07 augustus 2015 – Op een middag wordt Bobje binnengebracht. Een ruwharig Jack Russell reutje van 7 jaar oud. Hij heet dan nog Max, maar omdat we heel vaak honden genaamd Max in het asiel en in het pension hebben zitten (en dan een beetje in de war raken van al die Maxen) dopen we hem al snel om tot Bobje. Er wordt afstand van hem gedaan omdat hij hapt naar de (klein)kinderen. Dat is natuurlijk een onwenselijke en potentieel gevaarlijke situatie, dus hij wordt met voorrang aangenomen.
Het eerste dat opvalt als hij binnenkomt, is dat hij enorm onzeker en angstig is. Dat vinden we op dat moment niet zo vreemd, het is immers nogal wat om als klein hondje zo’n gebouw binnen te gaan en overspoeld te worden met nieuwe mensen, geluiden en geuren.
We nemen de vragenlijst door, wisselen informatie uit, nemen afscheid van de eigenaar en plaatsen Bobje in een kennel. Hij trekt zich terug in een hoekje en vindt alles nog steeds heel eng. Voor de zekerheid laten we een lijntje aan zijn halsband zitten, zodat we hem makkelijk kunnen pakken zonder meteen naar zijn nek te hoeven graaien.
De volgende ochtend is het nog niet veel beter met hem gesteld. Hij zit angstig in zijn hoekje en wil niet naar de buitenkennel. Dankzij het lijntje kan Marianne hem mee naar buiten nemen, maar dat verbetert de situatie niet echt. Het lijkt wel of hij pleinvrees heeft. Hij raakt plotseling heftig in paniek en draait zich dan als een krokodil om zijn as. We vragen ons de eerste paar dagen oprecht af of het wel eerlijk is tegenover Bobje om hem te gaan herplaatsen. Constant in doodsangst te moeten leven, lijkt ons, eerlijk gezegd, geen leven.
Iedereen verdient een kans en soms duurt het even om de juiste aanpak te vinden. Wandelen of buiten spelen blijken averechts te werken. Andere honden vindt hij doodeng, dus dat is ook geen optie. Marianne en Annika, de hondenverzorgsters, besluiten daarom na een paar dagen dat ze voorlopig Bobje helemaal zelf verzorgen. Ze halen alles uit de kast om contact met hem te krijgen. Al snel komen ze erachter dat Bobje helemaal gek is van speeltjes, vooral van piepspeeltjes. En dat hij dan ineens ook minder angstig wordt, zelf naar buiten durft te rennen en komt vragen of je het speeltje wil gooien. Op de asiel-app verschijnen filmpjes van een vrolijke Bobje die trekspelletjes doet en met een knuffel loopt te gooien.
Ook komen Marianne en Annika erachter dat Bobje zeer slechtziend is en daarom zo ontzettend van dingen kan schrikken. Op straat is dat nog erger dan binnen, dus besluiten ze ook om hem alleen op het asielterrein en in het asielbos uit te laten, net zolang totdat hij daar volledig op zijn gemak is. Binnen loopt hij ook wel tegen dingen aan, maar herstelt dan veel sneller en gaat weer door met spelen. Hij reageert geweldig goed op Marianne en Annika, die hem met hun stem als het ware langs obstakels kunnen geleiden. Hij is volledig aan hen gewend, speelt met hen en komt op schoot. Maar van andere mensen kan hij nog steeds enorm schrikken. Gerichte aandacht voor Bobje kan hij niet waarderen. Zoals Marianne zegt “hij heeft vier vrienden op Facebook en is niet op zoek naar meer”.
Na ongeveer een maand intensieve begeleiding en beoordeling, besluiten we dat we hem op de website kunnen zetten voor herplaatsing. We hebben een beeld in ons hoofd van een nieuwe eigenaar, maar realiseren ons ook dat het heel lastig zal zijn om hem te laten wennen aan een nieuw persoon en dat hij, om een nieuw thuis te krijgen, ook weer een periode van angst zal moeten doorstaan. Wij denken dat dit voor hem de moeite waard is en dat zijn leven van goede kwaliteit is, al zal hij altijd een gehandicapt hondje blijven.
Bobje zelf zit daar niet zo mee. Hij is blij met zijn speeltjes, lekker eten, een beetje rondsnuffelen in het bos en aandacht en knuffels van de mensen die hij kent en vertrouwt. Mmm, daar zit vast ergens een wijze les in verscholen…
Laatste blog & nieuws
Bomvol dierenasiel: deel 1 van de Sleutelstad zomerserie!
VIDEO | Het is een drukke zomer in het asiel! Veel zwerfdieren, weinig adopties en een vol pension. Sleutelstad kwam bij ons langs om de zomerdrukte in beeld te brengen. In dit eerste deel neemt dierverzorger en plaatsvervangend beheerder Sylvia je mee langs de overvolle konijnenafdeling. “Tegen veel verwachtingen in zijn konijnen toch vaak een kwestie van wel kijken, maar niet aankomen.”
Strandbingo levert €1145 op voor asieldieren
De bingo bij Beachhouse Key West afgelopen zondag in Katwijk aan Zee was een groot succes! Alle ingrediënten waren aanwezig: stralend weer, een groot terras, veel dierenvrienden en prachtige prijzen. Niemand ging met lege handen naar huis en zeker de asieldieren niet, want het evenement leverde hen een geweldig bedrag op! Dank aan iedereen die er was of prijzen beschikbaar stelde, en aan Beachhouse Key West voor de gastvrijheid!
Haaktalent gezocht voor de asieldieren – VOL
VOL We hebben voorlopig voldoende hakers! – Er lopen heel wat creatievelingen bij ons rond. Zij haken met de hand onweerstaanbare speeltjes voor katten: balletjes, muisjes, maar ook donuts, macarons en cupcakes! Deze speeltjes worden verkocht en de opbrengst gaat naar de asieldieren. Wij zijn op zoek naar extra haaktalent om voldoende donuts te haken voor de verkoop tijdens onze Open Asieldag op 10 oktober 2026. Heb jij deze nazomer zin en tijd om te haken? Sluit je dan aan bij Team Stevenshake!
