Als dierenliefhebber heb ik natuurlijk zelf ook dieren. Onze kat heet Aslan, heer en meester van de nacht, bedwinger van reuzenratten, verspieder van zwerfkatten op het asielterrein en beplasser van hokken-die-Eline-net-heeft-schoongemaakt-maar-nog-even-een-nachtje-buiten-heeft-laten-staan.
Asielmedewerker Aslan
Een paar weken geleden vind ik hem een beetje stilletjes en niet helemaal in z’n hum. Hij eet als een dijkwerker, toch lijkt hij wat te zijn afgevallen. (Wat overigens helemaal geen kwaad kan.) Hij ligt veel te slapen waar hij voorheen toch bijna de hele dag de hort op was.
De dierenarts onderzoekt hem en zegt “hij reageert pijnlijk in zijn buik”. Zijn bloed blijkt in orde. Lever, nieren, pancreas, allemaal pico bello. Toch is die pijnreactie vreemd. We besluiten tot een buikecho, maar vinden niets vreemds. Behalve in de blaas. Daar zit een, tja, “iets”. Een poliep? Een tumor? Nee, het zit los van de blaaswand en het lijkt als het ware door de urine te zweven. Een stolsel misschien? De dierenarts weet het niet precies en wij dus al helemaal niet. Advies: over een paar weken de echo herhalen.
Aslan intussen snapt niet waar we ons zo druk over maken. Loopt rond alsof het asielterrein van hem is, eet nog steeds prima (behalve als ik voor de zekerheid anti-blaasgruis pasta door zijn eten roer) en komt ’s avonds gezellig even op schoot zijn zanderige poten afvegen. Langzamerhand begin ik een beetje te twijfelen of er echt wel iets met hem aan de hand is, al staat de kostenteller inmiddels op ruim driehonderd euro…
Asielhond Benji
Terug naar het asiel. Marianne en ik rijden met Amerikaanse cocker Benji naar MCD Amsterdam waar we een afspraak hebben met de oogarts. Benji heeft last van haren die aan de binnenkant van zijn oogleden groeien (distichiasis) en we willen weten of een operatie noodzakelijk is. De wachtkamer zit vol en omdat Benji het niet zo op soortgenoten heeft, is dit een mooie kans om met hem te oefenen. Drie kwartier later, als Benji echt klaar is met al die honden en de snoepzak van Marianne leeg begint te raken, mogen we gelukkig naar binnen.
Benji laat zich geduldig in de poppetjes van zijn ogen kijken, tranen meten en ogen druppelen. Het oordeel: een operatie is niet nodig. Veelvuldig -misschien levenslang- ogen druppelen wel. We rekenen een slordige tachtig euro af en keren terug naar het asiel. Onderweg bedenken we hoe we het viermaal daags toedienen van oogdruppels in het asielschema kunnen inpassen.
Asielmensen
Ook asielmedewerkers zijn mensen die zich – soms teveel – zorgen maken over hun eigen dieren en die het af en toe ook gewoon even niet meer weten. Net als andere diereneigenaren.
Tegelijkertijd zijn asielmensen ook degenen die beslissingen moeten nemen over de asieldieren die soms veel geld kosten. Om je eigen geld uit te geven aan je eigen dier is één ding. Maar zodra het om asieldieren gaat, is het natuurlijk wel geld dat gulle gevers hebben gedoneerd in het vertrouwen dat we er zorgvuldig mee om zullen gaan.
Dat vertrouwen is ons kostbaar. “Wat zou ik doen als het mijn dier was?” is een vraag die we onszelf daarom vaak stellen. We gaan ver in wat we voor onze eigen dieren en voor de asieldieren doen. Daarbij zoeken we altijd in de naam van het dier naar de balans tussen wat noodzakelijk, wenselijk, mogelijk en realistisch is.
Asielhond Benji is op zoek naar een nieuwe eigenaar die hem het vertrouwen en de stabiliteit kan geven waar hij zo ontzettend naar verlangt. Klik hier voor meer informatie over Benji.
Wilt u ons werk met Benji en de andere asieldieren steunen? Klik dan hier om te lezen wat u kunt doen. Alle beetjes helpen!
Laatste blog & nieuws
Zó helpen wij de komende vijf jaar nog meer dieren!
Bij de term ‘strategisch plan’ begonnen onze asieldieren spontaan te gapen. Saai gedoe, veel tekst. Maar toen ons bestuur duidelijk maakte dat zo’n plan uiteindelijk gaat om de lekkerste brokjes, de beste spelletjes en blije verzorgers, was iedereen ineens vol aandacht. We hebben met elkaar opgeschreven hoe we de komende vijf jaar voor onze dieren, mensen en omgeving willen zorgen. Lees nu wat we allemaal al doen, en wat onze toekomstplannen zijn!
Banji: Afscheid van een prinsje
De 10-jarige Banji komt als verwaarloosd zwervertje in het asiel terecht. Vacht in de knoop, nagels te lang, een vies gebit en aan de magere kant. Zijn humeur daarentegen is stralend. Asielmedewerker Sylvia ontfermt zich over de kleine boomer en neemt hem tijdelijk in huis. Als zich geen eigenaar meldt, mag hij bij haar blijven. Banji wordt het prinsje van de familie en geniet met volle teugen van het leven. Totdat het na anderhalf jaar plotseling misgaat…
Komt een konijn bij de dokter…
Een konijn dat niet eet of stil in een hoekje zit: het lijkt iets kleins dat vanzelf wel overgaat, maar niets is minder waar. Snel ingrijpen kan het verschil betekenen tussen leven en dood. Konijnen zijn meesters in het verbergen van pijn. Daarom is het belangrijk dat je als verzorger of eigenaar signalen herkent en op tijd in actie komt. Lees het artikel vol interessante tips om je konijnen gezond te houden.
