Intussen in het asiel: Pizza

Intussen in het asiel: Pizza

Wellicht is het verband tussen pizza en een dierenasiel ver te zoeken. Nou, niet als het aan mij ligt. Eet je graag pizza? Lees dan vooral niet verder!

Collega’s helpen

Een aantal weken terug krijgen we een telefoontje. Collega-asiel Stichting Nationale Dierenzorg (NDZ) in Wassenaar vraagt hulp. Ze hebben de laatste weken zoveel zwerfkatten opgevangen dat hun quarantaine-afdeling uitpuilt. Wij springen graag bij om zwerfkatten uit hun regio op te vangen zolang dat noodzakelijk is en wij voldoende ruimte hebben. Vice versa staan zij ook voor ons klaar als het nodig is, zo helpen we elkaar. Diezelfde avond wordt het eerste verdwaalde beestje al binnengebracht. Ik doop hem MonChou. MonChou is een schattig, net-niet-kitten-maar-wel-jong katje. Maarrr dit blog gaat niet over MonChou, het gaat over Pizza…

Kater MonChou bij Dierentehuis Stevenshage in Leiden.

Adem inhouden

Ruim een week later zien we de chauffeurs van NDZ opnieuw. Dit keer met een halflangharig poesje. Ze hadden ons telefonisch al gewaarschuwd dat ze onder de diarree zat en wel een beetje rook… Ik heb al behoorlijk wat shitzooi voor mijn kiezen gehad, in figuurlijke zin. “Het zal wel meevallen,” dacht ik daarom. Niets bleek minder waar. De stank die dit dametje produceerde kon ik niet plaatsen, maar het rook ziekelijk! Ken je dat: een geur die je zo laat walgen dat je er bijna spontaan van moet kokhalzen…dat heb ik dus met Pizza!

Poes Pizza, wel iets aan de magere kant, oogt vanaf de voorkant nog redelijk, maar aan de achterkant zit alles onder de bruine plakzooi. Het is inmiddels al na sluitingstijd. Ik besluit om Pizza eerst maar bij te laten komen en haar morgen een bad te geven. Voor nu fris ik haar op met een washandje en pak haar vervolgens in met handdoeken.

Foute boel

De volgende ochtend tref ik een slagveld aan. Ik zal de details voor mezelf houden, maar als ik de deur open komt me opnieuw een lucht tegemoet waar ik even niet op berekend was deze vroege ochtend. Ik zet me eroverheen en begroet Pizza. Ze geniet van de aandacht, maar heeft haar eten laten staan. Buikpijn? Ik maak het bad gereed en houd de handdoeken in de aanslag, maar als ik Pizza uit haar hokje til en haar achterkant bekijk: duidelijk foute boel. De dierenarts bevestigt ons vermoeden: Pizza heeft een prolaps, een stuk darm dat naar buiten uitsteekt door langdurig persen. Ze is er zeer ernstig aan toe; de darm is al gedeeltelijk aan het afsterven. “Dat is wat je ruikt”. Intussen meldt de eigenaar zich. Samen met de dierenarts wordt besloten Pizza niet langer te laten lijden. We hadden voor haar graag meer willen betekenen, maar dat mocht helaas niet zo zijn.

Ondertussen zet ik de afdeling in de sop…en de chloor…en nogmaals in de sop. Ik rijd het hok naar buiten en ga het te lijf met de hogedrukspuit. Als de afdeling weer op orde is en de dag weer doordraait, komt me af en toe een vlaag “Pizza” tegemoet. Of de geur nog in het gebouw hangt of inmiddels in mijn kleding zit, het maakt me ook eigenlijk niet zoveel meer uit.

2 gedachten over “Intussen in het asiel: Pizza

  1. Je hebt je best gedaan, Eline. Dat zal goed gestonken hebben !
    Diertje zag er grappig, maar vooral redelijk gezond uit. ’t Is beter zo.
    Rust zacht, lief diertje.
    Els en Leo

  2. Poor thing, I can’t imagine what the cat might have gone through. Specially because cats like to keep themselfs very clean so I can’t imagine how uncomfortable she must have felt. All that aside I am glad that you acompanied her on her last days and that now rests in peace. Thank you for our labor.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.