Intussen in het asiel: Verwarmingsstress

Het blog is deze week geschreven door Syl, plaatsvervangend beheerder van Dierentehuis Stevenshage.

De hondenkennel voorzien van nieuwe verwarming vereist toch meer dan simpelweg wat panelen ophangen. De hele week zijn er al mannen bezig, maar het echte monteren begint pas op donderdag. Als we donderdagochtend beginnen, sta ik met de verwarmingsjongens te praten over hoe en wat we moeten doen die dag.

Het is een hele puzzel om de 5 meter lange panelen (die ieder 100 kilo wegen) zonder schade de hondenkennel in te krijgen.

De mannen denken dat het langs de balie wel zal moeten lukken. Marianne en ik voorzien daar echter problemen omdat daar een vriezer staat. Wij beginnen dus maar alvast die te legen zodat we hem makkelijker kunnen verschuiven. Volgens de mannen is dat echt niet nodig want het gaat passen.

Gelukkig hebben wij zowel verbouwing- als verhuiservaring én zijn we eigenwijs. Wij gaan dus door met het leeghalen van de vriezer. Zodra de mannen met de panelen gaan manoeuvreren komen ze er snel achter dat de dames van het asiel toch gelijk hebben. En dat de vriezer echt opzij moet. Een triomfantelijke glimlach kunnen we niet onderdrukken.

Terwijl we buiten lopen met onze honden roept Jonne: “Waarom gaan jullie niet door de pensiongang? Rechtdoor en weinig bochten.”

Pijnlijk moment nummer twee voor de bouwjongens, want dit blijkt de gouden tip. Ik bied ze nog maar een kop koffie aan om ons lachsalvo goed te maken. De koffie maakt gelukkig veel goed.

Terwijl we even pauze houden, hoor ik mijn naam weer vallen. “Syl, Marlies is gewond.” Ik spring van mijn stoel en ren de trap af. Asielkatten Wouter en Cakir vinden elkaar overduidelijk niet leuk, hebben last van al het verhuisgedoe en gaan elkaar te lijf. Marlies springt ertussen en is nu degene met de meeste wonden. Haar arm vertoont wat perforatie gaatjes en krijgt een nat verband. Ik loop weer terug naar de afdeling waar Wouter nog een beetje zit na te mokken. Hij is degene die zijn handtekening heeft achtergelaten op de arm van Marlies. Ik loop op hem af en spreek hem toe. Ik krijg een kopje maar hij is duidelijk zijn stress nog niet kwijt.

Asielkat Roxy loopt ook los. Zij heeft niks met het gevecht te maken en doet dan ook als of er niks is gebeurd. Roxy zit waar ze zit en maakt zich niet druk. Met deze houding laat ze ook duidelijk blijken dat Wouter maar om haar heen moet lopen. We moeten er smakelijk om lachen.

Ik denk bij mezelf “it is lady rules day”. De bloedspetters worden door Conny weg gepoetst en wij roepen tegen elkaar “it’s one of those days”.

Gelukkig verloopt de ochtend verder zonder al te veel strubbelingen. Alleen die panelen, die hangen nog steeds niet aan het plafond. Daar word ik toch een beetje zenuwachtig over. Als daar vanmiddag kachels moeten draaien, dan begint de tijd toch wel een beetje te dringen. De mannen blijven mij ervan verzekeren dat het goed komt.

Er wordt hard gewerkt door de jongens en een middag koffiebreak zit er niet in. Om de moed er in te houden, haal ik een paar bekers koffie zodat ze die beneden kunnen opdrinken. En jawel: tegen 16:00 uur hangen er drie panelen aan het plafond en ze werken!

Nu moeten we nog wel de 12 kennels onder de geplaatste panelen gaan soppen voordat we die kunnen gebruiken. Marianne en ik verdelen de taken. Er worden honden verhuisd voor de volgende dag, zodat de mannen daar morgen meteen kunnen beginnen. En ik begin de kennels bouwstof-vrij te maken.

Om 18:00 uur trekken we de deur achter ons dicht en zijn we moe. Moe van een drukke, rommelige, maar o zo Stevenshage dag.

Terwijl ik dit blog schrijf, denk ik “Ik hoop dat het morgen iets minder chaotisch verloopt.” Maar die kans is klein, dat weet ik ook.

Ik weet inmiddels ook dat wij, de dames van Stevenshage, van alle markten thuis zijn en vier dingen tegelijk aan kunnen. En daar ben ik heel trots op. En misschien is menig bouwman daar wel jaloers op 😉

Laatste blog & nieuws