Intussen in het asiel: Acht katten of negen – een update

Niet lang geleden schreven we over de komst van negen katten van wie het baasje was overleden. Na binnenkomst in het asiel checken we alle dieren, registreren ze en de dierenarts zorgt voor vaccinaties, castraties m/v en andere medische zorg. En wij doen intussen een nadere kennismaking.

Eén van de katten, Max, bleek niet gezond te zijn. Hij kwam broodmager en apathisch binnen en bleek ernstig nierfalen te hebben. Hierdoor moesten we helaas het moeilijke besluit nemen om hem te laten inslapen. Ook erg sneu voor zijn maatje Minoeska, die naast haar baasje nu tevens haar steun en toeverlaat-broertje moest missen.

Verder waren daar Mary-Lou (die ons influisterde dat ze echt liever enigst kattenkind in huis wilde worden) en Rambo, Peggy, Loeki, Frederique, Bobby junior en natuurlijk Pjotter de negende, de bijzondere kat die zich onzichtbaar kan maken.

Nieuwe baasjes

Pjotter, de meest verlegene van het stel, was grappig genoeg ook de eerste die herplaatst werd, samen met vriend Loeki die zich tegenover ons juist heel erg open en sociaal gedroeg. Mary-Lou kreeg haar zin en kreeg een eenpersoons troontje. Ze werd opgehaald door iemand die vorig jaar senior Simion bij ons had geadopteerd in de wetenschap dat ze waarschijnlijk niet lang van hem zou genieten maar die Simion desondanks een paar maandjes heerlijk in de watten legde. Nu kan ze van Mary-Lou gaan genieten en vice versa. Peggy en Bobbie jr. kwamen toevallig bij elkaar op de afdeling terecht, waar bleek dat ze prima met elkaar overweg konden (het zouden ook zomaar broer en zus kunnen zijn misschien). En samen gingen ze ook naar een nieuw thuis waar ze al snel het hoogste woord hadden…

Een update van de nieuwe eigenaar van Peggy en Bobbie jr.:

“Na ongeveer 6 uur maakte Bobbie de eerste poging tot ontdekking van het huis en mij. Na wat voorzichtige kroelmomenten begon Peggy weer met mauwen en wilde ook wat aandacht van zowel Bobbie als mij. Inmiddels is het onwijs gezellig met z’n drieën op de bank. Ik ben in ieder geval enorm blij en kan mezelf niet meer zonder deze twee hier thuis zien. Hopelijk vind je het leuk om wat van ons te horen, ik had op deze uitkomst gehoopt maar hoe mooi het allemaal is gelopen had ik zeker niet gedacht.”

Drie voor de prijs van twee

Op dezelfde afdeling als Minoeska, u weet wel, die net haar maatje Max verloren had, zaten Rambo en Frederique. Door het verlies en de verhuizing was ze behoorlijk van slag maar we zagen aan Minoeska dat het gezelschap van die twee drukke jongelingen haar toch goed deed. Ze probeerde wel om te doen alsof ze niks met die drukteschoppers te maken wilde hebben maar reageerde intussen wel beter op ons en begon zich wat vrijer te bewegen. “Zouden we” zei Eline tegen me “niet een drie-voor-de-prijs-van-twee-deal kunnen doen als we Rambo en Frederique gaan plaatsen…”. “We kunnen het altijd proberen” was mijn antwoord. En zodoende, toen iemand graag wilde kennismaken met Rambo en Frederique legden we – vrijblijvend – dit voorstel voor. En jawel, een paar dagen later verlieten ze gedrieën het asielgebouw, op weg naar hun nieuwe thuis.

Een update van de nieuwe eigenaar van Rambo, Frederique en Minoeska:

“Langzaam aan zijn Frederique en Minoeska wat meer op hun gemak geraakt en ik kan niet anders concluderen dan dat Rambo hier echt een belangrijke rol in speelt. Zowel naar mij toe als de andere twee, weet hij een soort van natuurlijke geruststelling te geven en is het in mijn ogen een soort van modelkat die alles interessant vind en snapt. (…) Minoeska is de rust zelve en doet haar ding met af en toe een gekke speelse bui en ze is gek op het buiten kunnen zijn. Het lijkt alsof ze hierin ook de moedigste van de drie is, want die wil eigenlijk constant de frisse lucht ruiken of op het balkon liggen. (…) Ik geloof dat wij het heel erg goed hebben en blijven hebben met z’n viertjes. Ik ben jullie enorm dankbaar voor al het werk wat jullie hebben gedaan voor deze drie lieverds en de manier hoe jij Eline, ze aan mij hebt overgedragen. Ik denk dat Moeska er heel erg bij geholpen is door met Rambo en Frederique samen te blijven.”

En zo had een droevige aanleiding, het verlies van hun baasje, toch een goed einde: binnen twee maanden na binnenkomst bij Stevenshage zijn, behalve helaas pechvogel Max, alle katten weer op hun pootjes terecht gekomen.

Laatste blog & nieuws