Intussen in het asiel: Wat is er toch met Seth?

Intussen in het asiel: Wat is er toch met Seth?

Deze week bladerde ik – eerlijk gezegd ben ik de reden alweer vergeten – door ons jaarverslag van 2007. Ook toen al besteedden we veel zorg aan het samenstellen van onze jaarverslagen en voor ik er erg in had, werd ik weer meegezogen in wat we veertien jaar geleden zoal meemaakten in ons dagelijkse asielleven. Aan de ene kant een totaal andere wereld, aan de andere kant voelde het als de dag van gisteren. In dat jaarverslag een aantal stukjes door collega’s over hun wederwaardigheden. Een soort blog voordat het blog werd, zeg maar. Eén van die stukjes plaatsen we vandaag hier.

Asielhond Seth verbleef in 2007 bij Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

‘Uit het dagelijkse asielleven’ door hondenverzorgster Marianne – eerder gepubliceerd in het jaarverslag van de Stichting Dierentehuizen voor Leiden en omstreken: editie 2007.

Wat is er toch met Seth?

Ook in 2007 heb ik weer kennis mogen maken met heel wat honden. In alle soorten en maten werden ze binnen gebracht met allerlei uiteenlopende karakters. Uit deze rij wil ik één hond naar voren halen. Niet omdat het nou zo’n ongewone hond is, nee juist omdat het zo’n gewone hond is, maar wel met een ongewoon jaar van zijn leven achter de rug.

Op 6 februari wordt een zwarte hond binnengebracht, zonder baas aangetroffen in het Leidse Hout. Hij heeft iets weg van een Duitse Staande hond met z’n half gecoupeerde staart. Samen met m’n collega verzin ik de naam Seth, een leuke Amerikaanse naam en “ach, hij zal toch wel opgehaald worden want hij ziet er goed uit en is vriendelijk naar ons toe”.

Tevergeefs wachten

Na een paar dagen zit hij nog steeds tevergeefs op zijn baasje te wachten. Bij controle door de dierenarts blijkt hij een gezwel te hebben bij zijn prostaat. Als hij niet opgehaald wordt zal hij geopereerd moeten worden. Inmiddels wordt hij wel wat chagrijniger, maar dat zou ik ook worden als ze me in een kennel stoppen en m’n baas maar niet komt opdagen. Hij heeft toch verdorie ergens 6 jaar lang gewoond, hij moet toch gemist worden?

Seth wordt een blijvertje, met succes geopereerd en op internet gezet, hij wordt klaargestoomd voor een nieuwe baas, leert weer vertrouwen te hebben in de mensen en durft zijn lieve kant te laten zien. Het is al vreemd dat hij niet wordt opgehaald, maar daarna wordt het nog vreemder: niemand reageert op Seth. Op internet staat hij met prachtfoto, verschijnt meerdere keren in diverse lokale kranten.

Week van de Zee

Seth haalt zelfs de krant met Week van de Zee van Noordwijk, waar hij zich helemaal suf graaft om een prijs voor het asiel binnen te halen. Niets mag baten, er is zegge en schrijve één gezin geïnteresseerd geweest in hem, maar uiteindelijk vinden die hem toch te groot. Onbegrijpelijk dat er niet meer reacties zijn. De asielmensen zijn inmiddels aardig verknocht aan de grote zwarte jongen. Geregeld mag ie mee naar het strand en geniet daar met volle teugen van het zand en de zee.

Asielhond Seth doet mee met de Week van de Zee in Noordwijk in 2007 voor Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

De Grote Dag

Dan eindelijk…in januari komt er een jong stel die als een blok voor hem vallen. Helaas zijn ze met een verbouwing bezig dus zal Seth nog een aantal weken moeten wachten. Wel wordt hij zo veel mogelijk dagjes opgehaald en dan is eindelijk ‘De Grote Dag’. Na precies één jaar en één dag vertrekt Seth naar zijn nieuwe baasjes. Die zijn helemaal verliefd op hem en willen hem voor geen goud meer missen…”

Seth is inmiddels in de hondenhemel na een lang en gelukkig tweede-kans-leven. We zijn blij dat we hem daarbij een beetje mochten helpen door te doen wat we deden en nog steeds doen: met gebruik van hart en verstand dieren opvangen, verzorgen en herplaatsen.

Week van de Zee in Noordwijk in 2007.

3 gedachten over “Intussen in het asiel: Wat is er toch met Seth?

  1. Ontroerend, mooi verhaal. Hoe fijn voor Seth dat er met de juiste zorg en helaas erg lang wachten toch nog een heerlijk leventje voor hem is weggelegd.
    Els en Leo

  2. Mijn hart blijft maar breken van het lezen van deze verhalen. Maar mijn hart zwelt ook weer op bij het lezen van een goede afloop. Mijn lieve Tijger, bij jullie Broccoli, heeft bij mij een goed leven gehad, veel te kort helaas. Maar wat fijn dat jullie hem hadden opgevangen en aan mij hebben overgelaten. Jullie zijn en blijven super toppers!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *