Intussen in het asiel: Verrassing

Na 21 jaar asielwerk ben je geneigd te denken: “niks nieuws onder de zon”. Alles al eens gezien, alles al eens meegemaakt.

Regelmatig politie over de vloer, niets om je over te verbazen. Goede samenwerking. Afgelopen zondag dus ook niet ongewoon dat een politiebusje het asielterrein oprijdt. Twee agenten stappen uit. Sylvia is de konijnen aan het voeren en vraagt wat ze komen brengen. Ook dat is niks nieuws.

Het antwoord is wel nieuw. “Een pony”. Ja hoor, tuurlijk, een paard in een arrestantenbusje. Waarop ze de zijdeur van het busje openschuiven en, voilà, er een Shetlandertje uithalen.

Een heuse pony dus. Weggehaald van een binnenplaatsje van 3 bij 3 in de binnenstad van Leiden. Waar ie stond zonder water, zonder voer. Inladen en meenemen was de enige goede keuze. Dan de vraag, waarheen? Het dierenasiel is een logische keuze. Nu zijn onze hondenkennels wel ruim, maar een pony in een kennel is toch echt geen goed idee. Tijd voor een plan. Tijd om ons netwerk aan te spreken.

Intussen krijgt de pony een wortel en wat hooi. Hij inhaleert het bijna, zo’n honger heeft ie. Ik weet niet veel van paarden, maar wel dat Shetlanders snel last kunnen krijgen van ‘verkeerde’ voeding. Bovendien is het nooit een goed idee om een dier dat een tijd niet heeft gegeten, helemaal vol te stoppen. We onderdrukken daarom onze impuls om hem zoveel te geven als hij maar lust.

Iemand brengt een poepschep en een emmer sop om de politiebus schoon te maken. Door de stress heeft de pony een visitekaartje achter gelaten. We bieden onze diensten aan maar de agenten maken zelf hun busje schoon terwijl we – enigszins geamuseerd – toekijken.

De agenten bellen met een collega (dierenagent) en de centrale voor advies. Er is een stal die paarden opvangt, maar die is even niet bereikbaar. Tja, zondagavond. Wij nemen intussen ook contact op met een bevriende staleigenaresse. Voor het geval dat. Duidelijk is dat er zeker een plek gevonden gaat worden, maar dat er voor een paar uur opvang nodig is. Of dat bij ons op het terrein kan. Dat kan.

Omdat hij niet alles mag eten wat los en vast zit, kunnen we hem niet in ons asielbos neerzetten of in mijn tuin.  Er is wel een kleine omheinde speelplaats naast de kennel. We improviseren een drinkbak en zetten hem zolang daar neer. Ik check nog snel even de plaatselijke plantengroei. Er liggen stoeptegels zodat er hoogstens wat onkruid te snaaien valt. Een paar blaadjes paardensla lijkt me geen groot probleem. Misschien zelfs wel toepasselijk.

De agenten gaan naar het bureau om papieren in te vullen en de rest van ons gaat naar huis. Ik check af en toe hoe het gaat en na ongeveer een uurtje wordt er gebeld op de noodtelefoon. De politie en mensen van de opvangstal staan voor de deur.

Een prachtige paardentrailer rijdt het terrein op. Fréderique van de opvang loopt mee naar de pony en roept “het is nog een veulen! Ergens tussen de 1 en 2 jaar oud.” We vonden hem al zo klein…

Het paardenkind laat zich heel mak en gewillig de trailer in leiden. De trailer is van het formaat kasteel, maar is tijdelijk aan het formaat van de nieuwe passagier aangepast met enkele strobalen. Die tevens als snack voor onderweg dienen. Hij krijgt een mooie stal en deskundige en toegewijde verzorging. Het was een fijne ervaring om te kunnen samenwerken met andere organisaties en mensen die oplossingsgericht en daadkrachtig te werk gaan. En om een pony op weg te helpen naar een leuker leven. Een pony! Dat is nieuw.

Laatste blog & nieuws