Intussen in het asiel: Winter

Het zal u niet ontgaan zijn, het is koud. Als zelfs Syl een winterjas aan heeft en Annika binnenkomt met de mededeling “fris hoor”, dan is het echt héél koud. Ik hoor het mijn grootmoeder zaliger nog zeggen: in de winter als het vriest, dan is het koud. Vanuit mijn woonkamer zie ik de thermometer van Stedelijk Beheer Leiden achteruit rennen. Nou, oma, het vriest echt hoor, ook al zouden we wat mij betreft al richting voorjaar moeten koersen.

Vrijwilligers met ijspegels

Als ik het weerbericht voor deze week zie, probeer ik het nog iets bij te sturen met een mail aan de weergoden. Met daarin een verzoek om het voorgenomen weerplan nog eens door te nemen en, zo mogelijk, te herzien. Ik krijg een automatisch antwoord terug. “Vanwege grote drukte zijn we op dit moment niet in staat uw mail in behandeling te nemen.”

Als de vrijwilligers binnenkomen, moeten we bijna raden wie het is door alle lagen kleding. Bikkels zijn het, stuk voor stuk, die trouw hun zorg voor de dieren voortzetten, hoe diep het kwik ook daalt en hoe hard de wind ook waait. Die zelfs uitroepen: “Wat een heerlijke groep honden had ik op het speelbos, dankjewel hoor!’ terwijl ze met ijspegels aan hun neus binnenkomen.

Acute binnenkatten

Het is voorjaarsvakantie (ha! ziejewel, voorjaar) en druk in ons pension. Veertig pensionkatten en achttien pensionhonden zijn te gast. De meeste pensionkatten kiezen voor binnen, al zie ik ‘s avonds Carel v. Z., Spikkel en Spookie H. en Willem D. in de buitenrennen. Zij vervullen hun toezichthoudende functie als de mannen van Stedelijk Beheer met hun strooiwagens af en aan rijden. Maar woensdag en donderdag wordt het zelfs hen te gortig en liggen de buitenrennen er om half elf ‘s avonds verlaten bij.

De buitenrennen van de asielkatten hebben last van de oostelijke ijswind, reden waarom we daar ‘s avonds de luikjes barricaderen. Niemand protesteert. Al met al hebben de katten en hun verzorgers weinig problemen met koning Winter. Ik zie zelfs t-shirts met korte mouwen. Van katten verzorgen en vloeren dweilen krijg je het warm.

Bibberschema

Bij de honden is het andere koek. Die zitten normaal gesproken tijdens het schoonmaken en voeren in hun buitenkennels, twee uur per dag. Daar kan nu natuurlijk geen sprake van zijn, tenzij we ijssculpturen van onze honden willen maken. Zoals ‘s zomers het tropenrooster, hanteren we daarom het bibberschema. De één loopt een rondje met de hond in ons bos, de ander maakt intussen de kennel schoon met een emmertje sop en een schrobbezem en maakt het bed op en serveert de maaltijd. Soms kunnen we -als het honden zijn met een ingebouwde winterjas- een rijtje van vier kennels tegelijk doen met de hogedrukspuit.

De mensen die schoonmaken, hebben het lekker warm met de kachel aan en pittig aanpakken. De mensen in het bos moeten stevig doorstappen om niet teveel af te koelen. Na een pauze met een bakkie troost naar keuze, gaan alle hondenmensen opnieuw de kou in voor de echte wandelingen.

We turven het aantal keren dat Marianne haar jas, muts, sjaal en handschoenen-met-ingebouwde -verwarming-op-accu aandoet. We komen tot een record van zeventien keer aan en uit, terwijl de accu’s dagelijks 1 à 2 keer van verse stroom worden voorzien.

Winterharde konijnen

De konijnen hebben hoegenaamd geen last van de kou. Hun waterbakjes wel. We verversen het water een aantal keren per dag en vervangen de bevroren bakjes door voorverwarmde. Plus uiteraard groenvoer voor extra vocht. Meer stro voor beschutting. Als ik langsloop, zitten er steevast een paar op hun speelhuis in het buitenhok. Ook om half elf ‘s avonds. Welke vorst?

Het roodborstje dat het asielterrein bewoont -en bewaakt- tikt niet op het raam, maar komt op slinkse wijze, via de drogerafvoer, de asielkeuken binnen, eens kijken of er nog iets te snaaien valt. Syl zet hem zonder pardon weer buiten. Daar ligt voer genoeg want de wilde vogels krijgen dagelijks zonnepitten, vetbollen, pindakaas en andere lekkernijen voorgeschoteld. Ze zijn ons dankbaar. Althans, dat is onze interpretatie als het ‘s avonds allemaal schoon op is. Een bonte verzameling soorten komt voorbij, inclusief onze hooligan specht, een bende staartmezen, vinken en heggenmussen.

Te koud voor hobby’s

Op donderdag dwaalt er bij mij thuis een familie pissebedden door de gang. En als ik zeg familie, bedoel ik niet een gezinnetje van Pa, Ma en de kinders. Dan bedoel ik álle familieleden plus de collega’s van Ma, de wielrenvrienden van Pa en alle verre neven uit Appingedam.

Ik gebaar subtiel naar kater Aslan, die op de drempel van de bijkeuken ligt -waar alle leidingen van de vloerverwarming onderdoor lopen- of hij misschien de invasie wil stoppen.

“Nee hoor” zegt hij “dat is niet sportief. Die beessies hebben het koud, laat ze toch.” Maarre Aslan, jij vangt toch ook, jeweetwel, muizen? “Tuurlijk, maar dat is mijn natuur, ik kan niet anders. Insecten zijn een hobby. En voor hobby’s is het nu te koud.” Langzaam knijpt hij zijn ogen dicht en draait zich nog eens om. Tegen zoveel logica kan ik niet op en laat de pissebedden dan maar voor wat ze zijn.

Barre tocht

Dikke sokken, check. maillot onder spijkerbroek, check. Hemd, coltrui, gevoerde fleecetrui, check. Winterjas, check. Capuchon op, check. Handschoenen, check.

Daarmee kan ik de 300 meter naar het asiel wel aan. Ik ga mijn mail nakijken. Zien of de weergoden al aan mijn berichtje toe zijn gekomen.

Laatste blog & nieuws