Intussen in het asiel: Praatje poep

Het blog is deze week geschreven door Marianne, hondenverzorgster bij Dierentehuis Stevenshage.

Als kitten McCloud zijn intrede in het asiel doet, laat hij ons weten dat hij over een goed stel longen beschikt. Hij is in zijn eentje op straat gevonden door een politieagent, vandaar zijn mooie naam. Maar wat kan deze eenling een keel opzetten. Ik ga maar eens polshoogte nemen in de dierenartskamer. Daar zie ik mijn collega Marlies in de weer met de pot kittenmelk en in de couveuse blert een zwart hummeltje dat hij honger heeft. Of Marlies een beetje wil opschieten…

De fles gaat er grif in. Het blijft altijd spannend of zo’n kleine wurm het gaat halen, maar aan zijn wilskracht ligt het in ieder geval niet. Die nacht neemt Nicolette de voedingen voor haar rekening. Gelukkig neemt vrijwilligster Marty het de volgende dag van haar over en neemt McCloud mee naar huis. We zien anders Nicolette met de dag witter wegtrekken. Collega Syl is meer een nachtdier maar ook voor haar is het natuurlijk zwaar om overdag te werken en ‘s nachts te flessen.

Pleegmoeder Marty houdt ons op de hoogte. McCloud is vrolijk, schreeuwt als de beste en drinkt als een bezetene. Het enige nadeel: het loopt er aan de achterkant vloeibaar uit.  Dus er wordt van alles door zijn flesje gemixt in de hoop dat de vloeibare vorm in meer vaste vorm verandert. Dat gebeurt helaas niet. Hij komt wel mondjesmaat in gewicht aan en dat begrijpen wij eigenlijk niet. McCloud blijft er zelf vrolijk onder, hij ziet het probleem blijkbaar niet. Steeds als we Marty zien, vragen we hoe de ontlasting van McCloud is. We hebben geen normale conversatie meer, alleen maar praatje poep.

Met Leids Ontzet gaat Marty, als een echte Leidse, het feestgedruis in. McCloud en zijn pleegzushond Tara komen daarom voor één dagje en nachtje logeren in het asiel.  We hebben nog een bus andere kittenmelkpoeder en proberen dat een keertje uit. We zijn nog een beetje aan het klungelen omdat de verhoudingen anders zijn. Eerst poeder en dan mengen met water, of was het toch achtersom? Maar als dan eindelijk het flesje de juiste verhouding en temperatuur heeft, drinkt McCloud hem tevreden op. De volgende fles gaat er ook goed in en zijn buikje wordt alsmaar dikker. Blijkbaar reageert hij goed op een ander merk melk, maar eigenlijk iets te goed, want wat Marty ook probeert, McCloud poept niet. Dus daar gaan we weer: van alles door de melk, de twee merken mengen etc.

Inmiddels is hij oud genoeg om aan het grotere werk te beginnen: vlees. Marty mengt wat smaakjes door elkaar maar McCloud is stoer en gaat alleen voor echt raw meat. Al dat kittenblikvoer is voor watjes, volgens hem. Wij blijven Marty maar bestoken met de vraag: heeft ie al gepoept? Marty wordt gek van die kleine (en van ons). Ze vertelt nog dat ie zo vrolijk is, vol levenslust, ontdekt zijn pootjes, speelt met Tara, maar het gesprek komt toch weer uit op: heeft ie al gepoept? We verdenken nog dat zijn pleegzushond Tara misschien toch een drolletje ingeslikt heeft. Maar Tara en McCloud zijn nooit zonder toezicht dus dat zou ze dan gezien moeten hebben.

En dan eindelijk, eindelijk krijgt Marlies een appje: na anderhalve week heeft McCloud EEN GOEDE DROL GEDRAAID!!! Het gaat als een lopend vuurtje door het asiel: McCloud heeft gepoept! We vragen om bewijs en ja hoor: Marty stuurt een foto van een keurige drol. Veel werkgevers zijn enthousiast als ze een grote opdrachtgever binnengesleept hebben. Wij zijn door het dolle met een keurig donkerbruin goedje op een wit fleecedekentje! Nu kunnen we eindelijk onze zorgen om dit kitten loslaten.

McCloud komt er wel, wat een wilskracht heeft dit ventje. Dat wordt er eentje om rekening mee te houden, misschien de schrik van de buurt. Marty heeft al heel wat flessenkittens gehad, maar deze zal ze niet gauw vergeten. In ieder geval kunnen we nu weer normale gesprekken hebben met deze fantastische pleegmoeder.

Laatste blog & nieuws