Intussen in het asiel: Konijn Snuitje

Eigenlijk is Snuitje meer een Snuit. Niet vanwege haar omvang – middelgroot konijn van nog geen tweeënhalve kilo – maar vanwege haar relatief grote hoofd (door mij ook wel oneerbiedig doch liefhebbend ‘dikkopje’ genoemd). Het is een schoonheid met lange fluweelachtige oren die nét niet voor haar ogen hangen en een prachtig lichtbruin/donkerbruin/wild/moeilijk te omschrijven kleur velletje én, niet onbelangrijk, ze vindt het gezellig om mensen om zich heen te hebben. Er is afstand gedaan van Snuitje omdat haar baasje allergisch is gebleken. Sneu, want ze was geliefd bij haar mensen.

Levensbedreigend

Wij geven haar een plekje, eten en aandacht. Alles gaat goed. Dan, een weekje of tien dagen later merken we dat ze wat minder gaat eten. Dat is altijd een aandachtspunt voor dieren die tot dan toe gewoon alles naar binnen hebben geschoven. Maar bij een konijn is het echt een Rode Vlag en reden tot actie. Kort door de bocht: de darmen van een konijn zijn bijzonder en mogen nooit stil komen te liggen. Als dat wel zo is, ontstaan er problemen die binnen de kortste keren levensbedreigend zijn. Meer info.

We geven Snuitje daarom kleine beetjes speciale hapjes zoals verse en gedroogde kruiden, verschillende soorten groenvoer, allerlei biks variëteiten, smaakjes hooi, vele soorten knaaghout en – belangrijk – maken foto’s van de aangeboden hoeveelheden, zodat we kunnen beoordelen wat ze daadwerkelijk eet (wat dus bedroevend weinig is). Tegelijkertijd beginnen we met een middel dat de maaglediging bevordert en daardoor de eetlust kan opwekken.

Dwangvoeren

Het helpt niet echt, Snuitje’s eetlust wordt minder en minder. Hooi eet ze al helemaal niet meer, biks nauwelijks, groente en kruiden gaan er nog mondjesmaat in. Dierenarts Saartje geeft andere medicatie en sterkere pijnstilling. Snuitje is afgevallen en we gaan dwangvoeren. Ze is een voorbeeldige patiënt die de groene drab waar ze weer groot en sterk van moet worden netjes doorslikt zodra we die in haar bekje deponeren. Maar zelf ervan eten, nee dat niet.

De dierenarts checkt haar nogmaals. Geen gebitsproblemen (een andere veel voorkomende oorzaak van slecht eten) maar wel voelt ze een “bobbel” in de buik. Al snel komt het punt dat we moeten kiezen tussen sterilisatie of euthanasie. Voor ons is dat geen moeilijke keuze en we maken op hoop van zegen een afspraak voor sterilisatie. (Steriliseren doen we niet standaard bij alle vrouwelijk konijnen vanwege de kosten.)

Sterilisatie

Het duurt een paar dagen voordat er plaats is. Het steriliseren van een konijn is tricky, de narcose luistert erg nauw, het vraagt fingerspitzengefühl vanwege de beperkte ruimte in een konijntjesbuik én tijdsdruk omdat je het diertje zo snel mogelijk weer wakker wilt hebben. Hoe ‘fitter’ Snuitje de operatie ingaat, des te meer kans op goed herstel. In de tussentijd houden we Snuitje met kunst en vliegwerk zo goed mogelijk in conditie. Direct na de operatie is er goed nieuws, een ontstoken en ‘onrustige’ baarmoeder maar geen tumor!

Toch zijn we er nog niet. Voordat Snuitje weer zelf gaat eten, moeten we nog een traject door van dwangvoeren, een heel bataljon aan lekkere hapjes en mini stapjes vooruit. Gelukkig zien we Snuitje met de dag vrolijker worden en stoppen we met liefde nogmaals de nodige uurtjes in de verzorging van dit konijn.

Nieuwe echtgenoot

Snuitje heeft nóg meer mazzel: er staat iemand te trappelen om haar te adopteren. Breed glimlachend zwaaien we mens en konijn uit. Enige tijd na plaatsing krijgen we een mailtje over de nieuwe echtgenoot die Snuitje zelf heeft mogen uitkiezen en over hoe blij de langoren zijn met elkaar. Waarmee dit verhaal een eind goed, al goed is geworden.

Er zijn nu mensen die denken “dit allemaal voor een konijn?!” En dan zeggen wij: “ja, dit allemaal voor een konijn!”.

Klik hier voor het overzicht van onze plaatsbare konijnen.

Bekijk hieronder de video die Snuitje’s nieuwe eigenaar met ons deelde.

Laatste blog & nieuws