Intussen in het asiel: High tech avondronde

Voor de avondronde gebruiken we een app. De kattenverzorgsters noteren de bijzonderheden waar de avondronde-lopers op moeten letten. Kat x een paar brokjes, kat y even checken. En als we klaar zijn, vinken we ze af. Waarna de app de volgende dag de lijst weer tevoorschijn tovert. Wunderlist heet het ding. Briljante uitvinding.

Na mijn vakantie begin ik welgemoed aan het digitale lijstje. Meestal staan er 4 of 5 items op de lijst.

Allereerst naar pension 2 waar Beppie zit te wachten op haar maaltijd van 15 brokjes. Ze krijgt meer keren per dag een kleine maaltijd omdat ze ex-diabeet is. Ik noem haar altijd Bessie. Ze vindt het niet erg. Mits ik me een klein beetje vergis in het aantal brokjes (in haar voordeel).

Vervolgens loop ik naar de asielkatten. In hal 2 krijgt Minoes nog een portie brokjes. Om Minoes te bereiken moet ik eerst een spelletje kat-en-muis doen met Moppie. Moppie is ’s nachts vaak los want overdag is hij net iets te bijdehand tegen de klanten. Met Minoes’ voerbakje in de hand wacht ik tot Moppie me de ruimte geeft om de deur open te doen, inwendig grinnikend om zijn expressieve kop. Pas als we allebei aan dezelfde kant van de dichte deur zijn krijgt hij zijn beloning. Bij het verlaten van de hal herhaalt zich dit ritueel. Met dien verstande dat we dan juist ieder aan de andere kant van de deur moeten eindigen. Zodra dit gelukt is (het kan enige tijd in beslag nemen) knikker ik zijn beloning onder de deur door.

Volgende halte: de quarantaines.

Quarantaine A sla ik over. Femke’s gewicht is dik in orde. Sorry Femke, geen obesitas-grappen. We knipogen altijd even naar elkaar.

Ik begin helemaal achterin bij quarantaine H waar Christina en haar kinderen verblijven. Een moeder van vier moet goed eten en dat doet Christina ook. Het bewijs daarvan prijkt in de kattenbak. Dat werk ik meteen even weg.

Dan naar D, waar mama’s Gerda en Chenoa en kroost reikhalzend uitkijken naar hun avondhap. De kunst is om te zorgen dat hetgeen voor de kittens bestemd is, niet in de moedermaag terechtkomt. Het duurt even. De kleintjes zijn nog niet zo bedreven in kauwen en slikken.

Vervolgens B. Hier schreeuwen Cornelia en Amber om het hardst. Ze twijfelen nog of ze nou om eten schreeuwen of om aandacht. Zodra ik het voerbakje neerzet, weten ze het weer: het was om eten. De andere jongens en meisjes in B vinden het zeer onrechtvaardig dat zij niet op de Wunderlist staan en krijgen een snoepje om deze ongelijkheid enigszins recht te trekken.

Op naar quarantaine C waar senior Berkje wat extra’s nodig heeft. Door een slecht gebit kan ze alleen blikvoer eten en neemt haar portie met dank in ontvangst. Haar gebitssanering staat al gepland. Zodra ze ‘van ons’ is (na twee weken asielverblijf) gaat ze onder het mes.

Kittens Pampers en André verblijven ook in C en krijgen uiteraard eten. Vooral Pampers (naam niet door mij verzonnen) haalt de gekste capriolen uit ervoor te zorgen dat ik Hem Niet Vergeet. Ik verdenk hem ervan gekruist te zijn met een aap. Als dank voor mijn goede zorgen test hij nog even hoe mijn duim smaakt. André is minder acrobatisch aangelegd maar wil toch ook heel graag eten. Hij eet met mes en vork en zijn pinkje omhoog.

Linksonder zit mooie grote rooie kater Nieko. Hij is aan zijn oog geopereerd. “Zielig ben ik hè” zegt hij met zijn ene oog halfdicht “maar met wat eten in m’n maag gaat het véél beter”. En dan kan ik het daarna natuurlijk niet maken om zwartwitte Danza als enige níets te geven.

Op naar E, waar gelijkheid heerst: iedereen op de Wunderlist.

Fria het broodmagere kleine poesje in hok 1. In hok 2 Lieke het lapjeskitten met de bekkenbreuk. Ze wordt elke dag een beetje dapperder. Met haar eetlust is gelukkig niks mis.

Britse korthaar Syren in hok 3 eet met smaak haar brokjes. Het gaat goed met haar, dank u. Bellefleur in hok 5, die na een blaasontsteking en een gebitssanering aan de beterende hand is. En Shanice in hok nummer 6, een ander zorgenkind op leeftijd waar we heel wat mee te stellen hebben. Zij wil elke maaltijd iets anders. Het houdt ons scherp.

In F loopt kleine Isabella. Zij is al twee maanden bij ons te gast. We durven haar nog niet te plaatsen omdat ze chronisch aan de diarree is. Ze is vrolijk, speels, hongerig en groeit goed. Maar in plaats van nette drolletjes in de bak, liggen er overal hoopjes drab op de vloer. Hier stagneer ik: voeren, knuffelen, schoonmaken, knuffelen. En daarna mezelf weer ontsmetten.

Omdat de kleintjes van Nanu Nasu niesziekte hebben gehad, komt quarantaine G als laatste aan bod. Naast Nanu Nanu met haar kroost verblijven hier halfwas kittens Joachim en Iggles. Allemaal krijgen ze een bordje eten, dat ze voordat ik de ruimte verlaat alweer schoon leeg hebben gegeten.

Moeder Nanu heeft geen behoefte aan aandacht. Zij tolereert mensen uitsluitend vanwege hun vaardigheden met blikjes, vorken en etensbakjes. Joachim compenseert dat volledig door zo hard te spinnen dat de ruiten bijna rinkelen in de kozijnen. Dit concert levert hem natuurlijk een extra knuffel op.

“Dat is het weer jongens. Slaap lekker en tot morgen.” Ik doe de lichten uit en loop naar huis intussen de Wunderlist afvinkend. Hoeveel zijn het er eigenlijk, vraag ik me af en tel 17 items. Yep, het hoort er allemaal bij.

De katten in de quarantaineruimtes zijn (nog) niet beschikbaar voor plaatsing. Klik hier voor het actuele overzicht van plaatsbare katten.

Laatste blog & nieuws