Intussen in het asiel: Voorjaar

Ik voel het nog niet zo, qua temperatuur, al staan de sneeuwklokjes, krokussen en narcissen gezusterlijk in bloei in het asielperk. De meer-dan-10-uur-daglicht-grens is ruim doorbroken. De dieren hebben de lente in hun hoofd. De lijster zoekt een partner door concerten te geven naast mijn slaapkamerraam. Een paar heggenmussen maken een nest. Jawel, in de heg. De specht imponeert zijn verloofde door hard op een toevallig voorhanden zijnd vogelhuis te drummen. Er bevinden zich hoog in de bomen zeker vijf reigernesten met bijbehorende herrie en poep.

Ook katers en poezen gaan kennelijk op stap. Wat er aan zwerfdieren binnenkomt, is óf in slechte conditie, óf gewond, óf niet gecastreerd óf krols. Of een combinatie hiervan. Hormonen gaan vóór hersenen.

Allereerst natuurlijk Kevin, die dankzij een heleboel dierenvrienden (redder, dierenartsen, gulle gevers, pleeggezin) voorspoedig aan het herstellen is van zijn ernstige ongeval en daaropvolgende operatie, waarbij hij toch zeker 7 van zijn 9 levens heeft moeten inleveren.

Volgt poesje Spekkie. Zij heeft vlooien, een mottig vachtje en allergisch-achtige huidklachten. Ze zit onder de kleine korstjes en schilfertjes. Ze is zo krols als een deur (de wetenschappelijke term).

Dan poesje Josina. Zij wordt gevonden in een plas regenwater waar ze wat duf voor zich uit zit te staren. Als ze binnenkomt, schat ik haar van een afstandje in als senior, maar tijdens haar onderzoek blijkt dat ze nog geen jaar oud is. Ze heeft vergrote lymfeknopen. Voorlopig zullen we haar goed in de gaten houden en afwachten of ze zich beter gaat voelen. Met haar eetlust is niet zoveel mis, gelukkig.

Het volgende poesje dat binnenkomt, wordt vernoemd naar een vriendin van hondenverzorgster Marianne. Krijna heet ze (u mag raden uit welke plaats Marianne komt). Krijna heeft gezwollen lippen en een bloederig kinnetje dat we gezamenlijk herkennen als ‘eosinofiel granuloom complex’. (Onze dierenarts vraagt zich op dit punt altijd af ‘wie hier nou ook alweer de dierenarts is’. ) Het is een huidontsteking op lippen en bekje. De oorzaak is vaak niet te achterhalen. Krijna krijgt medicatie en ziet er een paar dagen later al heel anders uit. Ik herken haar in eerste instantie niet als ik na mijn weekend de katten langsloop. Ook Krijna verdenk ik ervan dat ze krols begint te worden. Ook Krijna is nog maar een jong ding.

De volgende zwerver is Toshiro. Een stoere cyperse ongecastreerde kater. Dat laatste steekt hij niet onder stoelen of banken. In zijn quarantaine afdeling hangt de welbekende penetrante katerlucht. Het lijkt ons wel zo diervriendelijk om de dames en de heren zoveel mogelijk in aparte afdelingen te zetten. Hoewel Toshiro, zoals zoveel echte katers, de kunst verstaat om zijn geur wijd en zijd te verspreiden.

Dinsdag roept Marlies naar Syl en mij “kijken jullie even mee?”. Een rood/witte kater heeft een wond aan zijn tenen. Hij hoeft niet met spoed naar de praktijk maar krijgt wel antibiotica en een pijnstiller. Inmiddels knapt hij al goed op, we noemen hem Baelfire. Ook Baelfire is ongecastreerd. Iemand die bij hem op de afdeling is geweest, is de rest van de dag minder populair bij de collega’s. Want ook al is Baelfire keurig zindelijk, hij stinkt als een bunzing.

Donderdag, net voor het naar huis gaan, komt er een imposante zwarte kater binnen. Het is eigenlijk meer een mini panter. Hij heeft iets eigenaardigs uitgehaald, want er loopt een diepe geul dwars over zijn neus. Hij niest en verspreidt daarbij een regen van bloed. Ook heeft hij een abces op zijn voorpoot. We brengen hem direct naar de dierenarts, waar ze zijn neus gaan hechten. Assistente Linda zegt meteen “O, ongecastreerd”, als ze hem in ontvangst neemt.

Jazeker, het is Voorjaar!

Laatste blog & nieuws