Intussen in het asiel: Hectiek op vrijdagochtend

Categories
Blog: Intussen in het asiel

Soms komt het voor dat collega’s op vakantie zijn. Dat is niet erg. Ik weet dat we dan even een tandje harder moeten lopen. Marlies en ik zijn vandaag met z’n tweeën. Ook dat is niet erg, want we zijn goed op elkaar ingespeeld.

Maar soms gaan de dingen niet zoals je ze plant. We denken alles goed te hebben voorbereid aan hulp, want dat is heel belangrijk op dagen zoals deze.

Helaas wordt om 8 uur ‘s ochtends pijnlijk duidelijk dat dit toch niet helemaal gelukt is. Aangezien ik de konijnen, cavia’s, vogels en de hondenafdeling voor mijn rekening neem, besluiten Marlies en ik dat er bij mij drie mensen in het pension komen en bij haar twee.

Met weinig, maar gemotiveerde handen beginnen we aan de schoonmaak bij de pension- en asielkatten.

Marlies brengt eerst nog even snel een kat naar de dierenarts die voor een gebitsbehandeling vroeg aanwezig moet zijn. Tot zover loopt het nog redelijk goed.

Om half negen denk ik “even kijken welke dieren er worden gebracht en opgehaald uit het pension.” Tot mijn grote schrik zie ik dat er zeven pensionkatten en een pensionhond zullen worden gebracht voor het Pinksterweekend en dat er zes pensionkatten worden opgehaald.

Dat betekent grote drukte straks om 10 uur, want ook de dierenarts komt precies om die tijd. Marlies helpt hem, dus sta ik in mijn eentje voor de pensionklanten. Ook dat is niet erg als de papieren allemaal maar zijn uitgedraaid. Maar dat waren we even vergeten gisteren, dus dat doe ik nog snel voordat ik bij de honden begin.

Ondertussen wordt er gebeld over een aangereden kat, die meteen naar een dierenarts moet. Ik zeg tegen de dierenambulance: “Rij maar door, ik bel de dierenarts dat je er aan komt.”

Soms heb je van die dagen...Bordeaux dog Rambo snapt hoe Syl zich voelt.

Om 9 uur begin ik bij de honden. Gelukkig is er een handvol trouwe vrijwilligers die komen helpen. Maar al snel kom ik erachter dat één van onze pensionhonden er totaal niet goed bij zit. Ik schrik me rot. Er zit een opgeblazen hondenmeisje in de kennel. Er schiet gelijk door mijn hoofd “OOOHHH NEE alstublieft geen maagtorsie.” Ik roep Marlies erbij en zij belt de dierenarts of hij eerder kan komen, waarna we meteen de eigenaar van de herder in kwestie bellen.

Een maagtorsie is levensbedreigend en er moet onmiddellijk gehandeld worden. Gelukkig is de dierenarts er snel. Het is inmiddels 10 uur, wat betekent dat we open zijn voor pensionklanten. Op dat moment moet ik me even in drieën delen, maar dat kan natuurlijk niet. De hond heeft prioriteit.

Vrijwilligster Laura wordt bij de balie gezet (ze kan niet lopen want haar been zit in het gips) zodat zij alle papieren van de klanten kan invullen, de situatie uitleggen en een momentje geduld vragen. Ik hou de hond vast terwijl Marlies de eigenaar aan de telefoon bijpraat over de situatie. Roel, de dierenarts, komt al snel tot een diagnose: zeer waarschijnlijk een maagtorsie. De hond moet direct behandeld worden. Marlies brengt daarom de hond naar zijn eigen dierenarts. Nu wordt het dus echt multitasken. Emotie uitschakelen en doen.

