Als we een bericht krijgen van de nieuwe baasjes van herplaatste asieldieren delen we dat graag met onze vrijwilligers. Zij zorgen immers net als wij met hart en ziel voor de dieren in het asiel en horen ook graag hoe het ‘onze’ dieren vergaat in hun nieuwe leven.
Hond Duma
Regelmatig blader ik zelf in de kantine even door de map met de verhalen en foto’s die nieuwe eigenaren ons sturen. Mijn oog valt op een bericht van de nieuwe baas van Duma. Het mailtje is alweer van even geleden maar ik moet weer gniffelen om wat hij over zijn blonde paljas schrijft.
“Vandaag heb ik inkopen gedaan, ook eieren gekocht en niet meteen in de koelkast gedaan. Ik zit in de kamer en hoor een klap in de keuken. Duma komt verschrikt de kamer in. Ik ga naar de keuken en daar liggen 10 eieren op de grond. Ik heb hem bestraffend toegesproken en hij keek mij schuldbewust aan. Hij vertelde dat het een vergissing was en dat het niet weer zou gebeuren, als ik tenminste de boodschappen direct weg zou bergen.”
Asielbeleid
Toen Duma de achterbank van de auto had vernield(!) schrijft hij “ik heb hem toch maar even toegesproken en Duma reageerde met ‘had je me maar niet alleen moeten laten in de bus’ en heeft zijn excuses aangeboden”. “Verder gaat het heel goed”. Nog elke dag ben ik blij dat onze Duma zo heeft geboft met z’n nieuwe baasje. Duma verbleef maar liefst 713 dagen bij ons in het asiel en is daarmee een goed voorbeeld van ons asielbeleid: elk dier mag net zo lang bij ons blijven tot we een geschikte nieuwe eigenaar hebben gevonden! Lees hier het hele verhaal over Duma in het asiel.
Kater Max
Maandag lig ik op een behandeltafel -maakt u zich geen zorgen, gewoon onderhoud van het ouder wordende lijf- en maak een praatje met mijn therapeut. Op de een of andere manier gaat het vaak over dieren…
“Ken je Max nog?” zegt ze. De naam Max is niet echt, ehh, uniek te noemen dus ik moet even nadenkend hebben gekeken. “Rood-witte kater Max” helpt ze me, “die zo lang bij jullie zat”. Daarmee gaat bij mij een lampje branden. Wat heet, een schijnwerper. Max zat maar liefst 299 dagen bij ons in het asiel. “Oh Máx” zeg ik “die zo kan sproeien”. Het floept eruit voordat ik er erg in heb. Dan is het haar beurt om nadenkend te kijken “dat doet ie niet meer hoor”. Heimelijk slaak ik een zucht van verlichting en vraag hoe het nu met hem gaat. Ik weet dat hij zijn pootjes mag dichtknijpen met zijn huidige familie en ben blij dat hij zijn kansen niet aan het verprutsen is.
Knuffelbeer in kattenkostuum
“Het gaat heel goed met Max, hij is 100% knuffelbeer in een kattenkostuum” zegt ze en laat me een foto zien van Max. Hij en haar eigen kat zitten aan weerszijden van een tuinpaadje naar elkaar te staren. Ik interpreteer het als “feliene topconferentie over wederzijdse territoriale grenzen”. Uit het verdere verhaal blijkt dat er inmiddels een stabiele detente is bereikt en dat Max’ nieuwe familie blij met hem is. Zo is mijn verblijf op de behandeltafel ineens een nieuwe manier geworden om op de hoogte te blijven van het wel en wee van onze ex-asieldieren.
Daags erna komt een vrijwilligster verslag doen van haar officiële nazorgbezoek bij de rood-witte kater. Het oordeel luidt: “Max is leuk! Max is lief! Max is top!” (of woorden van gelijke strekking). Wij zijn het daar hartgrondig mee eens!
Heeft u ook een dier uit ons asiel geadopteerd? We vinden het altijd leuk om te horen hoe het met hem of haar gaat. Uw foto’s en verhalen zijn welkom op asiel@dierenasielleiden.nl
Laatste blog & nieuws
Zó helpen wij de komende vijf jaar nog meer dieren!
Bij de term ‘strategisch plan’ begonnen onze asieldieren spontaan te gapen. Saai gedoe, veel tekst. Maar toen ons bestuur duidelijk maakte dat zo’n plan uiteindelijk gaat om de lekkerste brokjes, de beste spelletjes en blije verzorgers, was iedereen ineens vol aandacht. We hebben met elkaar opgeschreven hoe we de komende vijf jaar voor onze dieren, mensen en omgeving willen zorgen. Lees nu wat we allemaal al doen, en wat onze toekomstplannen zijn!
Banji: Afscheid van een prinsje
De 10-jarige Banji komt als verwaarloosd zwervertje in het asiel terecht. Vacht in de knoop, nagels te lang, een vies gebit en aan de magere kant. Zijn humeur daarentegen is stralend. Asielmedewerker Sylvia ontfermt zich over de kleine boomer en neemt hem tijdelijk in huis. Als zich geen eigenaar meldt, mag hij bij haar blijven. Banji wordt het prinsje van de familie en geniet met volle teugen van het leven. Totdat het na anderhalf jaar plotseling misgaat…
Komt een konijn bij de dokter…
Een konijn dat niet eet of stil in een hoekje zit: het lijkt iets kleins dat vanzelf wel overgaat, maar niets is minder waar. Snel ingrijpen kan het verschil betekenen tussen leven en dood. Konijnen zijn meesters in het verbergen van pijn. Daarom is het belangrijk dat je als verzorger of eigenaar signalen herkent en op tijd in actie komt. Lees het artikel vol interessante tips om je konijnen gezond te houden.
