Op 7 juli krijgen we een telefoontje. Of we een vogeltje willen ophalen. Het vogeltje is net gevonden en nog maar nauwelijks in leven. Marlies springt in de auto en komt terug met de mededeling dat ze niet zeker weet of hij nog wel leeft. “Hij ademt nog” zeg ik tegen haar en neem het mannetje in mijn handen. Het is een agapornisje. De oogjes gesloten, koud, vleugeltjes kapot en overal wondjes. Ik probeer een beetje suikerwater in zijn bekje te druppelen om hem weer een beetje bij zijn positieven te laten komen. Mijn hart breekt bij het zien van dit hummeltje.
Ik wikkel hem in een warm doekje en app mijn zus Elita een foto. Elita is een groot vogelliefhebber en heeft regelmatig asielvogeltjes van ons in de pleeg. Ik vertel haar dat ik denk dat hij het niet gaat halen. Of ze het toch wil proberen. Elita schrikt van de foto, maar wil het desondanks proberen. Ze zegt wel meteen: “Verwacht geen wonderen van mij”. Tien minuten later staat haar vriend Marco op de stoep om de kleine man op te halen. Tussen de middag bel ik haar op om voorzichtig te vragen “leeft hij nog?”. Het antwoord luidt “nog wel”. Ik hoor de twijfel in haar stem. Het kleine vogeltje ligt in haar armen in een deken. Hij heeft medicijnen en wat vogelpap gekregen en nu is het afwachten.
‘s Avonds bel ik weer met dezelfde aarzeling en dezelfde vraag. Tegen de verwachting in leeft de minipapegaai nog. Hij ligt inmiddels onder een warmtelamp. Hond Lana (verpleegster in spé) houdt de wacht bij hem. Ze wijkt geen moment van zijn zijde en slaapt naast de kooi. Bij elk piepje kijkt ze meteen in het bakje of het wel goed gaat.
De volgende ochtend krijg ik bericht dat hij de nacht heeft overleefd en min of meer overeind zit. Hij eet pap en heel af en toe probeert hij een trosgierstzaadje te pellen. Hij ziet er nog steeds erg beroerd uit. Zijn vleugels zijn veel te kort afgeknipt. Dat komt nooit meer goed, er is in het bot geknipt (Google maar eens op ‘leewieken’). Zijn vleugeltjes zitten vastgeplakt aan zijn lijfje door bloed en troep. Heel voorzichtig weekt Elita die los en ook dit doorstaat de kleine man.
“Hij heet vanaf nu Rambo” hoor ik tussen neus en lippen door. Tja, ik leg me daar maar bij neer want daar heb ik nu niks meer over te zeggen. Rambo wordt met de dag sterker. Krijgt praatjes. Hipst door de kooi en begint zelf te eten. En hoe!
Wat niemand verwachtte, is gebeurd: Rambo heeft zijn avontuur overleefd. Zijn vleugeltjes fladderen weer (echt vliegen kan hij niet meer) en het blijkt een superlief, tam vogeltje te zijn, die het erg goed kan vinden met de valkparkieten en vooral met hond Lana. Ook na de eerste nacht zoekt Rambo Lana steeds op en zij houdt nauwlettend in de gaten of hij zichzelf niet opnieuw bezeert. We zijn allemaal verliefd op dit kleine eigenwijze mannetje, dat het levende bewijs is dat je niet te snel moet opgeven.
Het is een nieuwe trend in het asiel, dit groeiende vogelbestand. Het régent werkelijk parkieten, agapornissen en vinkjes. Tot nu toe hebben we in 2017 al 54 tropische vogeltjes opgevangen terwijl we er in heel 2016 in totaal 63 hadden. Waar dat aan ligt? Geen idee. We vinden het heel gezellig, al die vogeltjes, maar deze trend hoeft zich van ons niet voort te zetten. Ook voor vogeltjes geldt dat ze gewoon een fijn huis horen te hebben. Voor Rambo is dat inmiddels gelukt. Pleeggezin Elita heeft weer ruimte voor eventuele nieuwe verschoppelingen.
Kijk hier voor een overzicht van plaatsbare vogels bij Dierentehuis Stevenshage.
Laatste blog & nieuws
Open Asieldag levert publiciteit èn mooi bedrag op!
Op zaterdag 10 oktober 2026 was onze jaarlijkse Open Asieldag! Het werd een geweldige dag, waarop honderden bezoekers hun kans grepen om achter de schermen van het asiel te komen kijken. Er was van alles te doen voor jong en oud. De dag leverde behalve veel publiciteit en blije gezichten ook nog een geweldig bedrag op voor de asieldieren!
Kijk en luister live de Centraal+ uitzending van onze Open Asieldag
Aanstaande zaterdag 10 oktober is onze jaarlijkse Open Asieldag! Tussen 11.00 en 16.00 uur is iedereen van harte welkom. Er is van alles te doen voor jong en oud. Kun je er niet bij zijn? Kijk en luister dan live mee, want de radio-dj’s van Centraal+ zenden van 11.00 tot 16.00 uur live uit vanuit een kattenverblijf in het asiel. Ze doen verslag van de dag en er schuiven allerlei interessante dierenmensen aan!
Radio-interview: “Asieldieren verdienen de beste zorg.”
VIDEO | Komende zaterdag 10 oktober is iedereen welkom op onze Open Asieldag! Collega Suzan was vertelt erover in de ochtendshow van Centraal+. Maar er komt nog veel meer aan bod: de vele kittens van dit jaar èn een groot misverstand rond asieldieren. Bekijk en luister het interview!
