Door Annegien Lucas, vrijwilligster bij Dierentehuis Stevenshage. Dit verhaal verscheen eerder in ons asielblad Beestenbende.
Stevenshage zorgt natuurlijk voor dieren, maar daar stopt onze verantwoordelijkheid niet. Want met een flink gebouw, twee hondenbossen van in totaal zo’n 3000 m2, een siertuin en een buitenterrein zijn wij onlosmakelijk verbonden met onze omgeving. En ook daar zorgen we zo goed mogelijk voor! Hovenier Leo van der Valk helpt ons daar al jaren bij.
Het hoveniersbedrijf van Leo, zijn dochter Leonie en haar man Kees zit in Rijnsburg. Leo vertelt: “Meer dan 10 jaar geleden riep Stevenshage voor het eerst onze hulp in omdat er in het hondenbos flinke stormschade was. En er waren veel gevaarlijk laaghangende takken die weggehaald moesten worden.”
Biodiversiteit
Leo kent het hondenbos inmiddels door en door. “De bomen zijn misschien wel al 50 jaar geleden geplant en dat waren vooral eiken, iepen en elzen. Het was geen natuurlijk bos, want daarin heb je allerlei verschillende bomen die niet allemaal even oud zijn. Die eiken werden wel 20 meter hoog waardoor de elzen geen zon meer kregen en dood gingen. We hebben een aantal eiken moeten kappen en veel iepen zijn vorig jaar doodgegaan aan iepenziekte. In die open plekken planten we nu kleiner spul zoals hazelaars, meidoorn, vlierbes en kardinaalsmuts.” Inderdaad, dat zijn allemaal inheemse bomen en struiken. Leo vindt het, net als Stevenshage, belangrijk dat er aandacht is voor de biodiversiteit. Inheemse struiken zijn goed voor insecten en dus ook voor de vogels. “Daarom hebben we van de gekapte bomen expres een paar dode stammen laten staan”, zegt Leo, “want die bieden onderdak aan allerlei insecten.”
Regenwater
Maar Leo doet meer dan kappen en planten. Hij denkt ook met Stevenshage mee over verbeteringen. De grond in het hondenbos is van zware klei en er wordt intensief in gelopen. Daardoor kon het water steeds minder goed weglopen van de paden. “We hebben wadi’s gegraven in het bos, dat zijn een soort greppels waar het regenwater naar toe kan stromen. Dan kan het daar langzaam in de kleigrond wegzakken, en heb je geen plassen die door het hele bos blijven staan.” De grond uit de wadi’s gebruikten ze om de paden op te hogen, gemengd met zand en kleischelpen. “Dat zijn schelpen van de kleibodems in de Waddenzee. Ze zijn heel geschikt voor natuurlijke bestrating dus er komt geen vervuiling in de grond.”
Lees hier het artikel van Stichting Stimular over onze wadi’s.
Boom op het dak
In principe komen Leo en zijn team eens per jaar langs voor onderhoud in het bos, maar ze worden ook wel eens tussentijds om hulp gevraagd. “Zo belden ze ons omdat er een grote tak op het dak was gevallen, en of wij konden helpen die weg te halen. Natuurlijk, dus ik stond op zaterdag met één hulpkracht bij me voor het hek.” Leo lacht: “Toen bleek het geen tak te zijn, maar een hele boom! Ik had gelukkig genoeg gereedschap bij me, maar dat was een hele klus!”
Warm hart
Het hoveniersbedrijf heeft een warm hart voor het asiel, want de twee honden van Leonie komen allebei uit Stevenshage. En ze staat altijd op de Open Asieldag om planten te verkopen die zij samen met Tuincentrum De Bosrand beschikbaar stellen. Leo moet weer lachen: “Ik kan me nog wel herinneren dat De Bosrand zei dat ze nog wel “wat planten” hadden, en toen bleek het om meer dan 50 bolchrysanten te gaan!” Wij waren er maar wát blij mee, en de chrysanten hebben allemaal een nieuw huis gevonden. De opbrengst was voor de asieldieren!
Honden in de modder
Om ruimte te bieden aan overvloedig regenwater in ons hondenbos, hebben we een wadi aangelegd. Maar dat is natuurlijk wel een uitdaging in een bos waar menig hond wel van een lekker modderbad houdt… Inmiddels is er een kastanjehouten hek om de wadi heen geplaatst. Die houdt de honden – en daarmee ons gebouw – moddervrij èn biedt bescherming aan de planten en kleine wilde dieren in en om de wadi. De asiel- en pensionhonden maakten dankbaar gebruik van het feit dat de levering van het hek een poosje op zich liet wachten!
Laatste blog & nieuws
Met pensioen: Marian ging van de klas naar de katten
Wie ben je zonder je betaalde werk? Die vraag stond centraal in het magazine van FNV Senioren. Marian Castenmiller weet het antwoord wel! Zij is vrijwilliger bij onze asielkatten. “Samen met de katten ontspan ik en weet: dit is echt genieten. Dit is mijn pensioen.” Lees hier het hele verhaal van Marian.
Asieldieren niet zielig, maar willen wel een eigen thuis
VIDEO | Omroep Sleutelstad was op bezoek bij ons in het asiel! Het idee dat asieldieren zielig zijn, of dat heel veel dieren jarenlang in het asiel zitten klopt niet. “De meeste honden en katten vinden snel een nieuw thuis”, legt collega Suzan uit aan lokale omroep Sleutelstad die een bezoek bracht aan het asiel. “Gemiddeld zit een kat hier zes weken, maar sommige zijn al met een paar dagen weg.” Ze vertelt hoe de adoptie van een dier in zijn werk gaat, en geeft tips voor mensen die een huisdier overwegen. Bekijk hier het hele interview!
Gouden match voor lovebirds Loofje en Kwetter
Agapornis Willemijn landde afgelopen zomer doodmoe in een tuin. Gelukkig knapte ze snel op en ze vond een nieuw thuis èn nieuwe liefde bij de prachtige agapornisman Kwetter. Daar werd Willemijn liefdevol omgedoopt tot Loofje. Het kromsnavel-koppel speelt en knuffelt er elke dag op los en gaat zelfs mee op vakantie. “Loofje is echt een deel van het gezin en ik kijk er elke dag naar uit om met haar bezig te zijn.” aldus haar nieuwe baasje.
