Intussen in het asiel: Wat vooraf ging…

Intussen in het asiel: Wat vooraf ging…

Voor het eerst in drie jaar weer een Open Asieldag! Welgemoed haalden we maanden geleden al de draaiboeken uit het stof (figuurlijk dan, ze stonden natuurlijk gewoon op de server).

Geen vuiltje aan de lucht

Alles liep van een leien dakje. De marktkramen waren in voorraad, hondentrainsters Ingrid en Sylvia stonden te popelen, konijnen- en kattentrimster Laura Dijkman en dierenchiropractor Imke van Loon zegden hun medewerking toe, cartoontekenaar Maarten Wolterink haalde zijn tekendoos alvast tevoorschijn, de frietbakker had plek in zijn agenda, er werd proefgedraaid met baksels voor de Bake Sale en er werden prachtige prijzen ter beschikking gesteld voor de Silent Auction en Online Loterij. “Ha! we zijn het nog niet verleerd” dachten we stiekem.

Alhoewel…

Intussen kende de verbouwing van de hondenkennel allerlei tegenslagen. Staal en hout leveranties waren vertraagd, warmtepompen waren aanvankelijk niet leverbaar en het landelijke personeelsgebrek liet zich ook bij onze aannemers gelden. De einddatum van het project werd zodoende over de zomervakantie heen getild. Twee weken voor de Open Asieldag begonnen we hem een beetje te knijpen. Er was er nog geen licht in de nieuwe trainingsruimte, het pad naar het hondenbos bestond uitsluitend uit gewapende modder, het hoogteverschil tussen de kennel en de buitenwereld deed sterk denken aan de Grand Canyon en de regenpijpen kwamen uit op…nergens. Plus de weersvoorspellingen voor 1 oktober waren bar slecht.

“Het komt goed!” riepen alle werklui. We wilden hen graag geloven, maar ja, die duisternis en modder zitten ons toch niet lekker.

Botbreuk en kattenziekte

Dan zien we op zondag asielhond Rex lopen met een totaal onbekende man. Navraag leert dat zijn uitlater is gevallen. De onbekende man was zo vriendelijk om Rex thuis te brengen terwijl zijn vrouw 112 belde. De uitlater blijkt mijn echtgenoot Harm die ik met een —naar later blijkt— gebroken dijbeen aantref op het fietspad.

Terwijl man en ik in het ziekenhuis wachten op foto’s en de uitslag daarvan, treft Eline in de quarantaine een nestje doodzieke kittens aan. Ze geeft de kleintjes infuus en allerlei mogelijke medicijnen maar niets helpt, ze blijven zo slap als vaatdoeken en houden niets binnen. We komen erachter dat het kattenziekte is. De meest dodelijke ziekte die ongeënte kittens kan treffen. Eén voor één moeten we hen laten gaan.

Nog meer tegenslag

Alsof dit nog niet voldoende was, krijgen we nog meer onheilstijdingen over ons heen. Het toilet gaat stuk (oké niet rampzalig, wel onhandig). Een vrijwilliger die moet afzeggen voor de Open Asieldag omdat zijn schoonvader op sterven ligt. De moeder van een vrijwilligster breekt haar arm. Andere vrijwilligers moeten verstek laten gaan vanwege griep, corona en een plotselinge zakenreis. Het ontlokt ons de verzuchting dat we nog nooit zoveel tegenslag hebben meegemaakt in de aanloop naar een Open Asieldag. Het maakt ook dat we ongemerkt gaan achterlopen in onze voorbereidingen. De weersvoorspelling wordt slechter en slechter.

Alle hens aan dek

We besluiten dat we versterking nodig hebben en praten met de werklui. Die maken overuren en donderdag om half negen ‘s avonds is er licht in de trainingsruimte. Vrijdag om drie uur ‘s middags waden we niet langer door de modder maar bewandelen we een keurig aangelegd tegelpad. We appen en bellen vrijwilligers, die van alle kanten komen aanrennen om te helpen, schoonmaken, gebouw aankleden, quarantaines ontsmetten.

Prachtige dag

Zaterdag 1 oktober: de grote dag breekt aan. Op een paar buitjes tijdens het opbouwen na is het een open dag met zon, bloemen, rommelmarkt, zelfgebakken taart en koek, een boek dat ten doop wordt gehouden en veel blije bezoekers. Na afloop laten de vrijwilligers zich wederom van hun sterkste kant zien en tegen zessen zien het gebouw en het terrein eruit alsof er geen Open Asieldag was die dag. Ongelooflijk hoe al die mensen samen weer een enorm evenement voor elkaar hebben gekregen ondanks alles wat mis ging of dreigde te gaan. En met meer dan 8000 euro opbrengst behaalden we een absoluut record. Hoewel we hopen we dat het volgend jaar ietsjes makkelijker zal gaan, zijn we alle vrijwilligers en bezoekers dankbaar voor wat uiteindelijk een prachtige Open Asieldag met een dito opbrengst voor de asieldieren werd!

Boekpresentatie op de Open Asieldag van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Cartoontekenaar Maarten Wolterink op de Open Asieldag van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Trimster Laura Dijkman op de Open Asieldag van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Dierchiropractor Imke van Loon op de Open Asieldag van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Honden trainen op de Open Asieldag van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Silent Auction op de Open Asieldag van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Primeur van het asielboek op de Open Asieldag van Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

4 gedachten over “Intussen in het asiel: Wat vooraf ging…

    1. Hij is inmiddels geopereerd en moet de komende paar maanden revalideren. Hij gaat vooruit, zij het langzamer dan hij zou willen… dankjewel namens Harm 😉

  1. En zo kwam alles, ondanks een scala aan tegenslag, toch nog op zijn pootjes terecht, maar niet voor Harm. Dikke pech !
    Heel veel sterkte en beterschap gewenst, Nicolette.
    Els en Leo

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.