Intussen in het asiel: Technische dinges

Ik ben dol op techniek. Vooral als die het leven veraangenaamt en gewoon werkt. Van apparatuur die kuren of mankementen vertoont daarentegen, kan ik bijzonder ongeduldig worden. (Sommige mensen zouden hier zelfs het etiket chagrijnig op plakken.)

Wat je je misschien niet realiseert -als je geen asielbeheerder bent- is dat een asiel, naast dieren en mensen, voor een belangrijk deel uit techniek, installaties en meer of minder ingewikkelde apparatuur bestaat. Machines, apparaten, techniek: het moet gewoon doen waar het voor ingehuurd is. In ruil zorg ik indien nodig voor onderhoud en dan hebben we het verder nergens meer over. In de afgelopen weken werkt het helaas niet zo.

Hondenkennel

“Het is frisjes in de hondenkennel” zegt Marianne. Dat is voor mij bedoeld. Ik spring in actie en loop met kleine stukjes lood in m’n schoenen naar de technische ruimte. Aldaar een grote CV-ketel en een hogedrukreinigingsinstallatie (goed Scrabble woord). De verschillende displays vertonen geen directe oorzaken voor het klimaatprobleem in de kennel.

Knopjes

We bellen onze favoriete monteur -een voormalig vrijwilliger- die onze ketels zo goed kent dat hij ze bij de voornaam noemt en weet wat hun favoriete kleur is.

“Druk eens op knopje zus” zegt hij “en daarna twee keer op knopje zo en weer een halve keer op zus”. Braaf volg ik zijn aanwijzingen op. Er volgt lawaai uit de ketel en er verschijnen een kraantje, een vlammetje en een verwarminkje op het display. De verwachte warmte in de kennel blijft echter uit. Monteur Vincent belooft om in persoon met de ketel te komen communiceren.

Plasje water

Intussen heb ik onder de hogedruk machine een plasje water ontdekt. “Dat hoort daar niet” is mijn deskundige inschatting. Ik heb heilig ontzag voor deze machine (hij staat immers onder hoge druk) en weet dat water niet eronder maar erín hoort. Dat is de tweede monteur die we bellen.

De hogedruk magiër frutselt wat en kijkt bedenkelijk. Is vervolgens ruim vier uur aan het knutselen. Met alle onderdelen die in de gang liggen zou je met gemak twéé hoge drukken kunnen bouwen. “Het was maar een kleín plasje water, hoor” zeg ik nog tegen hem. Hij legt geduldig aan me uit wat er mis was. Mijn brein interpreteert dit als “hij was stuk”.

Legpuzzel

Ook de CV-ketel ondergaat een langdurige interventie, wordt als een legpuzzel uit elkaar gehaald en weer geassembleerd. Dan: warmte! De honden doen hun wollen sjaals af en komen onder hun dekbedden vandaan.

Tijdens het schoonmaken van de hondenkennel met de hogedruk (die het dus weer doet) zijn er in de gang onheilspellende geluiden te horen en jawel hoor, borrelend komt het sop omhoog uit de afvoer. Ditmaal is Syl de pineut (ik heb weekend). Gelukkig hoeven we geen monteurs te bellen maar kan ze met de waterstofzuiger en ander kunst- en vliegwerk de zaak weer vlot trekken.

Zalige onwetendheid

Tenslotte: de internetrouter. Degene die we hebben is helemaal niet zo oud, maar voor IT-begrippen rijp voor het museum. “Dan moeten we die maar vervangen vóórdat hij de geest geeft” zeg ik in zalige onwetendheid. Het bestellen van een nieuwe gaat razendsnel. Het integreren in onze bestaande configuratie heeft echter vele voeten in de aarde. Niet mijn voeten, maar die van computerwizard Harm. Hij biedt vrijwillig aan om dit apparaat, een simpel uitziende kunststof doos met een paar geinige lampjes, te temmen. Vele regels programmeercode en ettelijke testruns later is het resultaat “de router werkt, internet doet het”. In mijn onschuld zeg ik nog “is het niet gewoon een kwestie van de stekker erin steken?” waarna ik kleine pluimpjes stoom uit een paar oren zie komen.

Techniek is geweldig. Het punt is alleen dat ik er totaal geen verstand van heb. Als iemand me zoekt, ben ik even chillen bij de katten…

Laatste blog & nieuws