Intussen in het asiel: Kostbaar vertrouwen

Als dierenliefhebber heb ik natuurlijk zelf ook dieren. Onze kat heet Aslan, heer en meester van de nacht, bedwinger van reuzenratten, verspieder van zwerfkatten op het asielterrein en beplasser van hokken-die-Eline-net-heeft-schoongemaakt-maar-nog-even-een-nachtje-buiten-heeft-laten-staan.

Asielmedewerker Aslan

Een paar weken geleden vind ik hem een beetje stilletjes en niet helemaal in z’n hum. Hij eet als een dijkwerker, toch lijkt hij wat te zijn afgevallen. (Wat overigens helemaal geen kwaad kan.) Hij ligt veel te slapen waar hij voorheen toch bijna de hele dag de hort op was.

De dierenarts onderzoekt hem en zegt “hij reageert pijnlijk in zijn buik”. Zijn bloed blijkt in orde. Lever, nieren, pancreas, allemaal pico bello. Toch is die pijnreactie vreemd. We besluiten tot een buikecho, maar vinden niets vreemds. Behalve in de blaas. Daar zit een, tja, “iets”. Een poliep? Een tumor? Nee, het zit los van de blaaswand en het lijkt als het ware door de urine te zweven. Een stolsel misschien? De dierenarts weet het niet precies en wij dus al helemaal niet. Advies: over een paar weken de echo herhalen.

Aslan intussen snapt niet waar we ons zo druk over maken. Loopt rond alsof het asielterrein van hem is, eet nog steeds prima (behalve als ik voor de zekerheid anti-blaasgruis pasta door zijn eten roer) en komt ’s avonds gezellig even op schoot zijn zanderige poten afvegen. Langzamerhand begin ik een beetje te twijfelen of er echt wel iets met hem aan de hand is, al staat de kostenteller inmiddels op ruim driehonderd euro…

Asielhond Benji

Terug naar het asiel. Marianne en ik rijden met Amerikaanse cocker Benji naar MCD Amsterdam waar we een afspraak hebben met de oogarts. Benji heeft last van haren die aan de binnenkant van zijn oogleden groeien (distichiasis) en we willen weten of een operatie noodzakelijk is. De wachtkamer zit vol en omdat Benji het niet zo op soortgenoten heeft, is dit een mooie kans om met hem te oefenen. Drie kwartier later, als Benji echt klaar is met al die honden en de snoepzak van Marianne leeg begint te raken, mogen we gelukkig naar binnen.

Benji laat zich geduldig in de poppetjes van zijn ogen kijken, tranen meten en ogen druppelen. Het oordeel: een operatie is niet nodig. Veelvuldig -misschien levenslang- ogen druppelen wel. We rekenen een slordige tachtig euro af en keren terug naar het asiel. Onderweg bedenken we hoe we het viermaal daags toedienen van oogdruppels in het asielschema kunnen inpassen.

Asielmensen

Ook asielmedewerkers zijn mensen die zich – soms teveel – zorgen maken over hun eigen dieren en die het af en toe ook gewoon even niet meer weten. Net als andere diereneigenaren.

Tegelijkertijd zijn asielmensen ook degenen die beslissingen moeten nemen over de asieldieren die soms veel geld kosten. Om je eigen geld uit te geven aan je eigen dier is één ding. Maar zodra het om asieldieren gaat, is het natuurlijk wel geld dat gulle gevers hebben gedoneerd in het vertrouwen dat we er zorgvuldig mee om zullen gaan.

Dat vertrouwen is ons kostbaar. “Wat zou ik doen als het mijn dier was?” is een vraag die we onszelf daarom vaak stellen. We gaan ver in wat we voor onze eigen dieren en voor de asieldieren doen. Daarbij zoeken we altijd in de naam van het dier naar de balans tussen wat noodzakelijk, wenselijk, mogelijk en realistisch is.

Asielhond Benji is op zoek naar een nieuwe eigenaar die hem het vertrouwen en de stabiliteit kan geven waar hij zo ontzettend naar verlangt. Klik hier voor meer informatie over Benji.

Wilt u ons werk met Benji en de andere asieldieren steunen? Klik dan hier om te lezen wat u kunt doen. Alle beetjes helpen!

Laatste blog & nieuws