Een Stevenshage kerstverhaal

Ozzie

Een tijdje terug kwam de Engelse grasparkiet Ozzie bij ons binnen. Ik dacht eerst dat hij gewoon heel goed was in netjes in de rij staan en op zijn beurt wachten of misschien heel erg van thee met een wolkje melk hield, maar het blijkt dat Engelse grasparkieten groter en breder zijn en veel dikker in hun veren zitten dan andere parkieten. Ozzie vormt daarop geen uitzondering, hij is nog geen jaar oud en al flink uit de kluiten gewassen. Ozzie was in zijn vorige huis het pispaaltje geworden in een groep soortgenoten (not very polite, dear chaps) en de eigenaar vreesde dat hij gewond zou raken. Of erger.

Platvoet

Niet lang daarvoor was er een grasparkiet bij ons binnengekomen die ergens buiten was gevonden. Deze had een beetje rare voetjes, alsof hij te lang op de vloer van de kooi had gezeten. De naam – en in dit geval dekt de vlag de lading volledig – werd Platvoet. Platvoet is een meisje en wat jonger dan Ozzie.^* Beide vogels kregen een eigen plekje, de beste verzorging, een behandeling tegen parasieten en speelgoed. Ze aten, ze dronken en ze poetsten hun veren. Dat was het dan ook wel. Hoezeer hun verzorgers hun best ook deden om contact te maken, mensen zijn geen parkieten en grasparkieten zijn nou eenmaal groepsdieren, die niet geweldig tieren in hun eentje.

^{* bij grasparkieten kun je aan de kleur van de huid rond de neus – de neusdoppen –  zien welk geslacht ze zijn. Bij mannen blauwe doppen, bij vrouwen bruine. Bij jonge dieren is de kleur nog niet zo uitgesproken en bij hele oude dieren vervaagt de kleur ook weer. De deskundigen bij ons konden daaraan zien dat Platvoet een jonge meid is. Ozzie’s geboortedatum was bekend, dus daar hoefden geen deskundigen aan te pas te komen.}

Samenwonen

“Zouden we…?” dachten alle verzorgers bijna tegelijk zodra de quarantaineperiode voorbij was “Zouden we ze niet samen kunnen zetten?” want er zaten op dat moment geen andere geschikte samenwoon-kandidaten voor zowel Ozzie als Platvoet bij ons. “Er is wel een behoorlijk verschil in formaat” zei de een. “En Platvoet is niet de meest wendbare vogel” zei de ander. Maar niet geprobeerd is sowieso gefaald en Ozzie en Platvoet kregen een nieuw vers ingericht huis voor twee vogelpersonen.

Vioolmuziek en regenbogen

Later ging in de wandelgangen het verhaal dat er op het moment dat deze twee verschoppelingen elkaar voor het eerst aankeken er zachte vioolmuziek klonk en regenbogen aan de hemel verschenen. Wij vinden deze claim enigszins dubieus maar stellen het sentiment wel op prijs. Feit is in ieder geval dat deze arme drommels vanaf minuut één een koppel vormden dat met secondelijm aan elkaar lijkt te zijn gehecht. Wij hebben het hart in ieder geval niet om hen ooit nog uit elkaar te halen. Reden waarom ze nu als koppel plaatsbaar zijn.

En zo kwam het toch nog goed voor een verstoten Engelsman en een gebrekkige grasparkiet in volière Stevenshage. Fijne feestdagen!

Laatste blog & nieuws