Op 11 november 2010 komt ze binnen. Een kleine lapjespoes met een grote wond in haar nek. Ik noem haar Nomnom, want het is net of iemand een hapje uit haar heeft genomen.
Ze is op haar hoede. We moeten voorzichtig zijn als we haar benaderen, maar als je haar eenmaal vast hebt dan laat ze alles wat gelaten over zich heen komen. Bij de dierenarts is ze goed te hanteren.
Uiteraard kijkt de dierenarts haar helemaal na en behandelt de wond. Het herstel gaat moeizaam en langzamerhand komen we tot de conclusie dat het geen verwonding is maar hoogstwaarschijnlijk een gevolg van een allergie. Die veroorzaakt jeuk en daardoor blijft ze zich open krabben.
Haar karakter blijft, zachtjes gezegd, moeilijk. Ze is geen schuwe of verwilderde kat, dat zeker niet, maar ze is ook geen echte huispoes. We vragen ons een beetje af hoe dat moet gaan met plaatsen. Dat iemand haar komt ophalen, lijkt ons niet echt waarschijnlijk.
Vier dagen later, voordat we überhaupt voor dit vraagstuk komen te staan, melden drie mannen met reflecterende jassen zich aan de balie. Grote stoere mannen met nog grotere en stoerdere jassen, van de gemeentereiniging. Die komen wel vaker langs, want soms vinden ze bruikbare (dieren)spullen bij het grofvuil en helaas heel soms ook dieren.
Maar nu zijn ze op zoek. Op zoek naar ‘hun’ kat. Een lapjespoes…
Eén en één is inderdaad Nomnom. Die eigenlijk Vulles heet. Ze is ooit komen aanlopen op de gemeentewerf. Waar ze kwam mee-eten uit de lunchtrommels en waar ze inmiddels een eigen plekje in het kantoor heeft en voor wie die grote stoere mannen voer en vlooiendruppels kopen uit eigen zak. In ruil houdt ze het kantoor en de werf muizenvrij. Of doet in ieder geval een goede poging daartoe.
“Ach gossie Vullie!” roepen ze, als ze haar in het hokje zien zitten. Ze missen haar en willen haar graag terug.
We geven advies over de wond in haar nek en over medicijnen, speciaal voer enzovoort. In de maanden en jaren erna komen de stoere mannen regelmatig medicijnen halen en voer. Ook komen ze af en toe langs op het asielspreekuur. Dat vinden we goed, want de mannen doen ons ook vaak een wederdienst. Ze brengen spullen, maar nemen ook ons chemisch afval of oude apparaten mee of vegen het asielterrein.
Vulles zit tijdens haar bezoekjes altijd netjes in een korfje. Yvonne, één van de administratieve medewerksters van de gemeentewerf, lokt haar daarin. Maar in een van de reorganisaties wordt Yvonne overgeplaatst…
Zomer 2015. Een van de grote stoere mannen komt het asiel binnen met zijn handen en armen vol met kattenkrabbels. Tja, Vulles wordt een dagje ouder en hij wilde haar bij ons langs brengen voor een check-up. Wat zij dan weer een veel minder goed idee vond.
De krassen gaan stevig ontsteken en na deze ervaring daalt het aantal vrijwilligers om haar te komen brengen tot nul. Marlies biedt daarom aan om Vulles zelf te gaan halen. Het poesje loopt nietsvermoedend op het gemeenteterrein en Marlies heeft het voordeel van de verrassing. Zonder al teveel vijven en zessen pakt ze Vulles bij haar kladden en zet haar in het mandje. De stoere mannen kijken van een afstandje toe.
Vorige week een telefoontje. Vulles heeft weer een nare wond in haar nek. Marlies rijdt naar het Waardeiland, waar de Leidse Milieustraat is gevestigd. De kat is tijdelijk opgesloten in het kantoortje en alle stoere mannen zitten klaar om het spektakel van het-vangen-van-Vulles te aanschouwen. Marlies vraagt of misschien één van de stoere mannen haar wil helpen. Het mandje dichtdoen zodra ze het diertje erin heeft gestopt. Ineens hebben alle mannen hele dringende andere zaken te doen. Onderwijl roepend “weet je hoe gevaarlijk die kat is als je haar in een korfje wilt stoppen?!”
Precies tweeëndertig seconden later staat Marlies weer buiten met Vulles in het korfje. Vol verbazing kijken de mannen toe hoe ze weer in de asielbus stapt.
Nog even voor de volledigheid: we vinden het geweldig dat de gemeentemannen al zo lang voor Vulles zorgen en veel voor haar over hebben! Ze krijgt heel wat knuffels en zijn zeker niet bang voor haar. Daar hebben we bewondering voor en werken we graag aan mee. Maar een béétje grappig is het wel, zoveel stoere gemeentemannen verslagen door drieënhalve kilo kat en een reiskorfje.
Laatste blog & nieuws
Jouw donatie telt dubbel bij de Digitale Collecte Dierenhulp!
Doneer van 21 september t/m 7 oktober 2026 via onze Digitale Collecte Dierenhulp en laat jouw donatie verdubbelen! Of maak je eigen digitale donatiebox aan en collecteer in jouw eigen omgeving. Elke donatie helpt. En doordat Stichting DierenLot de opbrengst tijdens de actieperiode verdubbelt, kan jouw steun nu extra veel betekenen! Zo krijgen de kwetsbaarste dieren in jouw regio de zorg die ze verdienen. Help je mee?
De studiebollen van Stevenshage
Back to school! Leren is belangrijk, leren is leuk. Zowel de mensen als de dieren van Stevenshage gaan regelmatig (terug) naar school. Om daarna het geleerde direct in praktijk te brengen. De mensen van Stevenshage zetten zich zo elke dag weer in om het welzijn van de asieldieren verder te verhogen. En de asielhonden? Zij zetten bij alle lessen hun beste pootje voor! Zo blijven ze vrolijk en fit en kunnen ze zich straks makkelijker aanpassen aan hun nieuwe mensen in hun nieuwe thuis.
Kom naar de Open Asieldag op zaterdag 10 oktober
Zet zaterdag 10 oktober in je agenda, want dan openen wij de deuren voor onze jaarlijkse Open Asieldag! Maak kennis met de dieren, eet (vegan) gebakjes, kom kijken naar een speurdemo met politiehonden, laat je schminken, neem je knuffel mee naar dierendokters Ilja en Marloes, koop natuurlijke snacks voor je hond, onweerstaanbare speeltjes voor je kat en nog véél meer. De opbrengst van de Open Asieldag is voor de asieldieren. Klik snel door naar het volledige programma!
