Intussen in het asiel: Rode kater Frans

Op 23 juli wordt Frans binnengebracht, ooit een stoere rode kater, nu een niet al te florissant uitziende has been. Vieze ogen, mager, slechte vacht, hier en daar wonden en een dramatisch gebit. Hij vindt ons doodeng en heel stom. Dat we desondanks kunnen zien hoe slecht zijn gebit ervoor staat, komt doordat hij heel goed is in “blaas”.

Medische molen

Driemaal daags moeten we zijn ogen zalven, wat niet meehelpt bij het smeden van een onderlinge band. Het helpt wel. Waar we eerst dachten dat zijn ogen misschien een operatie nodig hadden, blijkt dat na ijverig zalven mee te vallen. De medische molen gaat draaien. Frans wordt gecastreerd. Dan weer eens diarree, dan weer overgeven. We ontwormen hem. De test voor kattenaids (FIV) en kattenleukemie (FeLV) is negatief. Omdat hij niet lekker aankomt in gewicht, checken we zijn bloed waarna hij medicatie krijgt voor zijn te snel werkende schildklier.

Veel blazen

Bij alles wat we doen, is zijn eerste reactie “blaas”. Elke avond sinds hij bij ons zit, krijgt hij extra eten. Elke avond is “blaas” het eerste dat Syl of ik, afhankelijk van wie de ronde doet, horen. Ik doe experimentjes. Niks zeggen bij binnenkomst in de quarantaine: “blaas”. Vrolijk praten bij binnenkomst: “blaas”. Uit het zicht blijven onderwijl bakje neerzettend: “blaas”. Duidelijk zichtbaar laten zien wat je doet: “blaas”. Het enige dat verandert, is dat hij na een dag of wat een poot uitsteekt als je te lang wacht met het bakje neerzetten. Toch altijd eerst “blaas”.

Gebitsbehandeling

Nog wat later blijkt dat je hem gewoon kunt aaien, nadat je “blaas” over je heen hebt laten komen. Hij vindt het aaien heerlijk, kwijlt er zelfs een beetje van. Maar ook de volgende avond gewoon weer “blaas”. Als zijn toestand enigszins stabiel is, zowat een maand na zijn aankomst in het asiel, is zijn gebit aan de beurt. Het is niet best, vrijwel alle tanden en kiezen die hij nog had, moeten eruit. Hij verhuist naar kattenhal twee. Ook daar elke avond bij binnenkomst “blaas”.

Gedaanteverwisseling

Zijn gebit herstelt niet echt lekker en eind september moet hij weer onder het mes om een aantal ontstoken wortelresten te verwijderen. Na deze operatie ondergaat Frans een ware gedaanteverwisseling. Ineens loopt hij als een bink door de kamer en zit gezellig vanaf de krabpaal te kijken naar wat die rare mensen nu toch weer allemaal aan het doen zijn. Alleen als je binnenkomt “blaas”. En elke avond “blaas”. Dan eten en dan knuffelen. Van allebei kan hij nog steeds geen genoeg krijgen.

Nieuw baasje

Langzaam, met horten en stoten, herstelt zijn gebit. Geneest ook het oog waar hij en passant nog weer last van kreeg. Gaat hij op de website om een baasje te zoeken. We leggen hem uit dat “blaas” niet echt helpt om mensen voor zich te winnen. Dat wij inmiddels beter weten, maar dat voor een eerste indruk “blaas” toch minder gewenst is misschien. Hij trekt zich er niks van aan. “Dat “blaas” is nu eenmaal onderdeel van mijn image” zegt hij schouderophalend. En stiekem geven we hem ook wel gelijk en weten dat het echt wel gaat lukken met dat baasje.

Op 12 november zwaaien we hem uit. Ten afscheid geeft hij ons een knipoog en, jawel, “blaas”. Dag stoere jongen, het was gezellig om je bij ons te hebben. Veel plezier en knuffels in je nieuwe thuis!

Frans’ verhaal deed me ineens denken aan mijn voorganger asielbeheerder Leen. Die tijdens een rondleiding met een stalen gezicht aan een stel kinderen uitlegt wat het bordje ‘blaasdieet’ op een kattenhok betekent. “Dat is omdat deze poes zo naar ons aan het blazen was, daar krijgt ze nu speciaal voer voor”. Er moeten dus in Leiden nog mensen rondlopen die ervan overtuigd zijn dat blazende katten speciaal voer krijgen in het asiel…

Laatste blog & nieuws