Intussen in het asiel: Saartje L.

“Kijk es” zegt Eline “herken je haar nog?” en laat me twee foto’s van een kat zien. “Maar dat is toch, hè, nee, maar, echt?” Van verbazing begin ik te stotteren als ik op de foto Saartje Lashley herken. Die ogen staan in mijn herinnering gegrift.

Grote ogen

Terug naar het begin. Als Saartje binnenkomt, is ze de tweede kat met deze naam (zie het blog Mama is boos over tijgermoeder Saartje met haar kittens). Om verwarring te voorkomen, doopt Marlies déze Saartje om naar Saartje L. omdat de achternaam van onze díerenarts Saartje met een “L” begint. Snapt u het nog?

Het bazinnetje van Saartje L. is overleden. In de quarantaine zit ze met grote ogen te kijken naar alle vreemde en onbegrijpelijke dingen die haar overkomen. Ze is een prachtig schildpadje, zij het een tikje te dik mollig. Ze verschanst zich achterin in het hok en verroert zich niet. Elke avond als ik bij buurmannen Leo en Chopin het souper kom serveren, probeer ik ook met Saar een gesprek op gang te brengen. En krijg steevast nul op het rekest.

Geduldig baasje

Al snel meldt zich een kandidaat-baas. Het is iemand met ervaring met katten en nog een nuttige eigenschap: geduld. We zijn blij voor Saartje L., want hoewel de familie van de overleden eigenaar ons verzekert dat ze een knuffelkat is, heeft zo’n plaatsing toch iets weg van een sprong in het diepe. Na een paar weekjes bellen we hoe het gaat en tot onze opluchting heeft Saartje L. (op de een of andere manier is de “L” permanent aan haar naam blijven plakken) zich tot een gezellige huisgenoot ontpopt. Tot zover niets bijzonders.

Ernstig ziek

Totdat: eind augustus, een telefoontje. Of we Saartje L. in pension kunnen nemen. Ze is ernstig ziek en heeft bij de dierenarts een slokdarmsonde^* gekregen omdat ze in hongerstaking is gegaan. De eigenaar had een oppas geregeld maar die wil ze -begrijpelijkerwijs- niet opzadelen met deze medische verantwoordelijkheid. De eigenaar móet echt op zakenreis. Ons antwoord luidt eenvoudigweg “ja, ze mag komen” aangezien we vinden dat we dit aan haar verplicht zijn.

^{* een slangetje waarmee je rechtstreeks voeding in de slokdarm kunt geven als een kat niet kan of wil eten.}

Astronautenvoer

Marlies haalt Saartje op bij een dierenarts een eind buiten Leiden, voorzien van een hele rits voorschriften en een batterij krachtvoer. We installeren Saartje in de ziekenboeg van het pension. Viermaal daags krijgt ze haar sondevoeding. “Sorry, meis, maar dit moet echt” leg ik haar die eerste avond uit. Ik beweeg langzaam en vertel zachtjes wat ik ga doen. Het vullen van de grote injectiespuit met voeding (denk: dunne pap of dikke chocomel) gaat niet zonder slag of stoot. Ik ben onder de indruk van hoe hoog zo’n straal pap kan komen. Gelukkig heeft het ongeveer dezelfde kleur als het plafond, heh.

Saartje kijkt me met ogen als de bekende schoteltjes aan als ik voor haar hok ga zitten en trekt zich zo ver mogelijk in een hoekje terug. Sonde doorspoelen met lauw water, de spuit met astronautenvoer er achteraan -in slow motion want het is natuurlijk niet prettig om zo’n hap in 10 seconden in je maag gekleund te krijgen- en weer doorspoelen met water.

Voorzichtige kopjes

Heel voorzichtig geef ik na afloop een aaitje over haar wang, heel zachtjes geeft ze een kopje terug. En nestelt zich met haar flank tegen mijn hand. Zo zitten we samen, de tijd staat stil. Als ik voorzichtig ga verzitten -het is niet de meest comfortabele houding- schrikt ze op uit haar trance. De klok vertelt me dat wat minuten leken, in werkelijkheid bijna een uur is geweest. Dus de asielkatten krijgen hun avondhapje wat later…

Samen ontwikkelen we een voorspelbare routine. Ik zorg dat ik elke keer met hetzelfde merk zeep mijn handen was, gevolgd door een kalmerende spray en níet, ik herhaal NIET eerst een hond aai. Saartje op haar beurt kruipt bij elke binnenkomst weg in een hoekje om na de voeding weer toenadering te zoeken. Samen luisteren we naar een muziekje (Music for Pets van Margrit Coates) en ook energetisch bied ik haar mijn hulp aan.

Opgeven geen optie

Na een aantal dagen begin ik een beetje te sombermansen omdat ze pertinent blijft weigeren te eten. Ze krijgt meer en andere medicatie en pijnstilling. De te dikke mollige schildpadpoes heeft inmiddels een flinke jas uitgedaan. Ik vind het bijzonder moeilijk om haar zo te zien maar opgeven is geen optie.

Na zeven lange dagen, waarin we een verstandhouding opbouwen maar zeker geen vertrouwensband, mag ze weer naar huis. Als we na een paar dagen bellen hoe het gaat, is er tot onze grote opluchting positief nieuws. Het gaat bergop! En nu dan deze foto’s met de mededeling dat de freule afgepaste porties eten krijgt omdat ze toch weer wat aan de dikke mollige kant begon te raken. Saartje L. is back!

Laatste blog & nieuws