Ik haal koffie voor de dierenarts zodat die even zoet is, breng pensionkatten naar hun verblijf, haal ondertussen cavia’s die naar de dierenarts moeten zodat Laura die samen met Roel alvast kan nakijken. Vervolgens naar de balie om nog wat klanten te helpen. De cavia’s zijn klaar en ik loop met de dierenarts mee om naar een kat te kijken. Ondertussen krijg ik nog een paar telefoontjes. Dan gaat de deurbel. De kledingbak wordt geleegd.

O ja, die kwamen ook vandaag. Ik loop naar buiten en help de jongens op weg. Dan snel weer naar binnen om de volgende kat op te halen voor de dierenarts. Ik zet hem op tafel en roep terwijl ik wegloop: “Nieuwe zwerver: nakijken en enten. Jullie redden het wel hè.”

En dan weer naar buiten om een indrukwekkende hoeveelheid kleding uit de schuur te halen. Marlies is namelijk nog niet terug. Zij moet, bij gebrek aan een assistente, de andere dierenarts helpen de hond vast te houden. Als dank wordt ze ondergespuugd door de hond. Wat wel een goed teken is. Voor de hond dan.

Ze wordt intussen gebeld dat de kat van wie het gebit gesaneerd is, kan worden opgehaald. Ze zegt voorzichtig: “Het komt nu nog even niet uit”.

Inmiddels is de hele lijst met te onderzoeken dieren afgewerkt door Roel en Laura. Op twee katten na. Gauw haal ik de eerste en zeg: “Check op sterilisatie” en trek de deur weer achter me dicht om verder te gaan met een verlate pensionklant die voor de voordeur staat te wachten. Met duizendmaal excuus of ze nog binnen mag komen, want de huisarts liep zo uit. Aangezien de temperatuur buiten snel stijgt en er twee gillende katten in een korf zitten, help ik haar snel en bevrijd ik de dieren. De ingezamelde kleding is ondertussen ingeladen. Ik zwaai nog net de jongens na.

Dan snel weer naar de dierenartskamer om de laatste kat te halen. Die besluit om niet mee te werken. Ze mag even wachten; ze is niet ziek en daarom kan de algemene check dinsdag ook nog wel.

Om half twaalf is Marlies weer veilig terug met de hond. Ze trekt snel een schoon shirt aan en we puffen voor twee tellen uit, voordat de deur weer opengaat voor de klanten.

Ik ben blij als de dag voorbij is. ‘s Avonds zit ik nog na te tollen en hoop dat het goed gaat met de zieke herder. Ze is door oma opgehaald zodat ze extra in de gaten gehouden kan worden, want ze is nog niet uit de gevarenzone.

Ik hoop dat morgen een beetje minder hectisch wordt. Maar als Marlies en ik samen dienst hebben, weet je het maar nooit…

Kledinginzameling bij Dierentehuis Stevenshage (klik voor meer info)

Laatste blog & nieuws

Nieuws
16 mei 2024

Kunstveiling brengt ruim 300 euro op voor de asieldieren!

Begin mei waren we uitgenodigd bij de jaarlijkse Kunstveiling van de Leidse Kunsthistorische Vereniging. Er werd enthousiast geboden op de unieke werken van verschillende (internationale) kunstenaars. Bekijk hier de foto’s én maak kennis met ex-asielkonijn Bobo, die één van de werken maakte.

Blog
4 mei 2024

Babs

Wanneer Babs in het asiel terechtkomt, blijkt er van alles mis met haar ogen. We vragen ons af of ze überhaupt nog wel iets ziet. Ze gaat linea recta naar onze ziekenboeg en ontpopt zich daar tot een ontzettend lieve poes. Helaas blijkt een operatie onvermijdelijk, maar Babs geeft niet op. Lees hier het verhaal van Babs.

Nieuws
3 mei 2024

Loopt u met ons mee?

Onze jaarlijkse collecteweek komt er weer aan: van 21 tot en met 25 mei gaan we langs de deuren. Meld u nu aan als collectant en help de dieren in uw regio!

© Copyright 2024 Dierentehuis Stevenshage Leiden | Website door Webmazing
Doneren