Intussen in het asiel: Hondjes op dinsdag

Intussen in het asiel: Hondjes op dinsdag

Het blog is deze week geschreven door Marianne, hondenverzorgster bij Dierentehuis Stevenshage.

Het is dinsdag. Annika heeft een vrije dag en er staat best veel op het programma. Met een strakke planning gaat het vast lukken, al weet ik inmiddels dat ik nog zo strak kan plannen, maar dat het met dieren alle kanten op kan waaien. En waaien doet het zeker. Bijna word ik door mijn autoportier de auto ingeplet. Gelukkig staan mijn honden nog in het grasje naast mijn auto, weliswaar met wapperende haren en opstaande oren. Ooit een Cocker en Friese Stabij met staande oren gezien?

Meer informatie en karakterbeschrijving van asielhond Quinty.

Quinty naar de dierenarts

Om 8 uur haal ik asielhondje Quinty uit haar slaap. Ze is onlangs geopereerd aan haar blaas (lees hier het blog over Queen Quinty) en moet weer onder het mes, ditmaal voor een gebitsanering. Omdat wij inmiddels een innige band hebben, blijf ik bij haar tot ze door de dierenarts in slaap gesust wordt. Mopperend gaat ze onder zeil. Of ik er bij wil zijn als ze wakker wordt, vraagt de assistente. Ik zou het graag willen, maar ja, druk schema, ik moet echt terug naar het asiel.

File en storm

De heenweg ging lekker vlot maar in de tijd dat ik bij de dierenarts ben, heeft heel Leiden en Voorschoten besloten om met de auto naar het werk te gaan. Tergend langzaam rijd ik richting het asiel. Om negen uur beginnen bij de honden gaat me echt niet lukken. Dus ik bel collega Eline “wil jij beginnen, want ik ben nog wel even zoet op de Stevenshofdreef”. Ik hoor het nieuws van negen uur waar ze het over Dennis, de volgende storm, hebben. Jammer dit, ik vond het bezoekje van Ciara voorlopig wel weer even voldoende. Als ik kwart over negen in het asiel aankom, zijn ze al druk bezig bij de honden. Ik neem het over en sta net met een pond rauw vlees in mijn handen als de telefoon gaat. De dierenarts: het ging prima met Quinty, ze is al wakker aan het worden en mag worden opgehaald. Lacherig vertel ik dat ik net pas in het asiel ben. Sorry Quinty, ik wacht even tot de file is opgelost.

De asielbus van Dierentehuis Stevenshage staat flink in de file in Leiden.

Sterk ding

Met een hardwerkende ploeg vrijwilligers zijn we snel klaar met de schoonmaak. Ik maak de uitlaatlijst, neem mijn brooddoos onder mijn arm mee – want geen idee of ik weer in de file beland – en hup de auto in, gauw naar Quinty. Als ik bij de dierenarts aankom springt er een blij wit prinsesje in mijn armen en geeft me een likje. Alleen het stuwbandje moet nog van haar poot af. De assistente krijgt een waarschuwende grom als ze het bandje eraf wil halen. Ik neem Quinty op schoot en haal het bandje eraf, zonder één grommetje. Wat is het toch een type, maar daarom vinden Annika en ik haar zo hilarisch. Terug in het asiel laat ik haar even een plasje doen in het speelbos. Zie ik het nu goed? Ja hoor, ze heeft gewoon een tennisbal in haar bek genomen, alsof er niet net een aantal tandjes getrokken zijn. Wat een sterk ding is het toch. Ze duikt nog even haar mandje in, om de narcose uit te slapen.

Hondenvriendjes

Het volgende programmapunt is: zoeken naar leuke combi’s onder de honden. Met nieuwe honden is het altijd leuk om te zoeken naar vriendjes en vriendinnetjes. Nieuwkomer Lucky stel ik voor aan pensionhond Arca. Blijkt een goede match te zijn. Voor de veiligheid ga ik maar bij een boom staan, want de kans dat mijn benen onder me vandaan gemaaid worden is redelijk aanwezig met dit jonge, raggende koppel. De vuilnisbak in het speelbos wordt door Lucky omvergelopen en de poep vliegt door de lucht. Gelukkig sta ik nét een paar meter verderop.

Asielhondjes Binkie (links) en Jack (rechts) gaan op de foto bij Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Fotoshoot

Dan komt de fotograaf en mag Lucky zich van zijn beste kant laten zien. Een herder is altijd fijn om te fotograferen. Een en al aandacht voor fotograaf, mij en bal, een mooie sessie binnen een paar minuten. Daarna mogen asielbewoners Binkie en Jack op de foto. De twee hondjes zijn echte vriendjes geworden. Ook zij doen hun uiterste best om mooi vereeuwigd te worden op de gevoelige plaat.

Hondje Myra

Marlies meldt dat ik met hondje Myra naar de dierenarts kan. Zij heeft last van een allergie en liep erg mank. Mank is ze gelukkig niet meer, ze is een spring in het veld geworden. Ze reageert goed op de medicijnen tegen de jeuk en dierenarts Saar is erg tevreden. Dan is het twaalf uur, tijd voor de lunch. Voor de middag staan een bezichtiging van een asielhond en een hond retour baas op het programma. Maar verder is het vrij rustig met klanten en heb ik tijd om twee nieuwe asielhonden op ons actuele overzicht van plaatsbare honden te plaatsen.

’s Avonds appt mijn vriend: hoe was je dag? Ach, beetje druk, niets bijzonders, app ik terug.

Asielhond Myra bij Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Eén gedachte over “Intussen in het asiel: Hondjes op dinsdag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *