog & nieuws