Intussen in het asiel: Kiepen en kantelen

Intussen in het asiel: Kiepen en kantelen

Het wordt er weer zo eentje, uit de oude doos. Of, hoewel?

Magere Navidad

We schrijven eerste Kerstdag 2011. Er komt een rood-witte kater binnen. De naam Navidad ligt voor de hand. Vinden wij althans. Hij is leuk en te mager. Magerte kan twee oorzaken hebben: te weinig eten of een aandoening waarbij de voeding niet op de juiste manier verwerkt wordt.

Dit is makkelijk te testen door het dier eten te geven -in de juiste hoeveelheden- en regelmatig het gewicht te controleren. Navidad weegt bij binnenkomst tweeënhalve kilo. Minstens een kilo minder dan gezond zou zijn. En hij heeft diarree, in de categorie “spetter” dan wel “waterdun”. O, sorry, zat u te eten?

Kater Navidad knapt goed op tijdens zijn verblijf bij Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Zonnig humeur

Om een lang verhaal kort te maken: Navidad verblijft -tot aan zijn herplaatsing- 106 dagen in het asiel. Dit is nog voor de grote asielverbouwing van 2014. Hij verblijft in de pension-ziekenboeg naast mijn toenmalige kantoor. Ik maak hem daarom 100 dagen lang van dichtbij mee en raak zeer op hem gesteld. Ondanks alles wat we met hem moeten doen, pillen, injecties, onderzoeken, billen wassen en noem maar op, behoudt hij altijd zijn zonnige humeur. Af en toe vragen we ons af of we hem dit allemaal wel moeten aandoen.

Na 100 dagen doorzetten is het dan toch zover gekomen: hij mag naar zijn nieuwe thuis. Ruim een kilo zwaarder dan toen hij het asiel binnenkwam. Navidad gaat de asielhistorie in als een succesverhaal. Regelmatig krijgen we updates. Dat hij vreselijk lief is. En soms een beetje ondeugend. Maar vooral lief.

Noodlottig kiepraam

Dan plotseling -vijf maanden na plaatsing- het bericht dat Navidad dood is. Gevonden in het kantelraam van de buren. Of hij op weg was naar buiten of naar binnen, weten we niet. Een stom en verschrikkelijk ongeluk. Na al die maanden vechten om beter te worden en pas vijf maanden in zijn nieuwe huis. Navidad wordt slechts 3 jaar oud. Zijn baasjes zijn er stuk van. En wij ook.

Een wonder voor Kantel

In november 2013 krijgen we een mooie zwart-witte kater binnen. Althans, hij gaat rechtstreeks door naar de dierenarts. Kantel noemen we hem. Hij heeft iets meer geluk gehad dan Navidad en is op tijd gevonden. Hoewel dat relatief is, want hij is verlamd aan beide achterpoten. We houden ons hart vast. Röntgenfoto’s, pijnstilling, rust en injecties tegen de zwelling in zijn ruggenmerg. Dagelijkse fysiotherapie bij zijn pleeggezin. Zijn herstel gaat langzaam, maar stapje voor stapje verbetert hij. Er wordt zelfs een artikel aan hem gewijd in een tijdschrift voor dierenartsassistenten.

Of het daaraan ligt weten we niet, maar Kantel mag na slechts 38 dagen -lopend- het asiel verruilen voor een huis in het Gooi. We gokken dat hij door het kiepraam toch zeker de helft van zijn levens heeft verspeeld.

Kater Joris wordt door de Dierenambulance uit een kiepraam gevist. Ondanks verlammingsverschijnselen overleeft hij dit op wonderbaarlijke wijze.

Bungelende kat

Afgelopen dinsdag, even voor achten: een telefoontje van de Dierenambulance. Ze hebben een kat uit een kantelraam gevist. Het lelijke woord dat ik denk, slik ik nog net in. “Rij maar meteen naar de dierenarts” zeg ik, dan wel hardop. De eigenaar van het raam is een dierenliefhebber. Zodra hij de schok van het zien van een bungelende kat in zijn raam enigszins te boven is, voldoet hij alle medische kosten.

Donderdag mag Marlies Joris -zo heet hij- ophalen. Hij heeft nog wat verlammingsverschijnselen achter maar is er verder wonderbaarlijk goed aan toe. En kan razendsnel uit de voeten, komt Marlies vertellen. Eén seconde verliest  ze hem uit het oog en húp , daar rent Joris over de gang met Marlies in zijn kielzog. “Flitsend hoor. En erg grappig” vult Eline hulpvaardig aan.

Pijnlijke herinnering

Die Joris. Als we het nog even over hem hebben, blijken we allemaal, onafhankelijk van elkaar, terug te hebben gedacht aan Navidad, met -nog steeds- een vlaag van hartzeer. En aan Kantel, wiens naam blijdere herinneringen oproept. We hopen van harte dat Joris uiteindelijk ook een goede herinnering zal worden.

De moraal van dit verhaal is waarschijnlijk wel duidelijk: katten en kantelramen zijn een zeer riskante combinatie! Heeft u zelf kiep/kantelramen, zorg dan dat uw kat (of die van de buren) er niet tussen kan geraken. Daarvoor zijn allerlei hulpmiddelen te koop of te maken. Deze drie katten zijn slechts een paar voorbeelden uit de afgelopen jaren. Helaas vergaat het veel katten zoals Navidad en zijn Kantel en Joris de ‘gelukkige ‘ uitzonderingen…

We hebben in dit blog bewust geen foto’s geplaatst van katten die vastzitten in kantelramen. Klik hier als u toch wilt zien hoe dit eruit ziet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *