Intussen in het asiel: De wederopstanding van Tima

Het blog is deze week geschreven door Marlies, kattenverzorgster bij Dierentehuis Stevenshage

Ze komt binnen op een maandag. Zelf ben ik die dag vrij, maar als ik de volgende dag weer op werk kom hoor ik het verhaal over hoe ze binnenkwam. Een jonge poes van een maand of negen, ernstig verzwakt en heel mager. Ze is meteen naar onze dierenarts gebracht waar ze moet blijven. Haar toestand is erg zorgwekkend en dinsdagochtend belt de dierenarts op om te melden dat er nog geen verbetering is en dat er verder onderzoek gedaan moet worden. ‘Doen!’ zeggen we; we vechten met z’n allen voor dit meisje. Behalve dat we haar beter willen krijgen zijn we natuurlijk ook naarstig op zoek naar haar eigenaar. Ze wordt meteen op onze website en op die van Stichting Amivedi gezet en bij dierenartsen gemeld. Helaas meldt er zich niemand voor haar. Op woendagochtend ben ik vrij en besluit zelf een zoektocht naar de eigenaar te doen. Ze is gevonden in de wijk waar ik woon. Na  rond te hebben gelopen in de wijk, langs supermarkt en bibliotheek moet ik helaas constateren dat het erop lijkt dat niemand hier haar kwijt is. Ik bel Jonne met dit nieuws vlak nadat zij een telefoontje heeft gehad van de dierenarts die meldt dat het nog erg slecht gaat met Tima, zoals ze inmiddels genoemd is. Het lijkt er zeer op dat ze het niet gaat redden en dat ze mogelijk moet worden ingeslapen. Een laatste ultieme poging  om de eigenaar te vinden doen we door haar op onze Facebook pagina te plaatsen. Tima wordt honderden keren gedeeld, maar helaas: niemand weet wie ze is.

Op donderdagochtend eindelijk goed nieuws: de dierenarts belt dat het beter gaat met Tima. Hij is zeer enthousiast met deze toch wel onverwachte ommekeer. Ze wordt actiever en gaat zelf wat eten. Wauw, zal ze het dan toch redden? We durfden het niet meer te hopen. Donderdagavond krijg ik een berichtje van dierenartsassistente Linda met een filmpje van Tima. Ze zit er goed bij, eet goed en knuffelt vooral heel veel met Linda. Wat superleuk om te zien. Ik plaats het filmpje in onze groepsapp en iedereen is enthousiast. Tima komt er wel.

Vrijdagochtend mag ze de dierenartspraktijk verlaten en haal ik haar op. Ik wordt niet heel enthousiast ontvangen door assistente Laura. Ze is erg blij dat  het met Tima zoveel beter gaat, maar deze poes is zo lief dat ze het jammer vindt dat ze niet meer met haar kan knuffelen op de praktijk. Gelukkig is Laura regelmatig op het asiel te vinden; ze zullen elkaar vast nog wel zien.

Een paar uur later krijg ik een berichtje van dierenartsassistente Denise. Ze is toch wel heel verliefd op Tima geworden en vraagt of zij in aanmerking komt om haar nieuwe baasje te worden mocht niemand zich voor haar melden. Maar natuurlijk, een kat kan bijna niet veel beter zitten dan bij een dierenartsassistente. Ze moet het alleen nog gaan bespreken met haar man, maar dat is een klein detail 😉 Gelukkig geeft man toestemming en zo zitten Denise en dochter op zondagmiddag op het asiel om te kijken hoe Tima op kinderen reageert, wel belangrijk natuurlijk. Tima vindt alles prima, ze heeft alleen wat moeite met op schoot zitten bij dochterlief, die heeft toch een kleiner schootje. Nu is Tima zelf ook niet zo groot, dus met een beetje passen en meten past het wel.

Denise en haar dochter zijn verkocht en Tima heeft alvast een nieuw baasje. Ze moet nog wel even op het asiel blijven, want helemaal beter is ze nog niet. Lief is ze zeker en het liefst zit ze de hele dag op schoot bij de vrijwilligers en bij mij. Zaterdagochtend heb ik een half uurtje tijd voor haar, daarna wachten toch de andere katten en klanten. Tima is het daar niet mee eens en met pijn in mijn hart laat ik haar alleen achter. Ze eet nog niet zo goed en ik denk dat veel aandacht haar extra goed zal doen en ervoor zal zorgen dat ze beter gaat worden. Aangezien ik die middag druk ben met klanten kijk ik in ons vrijwilligersbestand wie ik kan bellen speciaal voor Tima. Het is die zaterdag na lange tijd weer eens mooi weer, maar er is vast wel een vrijwilliger die liever binnen bij Tima zit. De eerste die ik bel is Carolien en die is meteen enthousiast. Een uurtje later staat ze voor m’n neus en sluit zich daarna een uur of drie op bij Tima. Als Carolien die middag weggaat zegt ze “nou ik kom morgen weer hoor voor Tima”. En zo windt Tima de dagen erna meer vrijwilligers om haar pootjes. Ze is echt een schat en duidelijk gewend aan mensen, wat het extra onbegrijpelijk maakt dat er zich maar geen eigenaar meldt. In de eerste week die volgt is ze nog wel moeilijk met eten en gaat mijn collega Syl naar de visboer en haalt Nicolette de keukenmachine tevoorschijn. Op het menu voor Tima (en nog een aantal andere katten) staat gemalen vis. Nu ben ik dol op de asielkatten, maar bij vis sla ik toch even over en laat Nicolette en Syl het klaarmaken en uitdelen.

Een week nadat ze van de dierenarts naar ons kwam, staat Tima op een vrijdagochtend weer op de dierenartstafel in het asiel. De weegschaal geeft aan dat mevrouw flink is aangekomen. Dierenarts Roel belt meteen enthousiast naar Denise om haar het goede nieuws te brengen.

Als Denise weer op bezoek komt is Tima nog steeds zo lief, maar inmiddels ook speels. Ze heeft weer energie.

Laatste blog & nieuws