Voor het eerst in drie jaar weer een Open Asieldag! Welgemoed haalden we maanden geleden al de draaiboeken uit het stof (figuurlijk dan, ze stonden natuurlijk gewoon op de server).
Geen vuiltje aan de lucht
Alles liep van een leien dakje. De marktkramen waren in voorraad, hondentrainsters Ingrid en Sylvia stonden te popelen, konijnen- en kattentrimster Laura Dijkman en dierenchiropractor Imke van Loon zegden hun medewerking toe, cartoontekenaar Maarten Wolterink haalde zijn tekendoos alvast tevoorschijn, de frietbakker had plek in zijn agenda, er werd proefgedraaid met baksels voor de Bake Sale en er werden prachtige prijzen ter beschikking gesteld voor de Silent Auction en Online Loterij. “Ha! we zijn het nog niet verleerd” dachten we stiekem.
Alhoewel…
Intussen kende de verbouwing van de hondenkennel allerlei tegenslagen. Staal en hout leveranties waren vertraagd, warmtepompen waren aanvankelijk niet leverbaar en het landelijke personeelsgebrek liet zich ook bij onze aannemers gelden. De einddatum van het project werd zodoende over de zomervakantie heen getild. Twee weken voor de Open Asieldag begonnen we hem een beetje te knijpen. Er was er nog geen licht in de nieuwe trainingsruimte, het pad naar het hondenbos bestond uitsluitend uit gewapende modder, het hoogteverschil tussen de kennel en de buitenwereld deed sterk denken aan de Grand Canyon en de regenpijpen kwamen uit op…nergens. Plus de weersvoorspellingen voor 1 oktober waren bar slecht.
“Het komt goed!” riepen alle werklui. We wilden hen graag geloven, maar ja, die duisternis en modder zitten ons toch niet lekker.
Botbreuk en kattenziekte
Dan zien we op zondag asielhond Rex lopen met een totaal onbekende man. Navraag leert dat zijn uitlater is gevallen. De onbekende man was zo vriendelijk om Rex thuis te brengen terwijl zijn vrouw 112 belde. De uitlater blijkt mijn echtgenoot Harm die ik met een —naar later blijkt— gebroken dijbeen aantref op het fietspad.
Terwijl man en ik in het ziekenhuis wachten op foto’s en de uitslag daarvan, treft Eline in de quarantaine een nestje doodzieke kittens aan. Ze geeft de kleintjes infuus en allerlei mogelijke medicijnen maar niets helpt, ze blijven zo slap als vaatdoeken en houden niets binnen. We komen erachter dat het kattenziekte is. De meest dodelijke ziekte die ongeënte kittens kan treffen. Eén voor één moeten we hen laten gaan.
Nog meer tegenslag
Alsof dit nog niet voldoende was, krijgen we nog meer onheilstijdingen over ons heen. Het toilet gaat stuk (oké niet rampzalig, wel onhandig). Een vrijwilliger die moet afzeggen voor de Open Asieldag omdat zijn schoonvader op sterven ligt. De moeder van een vrijwilligster breekt haar arm. Andere vrijwilligers moeten verstek laten gaan vanwege griep, corona en een plotselinge zakenreis. Het ontlokt ons de verzuchting dat we nog nooit zoveel tegenslag hebben meegemaakt in de aanloop naar een Open Asieldag. Het maakt ook dat we ongemerkt gaan achterlopen in onze voorbereidingen. De weersvoorspelling wordt slechter en slechter.
Alle hens aan dek
We besluiten dat we versterking nodig hebben en praten met de werklui. Die maken overuren en donderdag om half negen ‘s avonds is er licht in de trainingsruimte. Vrijdag om drie uur ‘s middags waden we niet langer door de modder maar bewandelen we een keurig aangelegd tegelpad. We appen en bellen vrijwilligers, die van alle kanten komen aanrennen om te helpen, schoonmaken, gebouw aankleden, quarantaines ontsmetten.
Prachtige dag
Zaterdag 1 oktober: de grote dag breekt aan. Op een paar buitjes tijdens het opbouwen na is het een open dag met zon, bloemen, rommelmarkt, zelfgebakken taart en koek, een boek dat ten doop wordt gehouden en veel blije bezoekers. Na afloop laten de vrijwilligers zich wederom van hun sterkste kant zien en tegen zessen zien het gebouw en het terrein eruit alsof er geen Open Asieldag was die dag. Ongelooflijk hoe al die mensen samen weer een enorm evenement voor elkaar hebben gekregen ondanks alles wat mis ging of dreigde te gaan. En met meer dan 8000 euro opbrengst behaalden we een absoluut record. Hoewel we hopen we dat het volgend jaar ietsjes makkelijker zal gaan, zijn we alle vrijwilligers en bezoekers dankbaar voor wat uiteindelijk een prachtige Open Asieldag met een dito opbrengst voor de asieldieren werd!
Laatste blog & nieuws
Met pensioen: Marian ging van de klas naar de katten
Wie ben je zonder je betaalde werk? Die vraag stond centraal in het magazine van FNV Senioren. Marian Castenmiller weet het antwoord wel! Zij is vrijwilliger bij onze asielkatten. “Samen met de katten ontspan ik en weet: dit is echt genieten. Dit is mijn pensioen.” Lees hier het hele verhaal van Marian.
Asieldieren niet zielig, maar willen wel een eigen thuis
VIDEO | Omroep Sleutelstad was op bezoek bij ons in het asiel! Het idee dat asieldieren zielig zijn, of dat heel veel dieren jarenlang in het asiel zitten klopt niet. “De meeste honden en katten vinden snel een nieuw thuis”, legt collega Suzan uit aan lokale omroep Sleutelstad die een bezoek bracht aan het asiel. “Gemiddeld zit een kat hier zes weken, maar sommige zijn al met een paar dagen weg.” Ze vertelt hoe de adoptie van een dier in zijn werk gaat, en geeft tips voor mensen die een huisdier overwegen. Bekijk hier het hele interview!
Gouden match voor lovebirds Loofje en Kwetter
Agapornis Willemijn landde afgelopen zomer doodmoe in een tuin. Gelukkig knapte ze snel op en ze vond een nieuw thuis èn nieuwe liefde bij de prachtige agapornisman Kwetter. Daar werd Willemijn liefdevol omgedoopt tot Loofje. Het kromsnavel-koppel speelt en knuffelt er elke dag op los en gaat zelfs mee op vakantie. “Loofje is echt een deel van het gezin en ik kijk er elke dag naar uit om met haar bezig te zijn.” aldus haar nieuwe baasje.
