Zonder vrijwilligers zijn de asieldieren nergens. Zij zijn de helden zonder cape, de supersterren van Stevenshage! Elk kwartaal interviewen we één van hen voor ons asielblad Beestenbende. Dit keer maken we kennis met Indy Verhagen.
door Ingrid Marrevee, vrijwilligster bij Dierentehuis Stevenshage
Indy, nu 22 jaar oud, is officieel vrijwilligster bij Stevenshage sinds ze 16 is, maar ze komt er al sinds haar derde, toen ze met haar moeder pup Doodles uit het asiel kwam halen. Indy is opgegroeid tussen de honden en katten.
Toen ze acht was bracht haar moeder wekelijks papieren dekens naar het asiel. Die werden in het ziekenhuis gebruikt bij de dagbehandeling van patiënten. Ze werden daarna weggegooid, maar bij Stevenshage konden ze die nog goed gebruiken. De mensen hadden er in het ziekenhuis alleen maar een tijdje onder gelegen en de dekens waren niet vies geworden. De dieren wilden er nog graag op liggen.
Kind aan huis
Altijd als Indy met haar moeder meekwam ging ze bij de dieren kijken en van het een kwam het ander. Ze ging helpen met het socialiseren van kittens en kreeg allerlei andere kleine taakjes, zoals helpen bij de open dagen van het asiel. Ook kwam ze in de weekenden vaak meelopen met de honden of ging ze katten knuffelen. Maar wel altijd onder begeleiding, want echt vrijwilligerswerk bij het asiel mag je pas doen als je 16 bent. Indy was als kind zo vaak bij Stevenshage te vinden dat ze haar “de pup van het asiel” noemden.
Sociaal werk
Indy werd ouder en na haar middelbare school volgde ze de hbo-opleiding sociaal werk. Ze koos voor de richting geestelijke gezondheidszorg (GGZ) en werkt nu als GGZ-agoog in Leiden bij een beschermde woonlocatie voor jongvolwassenen. Ook tijdens haar studie is ze haar dierenliefde niet vergeten, want ze heeft een half jaar in Leeuwarden de opleiding Dieren in de zorg gevolgd. Daar leerde ze hoe het omgaan met dieren kan helpen om het leven van mensen te verbeteren. Denk aan het inzetten van honden tijdens therapie of bij het ontwikkelen van vaardigheden bij kinderen. Zo bestaan er bijvoorbeeld leeshonden. Of paardencoaching als dagbesteding voor mensen met psychische problemen.
Moeilijkere honden
Daarnaast bleef ze naar Stevenshage komen. Nog steeds komt ze elke zondagmiddag met de honden wandelen. Meestal gaat ze erop uit met de wat moeilijkere honden, zoals Jaimy. Ze vindt het wandelen in de buitenlucht en het spelen met de honden in het speelbos lekker ontspannend. En als de trainingsruimte niet in gebruik is, kan ze daar met de honden spelen en oefeningen doen.
Boerderijcamping
Ook tijdens vakanties is Indy in de weer met dieren. In Slowakije hielp ze op een boerderijcamping met het verzorgen van alle huis- en boerderijdieren en organiseerde ze activiteiten met kinderen, zoals ponyritjes en meehelpen met het voeren van de dieren.
Eigen dieren
Indy woont tegenwoordig in Zoetermeer en vaak is Django, de hond van haar ouders, bij haar. Django is een kruising tussen een Russische herder en een Cane corso, allebei berghondenrassen. Zij is bijna vijf jaar en een grote knuffelaar. Voor een eigen hond heeft Indy het te druk, maar ze zou wel graag een kat willen. Ze wacht even het seizoen af, wie weet is er dan een kitten dat ze kan adopteren. Indy rijdt ook nog paard. Dat doet ze twee keer per week in Wassenaar. Zoals haar moeder zegt: “dieren zitten in haar genen!”
Laatste blog & nieuws
Zó helpen wij de komende vijf jaar nog meer dieren!
Bij de term ‘strategisch plan’ begonnen onze asieldieren spontaan te gapen. Saai gedoe, veel tekst. Maar toen ons bestuur duidelijk maakte dat zo’n plan uiteindelijk gaat om de lekkerste brokjes, de beste spelletjes en blije verzorgers, was iedereen ineens vol aandacht. We hebben met elkaar opgeschreven hoe we de komende vijf jaar voor onze dieren, mensen en omgeving willen zorgen. Lees nu wat we allemaal al doen, en wat onze toekomstplannen zijn!
Banji: Afscheid van een prinsje
De 10-jarige Banji komt als verwaarloosd zwervertje in het asiel terecht. Vacht in de knoop, nagels te lang, een vies gebit en aan de magere kant. Zijn humeur daarentegen is stralend. Asielmedewerker Sylvia ontfermt zich over de kleine boomer en neemt hem tijdelijk in huis. Als zich geen eigenaar meldt, mag hij bij haar blijven. Banji wordt het prinsje van de familie en geniet met volle teugen van het leven. Totdat het na anderhalf jaar plotseling misgaat…
Komt een konijn bij de dokter…
Een konijn dat niet eet of stil in een hoekje zit: het lijkt iets kleins dat vanzelf wel overgaat, maar niets is minder waar. Snel ingrijpen kan het verschil betekenen tussen leven en dood. Konijnen zijn meesters in het verbergen van pijn. Daarom is het belangrijk dat je als verzorger of eigenaar signalen herkent en op tijd in actie komt. Lees het artikel vol interessante tips om je konijnen gezond te houden.
