Intussen in het asiel: Moes

Oktober 2010. Er wil iemand afstand doen van een labrador die andere honden ‘vanuit het niets’ aanvalt. Ze is al zijn vierde eigenaar. Het asiel in haar eigen regio wil hem niet aannemen, hij heeft ongezien het label ‘onplaatsbaar’ gekregen.

Als laatste strohalm belt de eigenaresse ons. “Het is een schat van een hond, maar de mensen in mijn wijk dreigen met de politie.”

Marianne, Annika en ik kijken elkaar aan. Annika is nog maar net officieel in dienst als hondenverzorgster maar al jaren bij ons als stagiair en zaterdaghulp. Ook zij kent ons motto: eerst de feiten op een rijtje en pas dan een oordeel vormen. Dat principe passen we nu ook toe: de labrador mag komen. De eigenaar is verdrietig, maar ook opgelucht.

Moes heet hij (van Mufasa). Hij is zwart, net zes jaar geworden, vrij klein van stuk en met naar verhouding enorme voeten. Het geeft hem iets knus. Zo van: “ik hoop dat je het niet erg vindt maarre ik heb alvast m’n pantoffels aangetrokken”. Dat aandoenlijke houdt hij de rest van zijn leven.

Annika neemt hem onder haar hoede om te zien hoe ernstig zijn hond-hond agressie is. Hij heeft toch echt wel gaatjes gemaakt in diverse honden. Wat ze ziet, is een hond die voornamelijk gewoon met rust gelaten wil worden. Moes is het slachtoffer van de stereotypering: labradors-moeten-toch-altijd-alles-en-iedereen-leuk-vinden. Maar Moes vindt de meeste honden gewoon een beetje stom en heeft gemerkt dat eerst slaan en dan vragen stellen beter werkt dan beleefd vragen om met rust gelaten te worden.

Annika geeft Moes een passende muilkorf en stelt hem voor aan haar eigen hond Aybo. Dat werkt. Aybo laat Moes gewoon met rust en er ontstaat vertrouwen. Moes krijgt een bal, zijn anker in onzekere situaties. Zo vinden ze gedrieën een weg.

Die weg leidt stapje voor stapje naar ‘Moes in de pleeg bij Annika’ en uiteindelijk tot ‘Moes geplaatst bij Annika’. Eerst gaat hij nog overdag naar oma maar mettertijd kwispelt hij zich geruisloos de asielroedel binnen. Al vervalt hij buiten een enkele keer in zijn oude gedrag, met onze eigen honden valt er nooit een onvertogen woord.

Moes is een bikkel. Hij gaat ondanks spondylose, huidproblemen, schildklierproblemen, gewrichtsaandoeningen en dientengevolge medicatie in allerlei soorten vrolijk door het leven. Het liefst ligt hij de hele dag in het water. Of het nou zoet, zout, modderig of groen is, bommetjes maakt hij overal. Vervolgens het natte lijf paneren in zand/aarde/gras/stof/vis/ganzenpoep (doorhalen wat niet van toepassing is) en Moes is gelukkig. Zijn zandengeltjes zijn beroemd (al lijken ze qua vorm soms meer op kevers dan op engeltjes). Moes doet niets met mate, uitsluitend met volle overgave.

Elke ochtend als ik het asiel binnenkom, wacht hij me op met een grote grijns en een kwispel. Soms mag ik even als handdoek fungeren als hij voor dag en dauw een frisse duik heeft genomen in zijn geliefde Valkenburgse Meer. Ligt heerlijk te snurken als ik achter mijn bureau zit. Even knuffelen als dat nodig is. Even stoeien als hij merkt dat daar behoefte aan is.

In het asiel houdt iedereen van hem. En hij van iedereen. En van banaan. En van appel (tja met zo’n naam).

Lichamelijk krijgt hij met het klimmen der jaren steeds meer gebreken. Voor hem is het dan ook fijn als Annika met babyverlof gaat, want dan kan hij het ook wat rustiger aan doen, in zijn twaalfde levensjaar.

Annika heeft nu het moeilijke besluit moeten nemen om afscheid te nemen van Moes. Wat een prachtige tijd heeft hij gehad bij haar. Wat hebben we met z’n allen van hem genoten.

Moes heeft ons laten zien dat het nooit te laat is om met oude gewoontes te breken en aan nieuwe dingen te beginnen. Gewoon door deze tweede derde vierde vijfde kans met alle vier zijn grote poten aan te nemen.

Lieve Moes, dankjewel voor alles. We missen je.

Laatste blog & nieuws