Intussen in het asiel: Succesverhalen

Intussen in het asiel: Succesverhalen

Als we een bericht krijgen van de nieuwe baasjes van herplaatste asieldieren delen we dat graag met onze vrijwilligers. Zij zorgen immers net als wij met hart en ziel voor de dieren in het asiel en horen ook graag hoe het ‘onze’ dieren vergaat in hun nieuwe leven.

Duma vond een nieuw baasje na 713 dagen verblijf in het asiel van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Hond Duma

Regelmatig blader ik zelf in de kantine even door de map met de verhalen en foto’s die nieuwe eigenaren ons sturen. Mijn oog valt op een bericht van de nieuwe baas van Duma. Het mailtje is alweer van even geleden maar ik moet weer gniffelen om wat hij over zijn blonde paljas schrijft.

“Vandaag heb ik inkopen gedaan, ook eieren gekocht en niet meteen in de koelkast gedaan. Ik zit in de kamer en hoor een klap in de keuken. Duma komt verschrikt de kamer in. Ik ga naar de keuken en daar liggen 10 eieren op de grond. Ik heb hem bestraffend toegesproken en hij keek mij schuldbewust aan. Hij vertelde dat het een vergissing was en dat het niet weer zou gebeuren, als ik tenminste de boodschappen direct weg zou bergen.”

Asielbeleid

Toen Duma de achterbank van de auto had vernield(!) schrijft hij “ik heb hem toch maar even toegesproken en Duma reageerde met ‘had je me maar niet alleen moeten laten in de bus’ en heeft zijn excuses aangeboden”. “Verder gaat het heel goed”. Nog elke dag ben ik blij dat onze Duma zo heeft geboft met z’n nieuwe baasje. Duma verbleef maar liefst 713 dagen bij ons in het asiel en is daarmee een goed voorbeeld van ons asielbeleid: elk dier mag net zo lang bij ons blijven tot we een geschikte nieuwe eigenaar hebben gevonden! Lees hier het hele verhaal over Duma in het asiel.

Kater Max vond een nieuw baasje na 299 dagen verblijf in het asiel van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Kater Max

Maandag lig ik op een behandeltafel -maakt u zich geen zorgen, gewoon onderhoud van het ouder wordende lijf- en maak een praatje met mijn therapeut. Op de een of andere manier gaat het vaak over dieren…

“Ken je Max nog?” zegt ze. De naam Max is niet echt, ehh, uniek te noemen dus ik moet even nadenkend hebben gekeken. “Rood-witte kater Max” helpt ze me, “die zo lang bij jullie zat”. Daarmee gaat bij mij een lampje branden. Wat heet, een schijnwerper. Max zat maar liefst 299 dagen bij ons in het asiel. “Oh Máx” zeg ik “die zo kan sproeien”. Het floept eruit voordat ik er erg in heb. Dan is het haar beurt om nadenkend te kijken “dat doet ie niet meer hoor”. Heimelijk slaak ik een zucht van verlichting en vraag hoe het nu met hem gaat. Ik weet dat hij zijn pootjes mag dichtknijpen met zijn huidige familie en ben blij dat hij zijn kansen niet aan het verprutsen is.

Knuffelbeer in kattenkostuum

“Het gaat heel goed met Max, hij is 100% knuffelbeer in een kattenkostuum” zegt ze en laat me een foto zien van Max. Hij en haar eigen kat zitten aan weerszijden van een tuinpaadje naar elkaar te staren. Ik interpreteer het als “feliene topconferentie over wederzijdse territoriale grenzen”. Uit het verdere verhaal blijkt dat er inmiddels een stabiele detente is bereikt en dat Max’ nieuwe familie blij met hem is. Zo is mijn verblijf op de behandeltafel ineens een nieuwe manier geworden om op de hoogte te blijven van het wel en wee van onze ex-asieldieren.

Daags erna komt een vrijwilligster verslag doen van haar officiële nazorgbezoek bij de rood-witte kater. Het oordeel luidt: “Max is leuk! Max is lief! Max is top!” (of woorden van gelijke strekking). Wij zijn het daar hartgrondig mee eens!

Heeft u ook een dier uit ons asiel geadopteerd? We vinden het altijd leuk om te horen hoe het met hem of haar gaat. Uw foto’s en verhalen zijn welkom op asiel@dierenasielleiden.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *