Intussen in het asiel: Vakantietijd

Intussen in het asiel: Vakantietijd

“Wat loop je te rennen” zeg ik tegen Eline2, onze steun en toeverlaat nul-uren kracht, als ze langs de balie sjeest. “Ik sta al in zomer-vakantie-modus” zegt ze “uitsluitend op volle kracht vooruit”. Ik snap wat ze bedoelt. De zomerperiode bij Stevenshage betekent doorgaans drukte bij de asielafdelingen en in het pension en dan heb je zo’n TGV temperament wel nodig. Terwijl wij nog een beetje in de boemeltreintjesstand verkeren.

Hollandse zomer

“Zestien pensionhonden” zegt hondenverzorgster Marianne dan ook “ik vind het echt wel weer even wennen…”. Want het is zomer. Een ouderwets Hollandse zomer, met wind, wolken, zon en regen. Als ik al de neiging zou hebben om te mopperen op het weer -op zich een vrij kansloze actie- hou ik mezelf meteen daarna voor dat ik een aantal zomers lang heb lopen bidden en smeken om ook maar een páár van die Hollandse zomerdagen met eventjes geen temperaturen die met een ‘3’ beginnen.

Voor de mensen die deze zomer noodgedwongen in eigen land blijven, is het natuurlijk wel een beetje jammer. Maar ook al ligt  men dan in het tropisch zwemparadijs in Tuitjenhorn in plaats van aan een azuurblauwe Middellandse Zee bij Tunesië, het zilveren randje is dat men tenminste weer op vakantie kán.

Volle bak

En tot onze verbazing en blijdschap is ons pension deze zomer nagenoeg volgeboekt. Er zijn hier en daar nog gaatjes maar het is vele malen beter dan we aanvankelijk vreesden. De inkomsten van maart tot en met juni vielen natuurlijk vies tegen. In juni dit jaar boekten we bijvoorbeeld bij de honden slechts 190 pensionovernachtingen, tegen 500 in 2019.  De katten waren goed voor 360 nachtjes slapen, tegenover ruim 1200 logeernachten in 2019. Gelukkig hebben we een financiële buffer voor calamiteiten (al hadden we dit scenario nou net niet in onze rampen portefeuille opgenomen).

Flexibel protocol

Toch was op onze lauweren rusten er ook niet echt bij. De asieldieren hadden het riant met hun gewone zorg en aandacht plus een beetje (veel) extra. En zoals bij iedereen, was er de constante aandacht voor de actualiteit. Wat doen we met de klanten? Wat doen we met de vrijwilligers? Gaan we wel herplaatsen? Hoe doen we dat veilig? Hoe ontsmetten we? Waarmee en hoe vaak?

Bijna dagelijks -althans zo lijkt het, als we erop terugkijken- pasten we wel íets van het protocol aan. Intussen regende het annuleringen voor het pension. En wederom die vraagtekens. Wat doen we met de aanbetalingen voor de zomer? Nemen we nieuwe reserveringen aan? Wat als mensen de periode willen verzetten? Een gigantische papierwinkel van annuleringen, nieuwe reserveringen, mutaties op de reserveringen, telefoontjes en mailtjes. Gekoppeld aan een computerprogramma dat niet altijd vrijwillig meewerkte, werd alle tijd die we overhielden vanwege weinig pensiondieren naadloos opgevuld. Alle tijd, echt waar? Nou, ik ben niet van mijn eerste overdrijving gebarsten, maar het was absoluut een arbeidsintensief proces.

Gezellige zomer

En zo zitten we dan weer met twintig honden in de pensionrij en vierenvijftig katten in onze pensionkamers. Het is een pre-corona-achtige gezellige boel. We zetten onze versnelling een tandje hoger en stropen de mouwen weer op.

We wensen u allemaal een fijne zomer en een heerlijke vakantie, of het nou Oldeberkoop wordt of Orléans of het alom geliefde Balconia. En denk eraan: hou afstand, was de handen en blijf gezond! En een klein beetje mopperen over het weer is toegestaan, we blijven tenslotte Nederlanders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *