Binnenkijken bij Stevenshage: ‘We bieden een veilige haven’

Categories
Achtergrond

De redactie van EW Magazine, sinds eind 2020 de nieuwe naam van Elsevier Weekblad, kwam bij ons langs voor een uitgebreide reportage in hun dubbeldikke zomernummer!

Tekst: Gerry van der List

Zeker in de zomer zijn asiels in trek. Het Leidse Stevenshage biedt honden, katten, konijnen en vogels een fijn tehuis. `We zijn een tussenstation, geen eindstation.’

‘Ik heb echt geen flauw idee wat-ie zegt.’ Tijdens haar rondleiding door Stevenshage is Nicolette Bloemendaal aanbeland in een ruimte waardoor haar Leidse dierentehuis zich onderscheidt van menig ander asiel. De beheerder van de fraaie, rustiek gelegen opvangplek voor dieren waakt ook over tropische vogels, waarvoor een kalmerend muziekje is opgezet. Een papegaai in de volière toont zich erg spraakzaam. Niet alles wat de grijze roodstaart Coco te berde brengt, is even goed verstaanbaar. Maar de herhaaldelijk uitgestoten en netjes gearticuleerde afscheidsgroet ‘Tot zo!’ klinkt erg duidelijk.

Coco is al een tijdje een pensiongast in Stevenshage. De eigenaar is opgenomen in het ziekenhuis. Inmiddels heeft de luidruchtige vogel heel wat woordjes opgepikt. ‘Laatst pakte iemand een stofzuiger en toen zei Coco: “Even stofzuigen!” “Lekker banaantje” behoort ook tot het vocabulaire. Het imiteren van klanken pakt overigens niet altijd goed uit. We hadden hier eens een papegaai die aan de overkant een Oosterse korthaar steeds hard hoorde miauwen. En toen hij weer thuis was, miauwde hij net zoals die kat. Dat vond zijn baas niet echt leuk.’

EW Magazine 19/26 juli 2025. Foto: Ramon van Flymen

Veilige haven voor dieren

Maar Stevenshage biedt vanzelfsprekend ook ruimte aan dieren die op straat zijn gevonden of door hun eigenaren zijn afgestaan, en nu hoopvol wachten op een lief baasje. Het woord ‘asiel’ heeft niet een heel positieve klank, weet Bloemendaal. Het roept associaties op met benauwde hokken en zielige dieren. Daarom spreekt ze liever over haar ‘dierentehuis’. `Het wordt soms kwalijk gevonden dat dieren bij ons worden gebracht. Maar af en toe kan het niet anders. Afstand doen van een dier is doorgaans geen kwestie van willen, maar van moeten. Eigenaren worden bijvoorbeeld ziek of zijn zo oud dat ze niet meer naar behoren voor hun huisdier kunnen zorgen. Wij doen ons uiterste best een goed nieuw thuis te vinden. Dit is een tussenstation, geen eindstation. We bieden een voorlopige veilige haven.’

Verhalen uit het dierenasiel

Bloemendaal (61) is van origine japanoloog. Af en toe is haar liefde voor de Japanse taal en cultuur nog wel merkbaar. Zo gaf ze een asielkat met gevouwen oortjes de naam Origami. Maar de mantelpakjes-cultuur van de Japanse bedrijven waarvoor ze werkte, paste niet bij haar aard en ambities. Haar roeping vond ze toen ze, met haar man voor diens werk meegereisd naar de Verenigde Staten, ging werken in een asiel in New Jersey. De omgang met dieren beviel dermate goed dat ze zich na terugkeer in Nederland in 1997 als vrijwilliger aanmeldde bij Stevenshage. En sinds 2013 heeft ze hier de leiding. Een van de talenten van de beheerder is schrijfvaardigheid. Voor de website van haar dierentehuis houdt ze een blog bij over haar ervaringen met dier en mens. Levendige, leuke en soms ontroerende verhaaltjes die gebundeld zijn in het lezenswaardige boek Intussen in het asiel.

Het prachtig gebonden boek Intussen in het asiel staat vol belevenissen van dieren èn mensen bij Dierentehuis Stevenshage in Leiden.
Het prachtig gebonden boek vol dierenverhalen is hier te bestellen. De volledige opbrengst komt ten goede aan het asiel.

Langzitter Jaimy

In april verhaalde ze op de site liefdevol over de langstzittende gast. Jaimy verblijft al ruim zes jaar in Stevenshage. Terwijl haar eigen hondje Trip, een twaalfjarige poedel, gezellig meetrippelt, gaat Bloemendaal voor naar het hok waarin de Mechelse herder zich bevindt. Nader contact wordt afgeraden. Jaimy heeft het niet zo op vreemdelingen en laat dit ook wel duidelijk merken. Ze was aanvankelijk een doodsbange zenuwpees. Maar met het nodige geduld en intensieve training hebben we van Jaimy een leergierige dame gemaakt. Ze is ook niet zielig, hoor. Ze is best happy hier. Lieve vrijwilligers hebben zich over haar ontfermd. Ze gaan met haar wandelen, doen een doggy dance met haar in onze speciale trainingsruimte of nemen haar mee naar het speelbos hierachter om ballen te gooien. We hebben de hoop niet opgegeven nog ergens een gouden mandje voor haar te vinden. Gelukkig worden onze andere dieren veel sneller geplaatst.

Asielhond Jaimy zoekt haar Valentijn.

Zeshonderd katten per jaar

Marlies Knoppert (43) is al zo’n zeventien jaar verbonden aan Stevenshage en is dagelijks aan het werk om katten te plaatsen. Dit vergt mensenkennis. ‘Wij zoeken altijd een mens bij het dier, niet andersom. Er moet een goede match zijn. Sommige mensen denken dat ze gewoon een kat kunnen opeisen. Ze denken: een kat is een kat. Maar ik zie er zeker zo’n zeshonderd per jaar voorbijkomen en ik weet dat ze sterk van elkaar verschillen. Soms moet ik gewoon nee verkopen. Bijvoorbeeld vanwege de samenstelling van een gezin of het ontbreken van een tuin.’

Band tussen dier en mens

Trouwe bezoekers van Stevenshage konden Knoppert uittekenen achter de balie met een hond aan haar voeten. Teun is inmiddels overleden. Hij was niet van mij, maar hij kwam steeds bij me liggen. Het is bijzonder hoe dieren zich aan mensen kunnen hechten. En omgekeerd. Dat vormt ook wel een probleem voor ons. Je kunt een bepaald dier zo lief en leuk vinden dat je het jammer vindt dat hij weggaat. Ik denk dan maar: hij krijgt nu een fijn thuis. Hij gaat erop vooruit.’

Asielkat Misty poseert bij haar eigen foto in EW Magazine.

Fysiek èn mentaal werk

Het is duidelijk: het werk in Stevenshage betekent niet alleen een fysieke, maar ook een geestelijke belasting. Bloemendaal stopt eind dit jaar dan ook als beheerder, om in Leiden rustig te genieten van pensioen en AOW van haar echtgenoot Harm, die zo lief was om met haar in Stevenshage te gaan wonen. Ze zal zeker nog geregeld op haar oude werkplek terugkeren, maar is toch opgelucht dat ze op 1 januari 2026 officieel de leiding kan overdragen aan een collega.

‘Ik run hier echt een heel bedrijf, leid een team met acht vaste medewerkers en ruim honderd vrijwilligers. Ik merk dat het werk op mijn oude dag fysiek lastiger op te brengen valt. Maar vooral mentaal is het zwaar. Het is een grote verantwoordelijkheid die je als beheerder van een asiel hebt. Je moet steeds ingewikkelde keuzes maken, soms beslis je over leven en dood. We hebben te maken met getraumatiseerde dieren en je denkt eigenlijk dag en nacht aan je werk. En je wordt geconfronteerd met het slechtste in de mens. Dieren worden gewoon langs de weg gedumpt. Afschuwelijk. Ik kan me niet voorstellen hoe je dat over je hart kunt verkrijgen.’

Konijnen gedumpt

”De laatste tijd worden vooral veel konijnen gedumpt. Mensen beseffen vaak niet dat dit een veeleisende diersoort is die uitgebreide verzorging vergt. Het is best een hoop gedoe. En bij konijnen blijkt de drempel om ze op straat te zetten lager dan bij katten. En bij katten weer lager dan bij honden. Ik weet niet precies hoe dat werkt in het menselijke hoofd.

Het beste in de mens

‘Maar ik krijg gelukkig ook te maken met het beste in de mens. Ik zie hier dagelijks een enorme passie voor dieren bij de medewerkers en vrijwilligers. En steeds komen dierenliefhebbers langs die zich met alle liefde over een beestje ontfermen. Dat zal ik ongetwijfeld gaan missen.’

One thought on “Binnenkijken bij Stevenshage: ‘We bieden een veilige haven’”

  1. Hallo, ik ben Merel. Ik ben 14 en als ik oud genoeg ben wil ik graag bij Stevenshage werken. Ik ben echt verbaast om hoe je het over je hart kunt verkrijgen om een huisdier te dumpen (Weerloos en alleen achterlaten) Dat is toch verschrikkelijk. Ik vind dat we daar echt iets aan moeten verranderen. Ik heb thuis een labrador en ze heet Luna. Zij was ook gedumpt. Ik en mijn zus vonden haar en namen haar mee naar huis en zorgden voor haar. Ze zat heel zielig in een oos onder een prullenbak. Ze was toen nog maar een pup. Gelukkig vangt Dierenthehuis Stevenshage ze op. Groetjes en likjes van Merel en lieve Luna

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Laatste blog & nieuws

Info
17 november 2026

Houd rekening met extra reistijd vanaf 24 november

Ben je van plan om tussen 24 november en 4 december met de auto naar het asiel te komen? Houd dan rekening met extra reistijd wegens werkzaamheden in onze omgeving. De Stevenshofdreef is dan afgesloten voor auto’s tussen de Belle van Zuylenstraat en de rotonde bij Het Haagsche Schouw. Autoverkeer moet hierdoor omrijden. Lees verder voor meer informatie en de omleidingsroute.

Nieuws
15 november 2026

Interview met Dierenpolitie-agent Jerry Blanken

VIDEO | Bij Stevenshage werken we al jaren intensief samen met de dierenpolitie. Agent Jerry Blanken vertelt hoe dat in zijn werk gaat. Terwijl wij ons over de dieren ontfermen, richt de politie zich op de mensen en de situatie ter plaatse. Daarbij draait het niet alleen om verantwoording, maar ook om verandering. Zo zorgen we samen dat dieren in onze regio de hulp en bescherming krijgen die ze verdienen!

Info
13 november 2026

We zijn weer bereikbaar per e-mail

Update: Ons e-mailverkeer werkt weer naar behoren. Dank voor uw begrip! – Door een storing bij Microsoft konden we geen e-mails ontvangen of versturen. Telefonisch zijn we zoals gebruikelijk bereikbaar. Het kan wat drukker zijn aan de telefoon, dus bel alstublieft alleen als het echt nodig is. Intussen doen wij waar we goed in zijn: zorgen voor onze asieldieren!

© Copyright 2026 Dierentehuis Stevenshage Leiden | Website door Webmazing
Doneren