Intussen in het asiel: Dag dokter

Dinsdag is er gebak bij de koffie. Niet vanwege feest maar vanwege het laatste asielspreekuur van dierenarts Roel. Hij gaat met (pre)pensioen. We hebben een taart laten maken met expres een beetje een sentimentele tekst erop. Ik verzin  een soort van toespraak voor bij de taart. Iets over hoe lang we nu klant zijn bij Dierenartsenpraktijk De Keerhoeve (sinds 2012) en hoeveel dieren er bij Roel op tafel moeten hebben gestaan (ergens tussen de 2500 en 3000). Maar van Roel hoeft het allemaal niet zo, dit soort officiële momenten. Geen probleem, schrijf ik toch gewoon  een blog…

Vakman

Roel is een vakman. Maar eerlijk is eerlijk: asieldierenarts zijn is wel een vak apart. Vaak is de voorgeschiedenis van een dier volledig onbekend. De dierenarts kan geen nadere informatie vragen aan een eigenaar en is daardoor volledig aangewezen op wat het dier laat zien. Ook voor Roel is dat even wennen.

Stokoud katje?

Oktober 2012. Er komt een – naar Roel denkt – stokoud katje binnen. Minstens veertien. Het katje heeft een chip. Kattenverzorgster Conny komt er via via achter dat Lara – zo heet ze – pas 6 jaar oud is. Ze ziet er zo slecht uit omdat ze al een tijd, misschien al wel een half jaar, op drift is. Als we dit aan Roel vertellen, zegt hij “dat kan niet”. “Jawel, Roel, ze heeft een chip.” Hij gelooft het niet. “Vast een fout met de chipregistratie.” We houden vol. “Het kan echt niet anders, het verhaal klopt helemaal.” Roel schudt zijn hoofd en denkt er het zijne van. Ik denk dat hij tot op de dag van vandaag niet overtuigd is van Lara’s leeftijd. (De foto terugkijkend, vind ik dat ook wel enigszins begrijpelijk.)

Liefde voor het vak

Roel ontwikkelt zich razendsnel in de asieldierartsenijkunde en blijkt bijzonder goed in het ontfutselen van relevante informatie aan zwijgende zwerfdieren. Dat ze hem dat meestal niet in dank afnemen, trekt hij zich totaal niet aan.

Altijd mogen we hem bellen voor advies. Vaak checkt hij, ook in zijn vrije tijd, nog even hoe het met die ene kat gaat die zo ziek is. Of de cavia die hij geopereerd heeft. Liefde voor het vak. Gevoel voor dieren.

Asielspreekuur

Het asielspreekuur begint hij steevast met de woorden “gaan we nou nog wat doen of hoe zit het?”. En als het hem niet vlot genoeg gaat, kan het woordje “lui” langskomen. Wat meestal gepareerd wordt met “niet zo langzaam typen dokter”. Ik waardeer het enorm dat hij altijd zélf zijn gebruikte koffiekopje boven naar de kantine brengt en me even dag zegt.

Wel kan het gebeuren dat we ineens horen “Daar word ik nou blij van, zo’n beroerd gebit. Ik had net een – vul hier een willekeurig onderdeel voor zijn antieke lelijke eend in – nodig. Aan dit gebit gaan we lekker verdienen.” Het wordt een wederzijdse vaste grap in ons repertoire. Dan roepen we: “Zo Roel, ga je je keuken verbouwen?” als hij een echo adviseert voor een kat met een zware hartruis.

Formule 1

Verbazingwekkend genoeg kan ik het goed met Roel vinden. Want alles wat hem buiten dieren en het werk interesseert, vind ik op z’n zachtst gezegd…gaap. En andersom hetzelfde.

Ik vraag hem wie er dienst heeft het weekend. “Ik niet” zegt hij “maar je mag me gewoon bellen. Behalve zondag tussen 15 en 17 uur want dan rijdt Arrkonogenwie.” Zo klinkt in mijn oren tenminste de naam van de Formule één coureur naar wie hij wil kijken. “Volwassen mannen die achter elkaar aan rondjes rijden, Roel? Spannend.” Dan volgt een verhaal waarom de F1 toch vreselijk belangrijk is, omdat de autotechniek van morgen daar ontwikkeld wordt. Waarop we allebei in de lach schieten.

“Ik ben aan het hardlopen” begint hij op een ochtend enthousiast. “Knap hoor” zeg ik “maar is het niet minder vermoeiend om gewoon wat eerder van huis te gaan?”.

Nieuwjaarsduik

Stoer vind ik hem als hij tot tweemaal toe meedoet aan de Nieuwjaarsduik voor het asiel. Zelf vindt hij het allemaal niet zo bijzonder. En na afloop van de duik gaat hij weer linea recta naar de praktijk. Spoedgeval.

Roel heeft een duidelijke mening. Luistert daarnaast ook naar onze ideeën en inzichten. Gezien hij recht voor zijn raap is en ons Stevenshage team best ehh…eigenwijs kan zijn, ontstaan er soms pittige discussies. Die we altijd vriendschappelijk weer afsluiten.

Als we ons (teveel) met medische dingen gaan bemoeien, ontlokt hem dat geregeld de uitspraak “en wie is hier nou eigenlijk de dierenarts?” En als hij zich teveel op ons vakgebied – dieren herplaatsen – begeeft, krijgt hij dat ook fijntjes te horen. Dinsdag was dat dus voor het laatst.

Nieuwe dierenarts

De asieldieren hoevenzich absoluut geen zorgen te maken. Hun gezondheid blijft in uitstekende handen bij het team van de Keerhoeve. Voor ons zal het nog even wennen zijn, een spreekuur zonder Roel.

Dag dokter. Het was ons een waar genoegen om met je samen te werken!

Laatste blog & nieuws