Intussen in het asiel: Goede tijden, slechte tijden

Intussen in het asiel: Goede tijden, slechte tijden

Nu het eind oktober is en de zomer achter ons ligt, zou je verwachten dat er ook minder kittens in het asiel zijn. Niets is minder waar. Ook nu nog zijn ze volop aanwezig en zorgen ze voor een gezellige, maar ook drukke tijd én brengen ze zorgen met zich mee.

Kittens bij Dierentehuis Stevenshage. Ze zijn schattig, maar zorgen ook voor bloed, zweet en tranen.

Kwetsbare kittens

Dinsdag begint mijn werkweek, zoals elke week, met het spreekuur van de asieldierenarts.  Vandaag is het zover voor de kittens van Nanu-Nanu: ze worden geënt. Één van de kittens heeft het helaas niet gered, die was te ziek. Dat de rest zover is gekomen, hadden we niet durven dromen. Ze hebben het zwaar gehad. De kittens van Nanu-Nanu zijn echt onze zorgenkindjes en het moment dat ze geënt worden is spannend. Hoe zal hun lichaam reageren op de enting? Voorlopig blijven ze nog in het asiel.

Woensdag wil ik net aan mijn administratie beginnen als de dierenambulance belt. Er zijn kittens zonder moeder gevonden. Bij zo’n melding wordt er altijd overleg gevoerd. Wat is het verstandigst om te doen? Liefst hebben wij natuurlijk altijd de moeder erbij, maar soms is het beter om de kittens zonder moeder op te pakken. Nadat ik zelf met de vinder heb gesproken besluiten we zelf poolshoogte te nemen. Wat ik aantref is een hoopje erg zielige kittens die al meer dood dan levend zijn. Geen twijfel over mogelijk: deze moeten meteen mee, anders reden ze het sowieso niet. Ik bel Syl op en vertel dat we naar asiel komen.

Daar aangekomen staat de couveuse al aan en is er een warm flesje kittenmelk gemaakt. Helaas willen ze hier niet van drinken. Ze zijn al zo koud dat de thermometer het niet meer kan meten. Snel gaan ze de warme couveuse in. Dan zien we dat ze ook nog eens onder de vliegeneitjes zitten. Wat een triest nestje is dit. Met pijn in ons hart moeten we samen met de dierenarts concluderen dat deze kittens niet meer de redden zijn. Hoe graag we dat ook willen.

Moederpoezen

Donderdag komt vrijwilliger Bernhard naar me toe. Er ligt bloed in het hok van asielkat Khatun. Deze poes zit nog maar een week bij ons. Hoewel ik haar wel verdenk  van een zwangerschap zou ze nu nog helemaal niet kunnen bevallen. Het bloed komt duidelijk wel uit de vulva. Dit is niet goed en ik breng haar naar onze dierenarts. Er wordt een drachtecho gemaakt, waaruit blijkt dat er geen kittens in haar buik zijn. We besluiten haar met spoed te laten steriliseren. De kans dat er iets mis is met de baarmoeder is groot. Het blijkt een goede beslissing. Haar baarmoeder is erg afwijkend en ook wordt duidelijk dat Khatun vanmorgen een miskraam heeft gehad. Het is sneu, maar gelukkig heeft Khatun zelf nergens last van.

Vrijdag is het tijd voor maar liefst acht kittens om zich bij de dierenarts te melden voor hun eerste enting. De drie kittens van moederpoes Gerda zijn bij ons geboren en hebben het vanaf het begin goed gedaan. De vijf kittens van Ida kwamen erg zwak bij ons binnen en ze weigerde haar kittens te herkennen. Ze leven nu al een aantal weken zonder moeder en worden met de hand door ons gevoed. Na een zwaar begin gaat het nu uitstekend met ze. Ze rennen en vliegen als gekken in het rond.

Kittens bij Dierentehuis Stevenshage. Ze zijn schattig, maar zorgen ook voor bloed, zweet en tranen.

In de rij voor de kittens

Zaterdag staat in het teken van baasjes vinden voor de acht kittens die vandaag beschikbaar komen. Al om half elf ’s ochtends staat de eerste wachtende voor de deur terwijl we pas om 13 uur open gaan. We verwachten wel wat drukte voor de kittens en delen nummers uit. Zo ontstaat er geen onduidelijkheid over wie eerder binnenkwam. Ons vermoeden dat het druk wordt blijkt juist. Aan het einde van de middag delen wij een kaart uit met nummer 17 erop. Een drukte van belang dus. We kijken desondanks kritisch of mensen wel geschikt zijn voor de kleine kat in kwestie en leggen goed uit wat mensen kunnen verwachten. Pas als er van beide kanten een klik is wordt het kitten besproken. Zo kon het gebeuren dat nadat nummer 17 weg is en wij de asieldeuren sluiten, kitten Lonka nog steeds beschikbaar is. Ze is wat verlegen en heeft een hartruisje. Voor haar vonden we geen passend baasje op zaterdag. Gelukkig kwam dat na het weekend goed en heeft ook Lonka inmiddels een geschikt nieuw huis gevonden.

Kittens. Ze zijn schattig, maar zorgen ook voor bloed, zweet en tranen.

2 gedachten over “Intussen in het asiel: Goede tijden, slechte tijden

  1. Ontroering. Ja, dit verdrietige verhaal raakt ons beiden enorm. Alles op alles zetten en dan toch helaas dit eindresultaat. Machteloosheid en verlies waar je niets mee kunt. Arme diertjes.
    En dat de kittens van Ida het toch zover hebben gebracht, is iets waar je simpelweg trots op mag zijn.
    Hier is weer eens prima werk geleverd. Zoals altijd. ..
    Els en Leo

  2. Volgens mij went het nooit om weerloze dieren in zo’n erbarmelijke staat aan te treffen. Weet dat als ze het bij jullie niet redden, het gewoon niet mogelijk was. Gelukkig zijn de dieren die het wel redden verreweg in de meerderheid en zorgt jullie bloed, zweet en tranen voor een groot en waardevol verschil!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *