Intussen in het asiel: Graag gedaan

Deze week rinkelt de noodtelefoon bijna elke avond en nacht wel een keer. Er raken veel huisdieren vermist en er worden er ook veel gevonden. Het zorgt voor korte en/of onderbroken nachten, die mijn humeur niet altijd ten goede komen.

Vermiste kat

Als Marlies mij woensdagavond appt met de vraag of ik het hek open wil doen voor een mevrouw die denkt dat haar kat is binnengebracht in het asiel, sta ik – op z’n zachtst gezegd – dan ook niet te springen.

“Het hoeft niet hoor” zegt Marlies “maar hun kat is al sinds mei vermist en mevrouw kan niet wachten en ze heeft vanavond een auto”.  (Hiermee heeft ze de juiste aanpak gekozen, onder druk zetten zou niet hebben gewerkt…)  Voor mijn doen kortaf, app ik terug “half acht”, min of meer in de overtuiging dat het “toch wel niet hun kat zal zijn”.

Identiek

Om één voor half acht staan ze op de stoep. Keurig op tijd, kijk ‘ns aan. We lopen naar de quarantaine waar het katertje zit. “Die is het” zegt meneer en wijst op een poesje dat al een paar weken bij ons verblijft. “Nou, eh, nee” zeg ik “hij zit hier” en wijs op een ander hokje.

Het is een cypers katertje, zonder chip, halsband of andere bijzondere kenmerken. Hoe herken je dan je eigen kat, na twee maanden zwerven? Eerlijk is eerlijk, als je mijn Aslan tussen vijf andere cyperse katten zet, weet ik ook niet of ik hem wel zou herkennen. Maar Aslan heeft een chip.

Chippen

De vrouw steekt haar hand uit naar het gevonden katertje en ze krijgt een kopje. Dat is bemoedigend. Als ik ook mijn hand uitsteek, krijg ik echter net zo enthousiast een kopje. Ik twijfel.

“Jammer dat hij geen chip heeft” begin ik. “Ja” zegt mevrouw “hij is een binnenkat, dus ik dacht dat het niet nodig was.” Voordat ik de kans krijg om daar iets over op te merken, voegt ze er aan toe “en daar heb ik nu spijt van, voortaan krijgen al mijn katten een chip”. Ik slik mijn – enigszins pinnige – opmerking meteen in.

Onder het hok van het zwervertje zit Simba. Hij is niet blij met al die heisa in zijn afdeling en laat ons dat duidelijk merken. Terwijl mevrouw met haar man overlegt en een foto zoekt op haar telefoon, zegt ze ineens: “We gaan even buiten de afdeling staan, dit is zielig voor hem”. Ze doelt op Simba. Ik waardeer het dat ze niet alleen om haar eigen belang denkt. Op de gang zoeken we samen de foto’s van de vermiste kat op haar telefoon door.

Een tweede kat

Het zoontje loopt intussen langs de andere quarantaines. Hij ziet eruit alsof hij de loterij heeft gewonnen met al die katten en kittens maar blijft bewonderenswaardig rustig. Dan komt hij bij ons staan en deelt me mee dat ze thuis nog een poesje hebben. En dat er na de vakantie nog eentje bij komt.

“Máár” zegt zijn moeder “alléén als Poekie daar geen problemen mee heeft, want die heeft de oudste rechten.” Een vrouw naar mijn hart. Het jongetje is het ermee eens. “Poekie gaat voor” zegt hij met een ernstig gezicht.

Als een baby

Dan richten we onze blik weer op de quarantaine. Meneer is intussen stilletjes teruggegaan naar binnen en heeft het katertje opgetild. Binnen vijf seconden ligt de minitijger in zijn armen, innig tevreden en ontspannen op zijn rug, als een baby. Mijn restje twijfel smelt als sneeuw voor de zon. “Het is altijd echt zíjn kat geweest” zegt mevrouw nog. Zoveel is me inmiddels inderdaad wel duidelijk.

We lopen naar de balie voor de administratie. Met de woorden “ik kom heel graag even afrekenen” pint meneer de verblijfskosten. Een heel gelukkig gezin gaat inclusief verloren kater-zoon terug naar huis. “Dankuwel hoor” zeggen ze in koor “dat u speciaal voor ons heeft opengedaan.”

“Heel graag gedaan” is mijn antwoord. En daar is geen woord van gelogen.

Laatste blog & nieuws