Intussen in het asiel: Brekebenen

Intussen in het asiel: Brekebenen

Een telefoontje van de dierenambulance, een week of drie geleden alweer. Er is een kat met “iets aan zijn voorpoot” gevonden. Graag naar de dierenarts zeggen we, want daar moet direct naar gekeken worden. Het is vrijdagavond laat. Dierenarts Suzanne, de ‘nieuwe’ van de Keerhoeve, heeft dienst. Ze maakt een foto van de voorpoot. De poot blijkt gebroken. Wetenschappelijk ook wel betiteld als “aan gruzelementen”. Suzanne stopt de kater, die er fris en fruitig bijzit, zolang vol met pijnstillers en belt de volgende ochtend met het asiel.

“Tja” zegt Suzanne tegen onze kattenverzorgster Marlies, “er zijn een paar opties. Een specialist (met een pittig kostenplaatje én de vraag of het uiteindelijk wel goed komt), een amputatie of euthanasie”. Voordat ze het laatste woord helemaal heeft uitgesproken, heeft Marlies haar al geantwoord. “Amputatie”.

“Hoef je dat niet te overleggen?” vraagt Suzanne. “Nee hoor” zegt Marlies “dat hoeft echt niet. Een specialist is te duur en te onzeker en euthanasie voor zoiets overwegen we niet eens.” Als ze het verhaal aan mij vertelt, sta ik daar volledig achter. We werken natuurlijk al een tijdje samen…

Ze spreken af dat Suzanne maandag de poot gaat amputeren en de kat zolang bij de Keerhoeve blijft. Voor ons een gerust idee, want de dierenarts heeft, indien nodig, sterkere pijnstillers tot haar beschikking dan wij.

’s Maandags haalt Eline de grote zwarte kater op en noemt hem Salazar. Ik ben echt niet de enige hoor, die goede namen kan verzinnen. Hoewel Marlies met Eline en mij van mening verschilt over wat een goede naam is. Op zondag en maandag heeft Marlies weekend en dan hebben we vrije keuze, heh. Maar ik dwaal af.

Salazar zit er in eerste instantie een beetje timide bij. Tja wat wil je. Je bent weliswaar van de pijn in je poot af maar ook gewoon geheel van je poot af. Hij leert al snel dat mensen lekker eten bij zich hebben en ook heel nuttig zijn om achter je oor te kriebelen als je jezelf niet meer kunt wassen bij gebrek aan een rechtervoorpoot.

Salazar en de rontgenfoto van zijn gebroken voorpoot

Zes dagen later wordt kater Frenk binnengebracht. Ook bij Frenk is er iets ernstig mis met een poot, ditmaal een achterpoot. Marlies brengt hem naar de Keerhoeve waar wederom dierenarts Suzanne dienst heeft. Een röntgenfoto brengt duidelijkheid. De poot van Frenk is gebroken. Suzanne belt Marlies met de uitslag. De term “volledig aan barrels” valt. “Het is een lelijke breuk, dus óf naar een specialist of amputatie.” Suzanne is snel van begrip, de derde optie (die voor ons geen optie is) ontbreekt dit keer. Meteen na het stellen, beantwoordt ze haar eigen vraag al. “Amputeren?” “Yep” is alles wat Marlies hoeft te zeggen.

Frenk wordt in het operatieschema van de volgende dag gevoegd. Alles verloopt geheel naar wens. Hij krijgt in het asiel een plekje bij Salazar waarna hun gezamenlijke quarantaine de ietwat oneerbiedige bijnaam “de invaliden-afdeling” krijgt.

Aanvankelijk heeft Frenk enige moeite om aan zijn nieuwe balans te wennen. Maar als we hem een persoonlijk oefenschema geven en een klein beetje aanmoedigen maakt hij grote vorderingen. Inmiddels zijn beide heren bijna zover dat we een nieuw thuis voor hen kunnen gaan zoeken.

Frenk en de rontgenfoto van zijn gebroken achterpoot

De operaties zijn een groot succes, al ziet penningmeester Simon ietwat bleek om de neus. De rekeningen van de dierenarts zijn binnen. Om misverstanden te voorkomen: Simon is een groot dierenliefhebber en heeft nog nóóit nee gezegd tegen medisch ingrijpen. We vermelden het hier uitsluitend voor de beeldspraak.

Om Simon terzijde te staan hebben we een actiepagina op onze website in het leven geroepen. En als ik schrijf “we” bedoel ik ICT-vrijwilligers Harm en Suzan, die de pagina geheel zelf hebben gemaakt en daar heel wat vrije uurtjes aan hebben besteed. U kunt direct zien dat uw bijdrage verschil maakt, doordat de percentagemeter op de pagina verschuift, zodra u heeft gedoneerd!

Alle dierenvrienden uit Leiden en daarbuiten (ik durf zelfs te beweren: vanuit de hele wereld) kunnen nu heel simpel een bijdrage overmaken voor een specifiek doel van hun keuze. Brekebenen Salazar en Frenk zijn de eerste twee die u een pootje kunt helpen!

UPDATE 9 juli 2017 – We zijn sprakeloos! Dankzij de gulle giften van vele lieve dierenvrienden is het gelukt om het geld voor de operaties van zowel Salazar (€300) als Frenk (€250) bijeen te brengen – binnen één dag! Namens onze brekebeentjes zijn we alle gulle gevers zeer dankbaar!

Uiteraard blijft uw steun voor de opvang en verzorging van alle andere asieldieren in welke vorm dan ook altijd welkom. Kijk hier om te zien op welke manieren u ons kunt helpen.

 

2 gedachten over “Intussen in het asiel: Brekebenen

  1. Jammer, hadden graag een gulle donatie gedaan, maar wisten niet hoe. Technische fout of gewoon te laat ? Vernamen deze actie pas na thuiskomst, waren hier niet van op de hoogte.
    Het allerbeste voor Frenk en Salazar. We hebben ze allebei gezien en Frenk er bovendien uit gehaald waarbij hij genoot van de aandacht ( hopelijk heeft Marlies of Sylvia hem inmiddels weer in zijn hokje gekregen ? ). Moedige, lieve beestjes, ondanks hun stevige handicap. We wensen hen allebei een goed herstel.
    Els en Leo

    1. Beste Els en Leo,

      Bedankt voor jullie reactie. Wat lief dat jullie willen doneren voor Frenk en Salazar! Het doelbedrag voor hun operaties is in recordtijd behaald – hier zijn we natuurlijk ontzettend blij mee! Mochten jullie alsnog een donatie willen doen voor alle andere asieldieren, dan kan dat via de algemene donatiepagina. Er komen binnenkort ook weer nieuwe doelen op de actiepagina die je kunt steunen. Voor nu in ieder geval heel veel dank voor jullie inzet als vrijwilligers!

      Suzan (bestuurslid Dierentehuis Stevenshage)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *