Intussen in het asiel: De noodtelefoon

Het blog is deze week geschreven door Marlies, kattenverzorgster bij Dierentehuis Stevenshage.

Het is woensdagmiddag. Ik zit rustig achter de balie als Annika zegt: Syl heeft gevraagd of we in haar vakantie de overgebleven dozen van de rommelmarkt naar de kringloopwinkel willen brengen. “O, dat doe ik wel even” roep ik zonder na te denken. Als ik even later zie hoeveel dozen het zijn schrik ik wel. Ik ben blij dat Annika met me meegaat. We leveren de spullen keurig af (kringloop blij), maar er is toch meer tijd in gaan zitten als vooraf dacht. Als ik terug kom zeg ik tegen Eline: “Ik moet toch eens wat beter nadenken voordat ik roep dat ik iets wel even doe.”

Noodtelefoon

Dat ben ik natuurlijk al lang weer vergeten als Nicolette een paar uur later vraagt of ik de avondronde en noodtelefoon van haar wil overnemen, omdat ze ziek is geworden. “Tuurlijk!” roep ik “dat doe ik wel even.” Al ruim een week heeft er niemand gebeld naar de noodtelefoon, dus dat moet goed komen.

Tja, zo makkelijk kom ik er natuurlijk niet vanaf. Zodra ik aan het einde van de werkdag thuis kom gaat de telefoon. Een vrijwilliger van de Dierenambulance meldt dat ze een gevonden kat komen brengen. “Zet maar even in het politiehok,” zeg ik “dan kijk ik er tijdens de avondronde wel naar.”  Als ik die avond terug ben op het asiel bekijk ik de nieuwe kat. Die is het daar totaal niet mee eens. Onder luid protest kom ik er achter dat het om een poes gaat. Hopelijk vinden we snel het baasje van deze oude dame.

Gevonden pup

Een paar uur later gaat de telefoon opnieuw en zo zit ik rond half 1 ‘s nachts ineens achter de balie met een gevonden pup van 6 weken oud in mijn armen. Het kleine hondje is wel gechipt, maar niet geregistreerd. Zo kunnen we niet via de chip achterhalen wie de eigenaar is. De pup is doodmoe en wil heel graag slapen. Ze is natuurlijk veel te jong voor de kennel, maar voor vannacht zet ik haar er toch maar even in (mijn kat thuis ziet me aankomen…). Morgenochtend vinden we wel een oplossing. Ik blijf nog even op het asiel, maar al na een paar minuten hoor ik geen geluiden meer uit de kennel komen. Alle honden slapen. Ik sluit het hek en ga naar huis om nog een paar uur te slapen voordat de volgende werkdag weer begint.

De volgende ochtend ben ik gewoon weer aan het werk. We zetten een foto van het gevonden hondje in ons overzicht van gevonden dieren. Marianne neemt de zorg op zich voor de pup, die ik Emma mag noemen. Alle vrijwilligers worden meteen verliefd op haar.

Tuurlijk, dat doe ik wel even

Als ik deurbel van het asiel gaat zeg ik: “Ik doe wel even open.” Er staan twee politieagenten voor mijn neus, mét twee Staffords. “O nee,” denk ik bij mezelf “niet nog meer. De quarantaine is vol. Wat nu?” Gelukkig staan de chips van beide honden geregistreerd. De twee zijn aan de aandacht van de eigenaar ontsnapt  en die komt ze maar wat graag weer ophalen. Gelukkig maar.

Dan komt de vraag wie deze week het blog schrijft nu Nicolette plotseling ziek is. “Ach,” zeg ik “dat doe ik wel even. Ik heb nog een paar dagen de tijd om wat te bedenken.” Een paar uur later gaat de telefoon – vrijwilliger Suzan dit keer, die onze blogs altijd op onze website en op Facebook plaatst. Of degene die deze week het blog schrijft dat bij uitzondering vandaag al wil aanleveren, anders komt ze in tijdnood.

“Tuurlijk, dat doe ik wel even..”

Pup Emma is inmiddels tijdelijk ondergebracht bij een pleeggezin, zodat ze in een huiselijke situatie verblijft en niet in de kennel van onze opvang. Ook wordt ze uitgebreid door onze dierenarts onderzocht. Als zich binnen 14 dagen geen eigenaar meldt (dit is een wettelijk vastgestelde termijn) en als de pup gezond is, kijken we in wat voor huishouden ze het beste geplaatst kan worden en gaan we op zoek naar een geschikte nieuwe eigenaar.

Update: Inmiddels heeft Emma een fijn nieuw huisje gevonden!

Laatste blog & nieuws