Intussen in het asiel: Negen (9) katten. Of toch acht (8)?

We krijgen een telefoontje van een woningbouwvereniging. Een mevrouw, een van hun huurders, is overleden. Ze had negen (9) katten en er zijn geen nabestaanden. Het verzoek is of wij de katten willen ophalen. Uiteraard willen wij dat. Nog diezelfde middag stappen Sylvia en ik samen met een medewerker van de woningbouw (3) het huis in. We zien héél veel spullen (101+), allemaal uitgelezen plekken voor katten om zich te kunnen verschuilen.

Geen kat

Gelukkig zie ik meteen al een kat (1) in de tv kast liggen, die ook nog eens rustig blijft liggen als we dichterbij komen. Dat wordt een makkie om die in een reismandje te krijgen, denk ik bij mezelf. Maar als ik nog dichterbij kom zie ik waarom hij nog niet heeft bewogen: het is een kattenbeeldje… die mag blijven. Verder is er geen enkele kat zichtbaar (0). Wel zien we lege en halfvolle voerbakjes, waterbakjes en gebruikte kattenbakken. Ze moeten er dus toch wel zijn (9). Dat wordt zoeken, we gaan aan de slag.

Zoektocht

Nadat we drie (3) banken hebben opgetild, een kast verschoven, een bed op z’n kant hebben gezet, een boxspring hebben vernield en een hoop druppeltjes (∞) hebben gezweet zitten er uiteindelijk acht (8) katten in de reismandjes. Nummer negen (9) is echt nergens te bekennen en nadat we vier (4) keer het hele appartement – zo groot is het ook weer niet – van onder tot boven hebben nagekeken, lijkt het er toch echt op dat we álle katten hebben ingepakt. We bellen met de vriend van de eigenaar, die geeft aan dat er toch echt negen (9) katten moeten zijn. Wij twijfelen daarover, alles is gecheckt, maar we willen natuurlijk niet zomaar weg gaan en een kat (1) laten uithongeren mocht hij er toch nog zijn.

Vangkooi

We besluiten de voer- en waterbakjes goed te vullen en een foto te maken van hoe we alles achter laten. Op een later tijdstip komen we terug om te kijken of er iets veranderd. Op dinsdag gaat Eline samen met de meneer van de woningbouw weer het huis in (2). De foto’s die ik daarvoor heb gemaakt heeft ze niet eens nodig, het is meteen duidelijk dat hier nog een kat (1) aanwezig is… Maar waar dan? Weer een zoekronde, weer géén (0) kat.

We besluiten onze vangkooi te gebruiken. Eline brengt deze snel en de meneer van de woningbouw gaat geregeld langs om te kijken of de kat zich heeft laten vangen. Hij merkt op dat de kat niet alleen erg goed is in verstoppen, maar ook superslim en lichtvoetig. Het eten uit de vangkooi is elke dag weg, maar de kat die het heeft opgegeten zit er niet in opgesloten (0).

Eindelijk gevonden

Dan eindelijk na vier (4) dagen treft hij een kat aan in de kooi (1). Door al het werk wat we samen doen (hulde aan de meneer van de woningbouw), heeft meneer inmiddels het privénummer van zowel Sylvia, Eline als mij (3). We krijgen dan ook snel te horen dat de kat gevangen is en ik rij voor de laatste keer naar het huis (4). Daar tref ik een klein zwart-wit poesje aan, die even niets meer snapt van wat er gebeurd is de afgelopen weken.

Mysterie

Ik plaats een foto van haar (1) in de asiel groepsapp met de triomfantelijke tekst “dit is de verstopper” een heuse Cheshire Cat, de magische kat die de kunst verstaat om volledig op te gaan in haar omgeving. We zijn allemaal blij dat ze gevonden is en we plaatsen haar op de afdeling bij haar huisgenoten, ze zijn weer compleet (6+3).

Wel blijft er bij ons een brandende vraag aanwezig: waar heeft ze zich nou in hemelsnaam vijf (5) dagen lang verstopt in huis? Antwoord op deze vraag zullen we nooit krijgen, helaas. Madame zelf doet er in ieder geval volledig het zwijgen toe (0)…

Laatste blog & nieuws